
Σημείωση μεταφραστή*: Η περίοδος που ακολούθησε τη Ρωσική επανάσταση ήταν μια περίοδος μεγάλων αλλαγών για τους αναρχικούς, πολλοί από τους οποίους κατέφυγαν στη Γαλλία για να ξεφύγουν από καταπιεστικά καθεστώτα. Μια συμβολή στις συζητήσεις της εποχής ήταν η Οργανωτική Πλατφόρμα της Γενικής Ένωσης Αναρχικών - Σχέδιο, που συντάχθηκε από μια ομάδα Ρώσων εξόριστων, συμπεριλαμβανομένου του Μάχνο. Μετά τη δημοσίευσή της, μια ομάδα Ιταλών αναρχικών ίδρυσε το 1ο Ιταλικό Τμήμα της προτεινόμενης Διεθνούς Αναρχοκομμουνιστικής Ομοσπονδίας. Το παρακάτω έγγραφο, που χρονολογείται από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1920, είναι το Μανιφέστο αυτής της ιταλικής ομάδας, ένα από τα μέλη της οποίας ήταν ο Τζουζέπε Μπιφόλκι. Κατά τα χρόνια της Ισπανικής Επανάστασης, ο Μπιφόλκι πολέμησε ως διοικητής στην Ιταλική Φάλαγγα. Η διαχρονική αξία του συγκεκριμένου κειμένου έγκειται στο ότι επεξηγεί ότι ο ελευθεριακός κομμουνισμός δεν είναι καθεστώς αλλά μια μορφή κοινωνικής οργάνωσης, ενώ υπερασπίζεται την εγγενή αξία του ατόμου η οποία πρέπει διαμέσου της ένωσης δεν θα πρέπει να υποτάσσεται αλλά να αναδεικνύεται από την οργάνωση.
Αναρχικό Κομμουνιστικό Μανιφέστο
Οι αναρχικοί-κομμουνιστές ομόφωνα επιβεβαιώνουν ότι η αρχή της εξουσίας στην οποία βασίζονται οι σημερινοί θεσμοί είναι η θεμελιώδης αιτία όλων των κοινωνικών δεινών και, ως εκ τούτου, για αυτόν τον λόγο είναι σήμερα, αύριο και για πάντα, άκαμπτοι εχθροί της πολιτικής εξουσίας (του Κράτους), της οικονομικής εξουσίας (του Κεφαλαίου) και της ηθικής και πνευματικής εξουσίας (Θρησκεία και Επίσημη Ηθική .
Εν ολίγοις: οι αναρχικοί-κομμουνιστές είναι αντίθετοι σε όλες τις δικτατορίες πολιτικής, οικονομικής, επιστημονικής ή θρησκευτικής προέλευσης· από την άλλη πλευρά, είναι ειλικρινείς υποστηρικτές μιας μορφής κοινωνικής οργάνωσης που βασίζεται στην ελεύθερη ένωση παραγωγών και καταναλωτών με στόχο την καλύτερη ικανοποίηση των διαφόρων αναγκών της νέας κοινωνίας.
Είναι κομμουνιστές, επειδή έχοντας εξετάσει προσεκτικά το κοινωνικό ζήτημα σε όλες του τις πτυχές, είναι της άποψης ότι μόνο μια κοινωνία που βασίζεται στον ελευθεριακό κομμουνισμό θα είναι σε θέση να εγγυηθεί σε κάθε μέλος της τη μεγαλύτερη ευημερία και ελευθερία.
Είναι επαναστάτες, όχι για κάποιο φανατισμό για δόξα στο αίμα, αλλά επειδή έχουν παρατηρήσει ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι απατηλές και στο έλεος της ιδιοτροπίας των κυρίαρχων δυνάμεων. Αυτές οι δυνάμεις, ακόμα κι αν είναι δημοκράτες, ενεργοποιούνται από αντιδραστικές δεσποτικές οικονομικές δυνάμεις, εμφανείς ή κρυφές, και μόνο μια Αναρχική Επανάσταση μπορεί να βάλει τέλος στην κυβέρνηση και την εκμετάλλευση ανθρώπου έναντι ανθρώπου.
Είναι ατομικιστές, όχι με την έννοια ενός υπερβολικού σεβασμού προς το άτομο, ο οποίος, όσο κι αν μπορεί να συγκαλύπτεται, αποτελεί μια μορφή αυταρχισμού, αλλά επειδή είναι υποστηρικτές του ελευθεριακού κομμουνισμού ακριβώς για τον λόγο ότι αυτός εγγυάται σε κάθε άτομο τη μεγαλύτερη σωματική, πνευματική και ηθική ανάπτυξη.
Είναι παιδαγωγοί, επειδή πιστεύουν ότι η καλύτερη πιθανότητα που έχει η Επανάσταση να έρθει νωρίτερα και να έχει μεγαλύτερο αποτέλεσμα συνδέεται άμεσα με το επίπεδο της επαναστατικής κοινωνικής εκπαίδευσης κάθε ατόμου. Είναι πεπεισμένοι ότι η Επανάσταση θα είναι το λογικό φυσικό προϊόν της μεγάλης κλίμακας έκρηξης της συλλογικής εξέγερσης, που θα γίνει συνειδητή από μια ευρεία κατανόηση της αδικίας του παρόντος καπιταλιστικού κοινωνικού συστήματος. Η εκπαίδευση αυτού του τύπου αποκλείει την στοχαστική, μοιρολατρική, παθητική εκπαίδευση που είναι αυτοσκοπός.
Κοινωνικό Πρόγραμμα
Ο αναρχικός κομμουνισμός,...

Σημείωση Μεταφραστή*: Σε αυτό το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Ελευθεριακό Αλμανάκ το 1931, ο Ιταλός αναρχικός, αναπτύσσει με βάση το υφιστάμενο πλαίσιο το ζήτημα της τακτικής. Για τους Αναρχικούς η Εξουσία δεν αποτελεί, ούτε σκοπό ούτε μέσο, μιας και οι Αναρχικοί είναι φύση και θέση ενάντια και απέναντί της, άσχετα με πιο τρόπο αυτή εκδηλώνεται. Η διαχρονική αξία του κειμένου αυτού είναι η αδιαπραγμάτευτη αντίσταση σε κάθε είδους τακτικισμό.
Η παρούσα αβέβαιη, ταλαιπωρημένη και ασταθής πολιτική και κοινωνική κατάσταση στην Ευρώπη και τον κόσμο, η οποία γεννά κάθε είδους ελπίδες και φόβους, καθιστά πιο επείγον από ποτέ να είμαστε...

Από τις 28 Δεκεμβρίου του περασμένου χρόνου, μαζικές διαδηλώσεις λαμβάνουν χώρα στο Ιράν ενάντια στην κυβέρνηση. Αρχικά, αποτέλεσαν μια αυθόρμητη αντίδραση στην οικονομική δυσχέρεια που προκάλεσε η κατάρρευση του εθνικού νομίσματος, όμως σύντομα στράφηκαν εναντίον του καθεστώτος στο σύνολό του. Οι αρχές απάντησαν με ακραία βία. Μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων κάνουν λόγο για χρήση πολυβόλων από τις δυνάμεις ασφαλείας εναντίον των διαδηλωτών. Ο πιο ευρέως αναφερόμενος αριθμός θυμάτων μιλά για 2.600 νεκρούς (σ.τμ.: μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές), αν και άλλες αναφορές υποδηλώνουν πολύ υψηλότερο απολογισμό.
Δολοφονικό καθεστώς
Στο Ιράν, μια κλίκα αντιδραστικών κληρικών ελέγχει τους βασικούς...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

