
Για να υπάρξει δικαιοσύνη, χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από τη διαμαρτυρία
Πριν από δύο χρόνια, η κυβέρνηση των Εργατικών στην Αυστραλία, υπό τον Anthony Albanese, έφερε τη «Φωνή προς το Κοινοβούλιο» (Voice to Parliament) σε Δημοψήφισμα.
Σε ένα επίπεδο, το Δημοψήφισμα άξιζε να αποτύχει. Η Φωνή προς το Κοινοβούλιο ήταν μια πρόταση τροποποίησης του Συντάγματος, που θα έδινε στο Κοινοβούλιο την εξουσία να δημιουργήσει μια ανίσχυρη συμβουλευτική επιτροπή. Οι υπερασπιστές της υποστήριζαν ότι η Φωνή θα ήταν κάτι μετασχηματιστικό για τους Πρώτους Λαούς. Θα επέτρεπε στους Αβορίγινες και στους Νησιώτες του Στενού Τόρες να συμβουλεύουν την κυβέρνηση για τη νομοθεσία και την πολιτική που τους αφορά, οδηγώντας σε καλύτερα αποτελέσματα στην υγεία, την εκπαίδευση και την απασχόληση.
Αυτά τα επιχειρήματα βασίζονταν στην υπόθεση ότι οι κυβερνήσεις αποτυγχάνουν απέναντι στους Αβορίγινες και τους Νησιώτες του Στενού Τόρες μόνο λόγω άγνοιας και έλλειψης διαβούλευσης. Αυτό είναι καθαρή ανοησία. Τίποτα στην πρόταση δεν θα υποχρέωνε την κυβέρνηση ή το Κοινοβούλιο να «ακούσει».
Οι κυβερνήσεις δεν αγνοούν απλώς τις ανάγκες των Αβορίγινων και των Νησιωτών του Στενού Τόρες. Το Κράτος υπάρχει για να διατηρεί τις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις: ένα σύστημα στο οποίο μια μειοψηφία κατέχει σχεδόν ό,τι έχει αξία, ενώ οι υπόλοιποι αναγκάζονται να πουλήσουν την εργασία τους για να επιβιώσουν. Στην Αυστραλία, οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις θεμελιώνονται πάνω στην απαλλοτρίωση και τη γενοκτονία των Αβορίγινων και των Νησιωτών του Στενού Τόρες.
Όλο το καπιταλιστικό κέρδος στην Αυστραλία παράγεται σε γη κλεμμένη από τους Πρώτους Λαούς. Κάθε ειλικρινής προσπάθεια να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες της γενοκτονίας και της απαλλοτρίωσης συγκρούεται μετωπικά με τα συμφέροντα του καπιταλισμού. Για παράδειγμα, μεταλλευτικές εταιρείες όπως η Rio Tinto καταστρέφουν ιερούς τόπους όπως το φαράγγι Juukan (Juukan Gorge) για να εξορύξουν και να πουλήσουν ορυκτά. Για να σταματήσει αυτή η καταστροφή, οι Αβορίγινες χρειάζονται έλεγχο και ιδιοκτησία της γης. Η διατήρηση μιας ισχυρής καπιταλιστικής οικονομίας στην Αυστραλία σημαίνει την υπεράσπιση της δυνατότητας της Rio Tinto να καταστρέφει ιερούς τόπους για το κέρδος. Καμία Φωνή και καμία διαδικασία διαβούλευσης δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό.
Ωστόσο, όσο κενή περιεχομένου και αν ήταν η πρόταση, η αποτυχία του Δημοψηφίσματος μετατόπισε την πολιτική προς τα δεξιά.
Μετά το Δημοψήφισμα
Στις 31 Αυγούστου 2025, νεοναζί εξαπέλυσαν μια θρασύτατη επίθεση στο Camp Sovereignty στη Μελβούρνη. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό στο πλαίσιο της ψήφου «Όχι».
Τα δύο χρόνια μετά το Δημοψήφισμα, ενθαρρυμένοι ρατσιστές διακήρυτταν «Ψηφίσαμε Όχι» ως απάντηση σε κάθε σύμβολο ή έκφραση δικαιωμάτων των Πρώτων Λαών. Οι νεοναζί συνειδητοποίησαν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν αυτόν τον ρατσισμό και να συνδεθούν με ένα ευρύτερο ακροατήριο. Μέλη του National Socialist Network παρενόχλησαν τελετή Welcome to Country σε επιμνημόσυνη εκδήλωση της ANZAC Day στη Μελβούρνη. Τα συνθήματά τους ότι «δεν χρειαζόμαστε καλωσόρισμα» υιοθετήθηκαν γρήγορα από το NRL (σ.τ.μ.: ομοσπονδία ράγκμπι) και τη Melbourne Storm (σ.τ.μ.: δημοφιλής ομάδα ράγκμπι), που ακύρωσαν την προγραμματισμένη τελετή Welcome to Country στον αγώνα εκείνης της ημέρας.
Το Φιλελεύθερο Κόμμα του Κουίνσλαντ (Queensland Liberal Party) αντέδρασε γρήγορα στη δεξιά στροφή. Τον Μάιο του 2023, η κυβέρνηση του Κουίνσλαντ ψήφισε τον Νόμο Path to Treaty. Τριάντα...

Σημείωση μεταφραστή*: Με αφορμή την εξέγερση στο Ιράν καθώς και οι οπισθοδρομικές δηλώσεις της κα Καρυστιανού περί διαβούλευσης θυμήθηκα ένα άγνωστο κείμενο του Αλμπέρ Καμύ που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Σεπτεμβρίου του 1953 ενός γαλλικού συνδικαλιστικού περιοδικού του La Révolution Prolétarienne (Η Προλεταριακή Επανάσταση). Στο κείμενο αυτό ο Καμύ υποστηρίζει ότι η αξία της ελευθερίας είναι αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα που δεν είναι ένα δώρο που λαμβάνουμε από ένα Κράτος ή έναν ηγέτη, αλλά ένα αγαθό που κατακτούμε καθημερινά, με την προσπάθεια του καθενός και την ένωση όλων.
Αν συνυπολογίσουμε τις παραβιάσεις και τις πολλές καταχρήσεις που μας έχουν αποκαλυφθεί, μπορούμε να προβλέψουμε...


Για πολλούς συντρόφους στην Κούβα, στην Καραϊβική και στον κόσμο, είναι πολύ λυπηρό να μαθαίνουν ότι κάποιος κοντινός ή τουλάχιστον κάποιος που επηρέασε τη ζωή τους πέθανε. Ανεξάρτητα από το πόσο μακρά ήταν η ζωή του (92 χρόνια), είναι λυπηρό να μην τον ξαναδούν και να μην του ξαναμιλήσουν.
Πέθανε ένας από τους σπουδαιότερους αναρχικούς της Καραϊβικής και του κόσμου: ο πέθανε σε ηλικία 92 ετών
Στις 20 Ιανουαρίου 2026 ο κόσμος έχασε μια σημαντική προσωπικότητα. Ο Frank Fernandez πέθανε στα 92 του. Ο Fernandez ήταν ένας σημαντικός Κουβανός αναρχικός συγγραφέας, ιστορικός, οργανωτής και επαναστάτης, γνωστός παγκοσμίως για την...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

