
Σημείωση Μεταφραστή*: Μια πολύ διαδεδομένη άποψη του καιρού μας είναι ότι η αλήθεια βρίσκεται στην μέση. Σε αυτό το κείμενο ο συγγραφέας με το ψευδώνυμο Μορφέας (Morpheus), αναλύει γιατί αυτό δεν ισχύει και ότι η μετριοπάθεια ενισχύει την εξουσία και την ανισότητα.
Από όλους τους εξτρεμιστές, οι χειρότεροι είναι οι μετριοπαθείς. Η μετριοπαθής ιδεολογία είναι αντιφατική, παράλογη και απλώς λανθασμένη. Οι ιδέες δεν πρέπει να κρίνονται με βάση το αν είναι «εξτρεμιστικές» ή «μετριοπαθείς», αλλά με βάση τα στοιχεία και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για να τις υποστηρίξουν. Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι οι θέσεις της «μέσης οδού» είναι εγγενώς καλύτερες από τις «εξτρεμιστικές». Σε ορισμένες περιπτώσεις, η «εξτρεμιστική» θέση είναι κατά πολύ ανώτερη από τη «μετριοπαθή».
Το συνηθισμένο επιχείρημα υπέρ της «μετριοπαθούς» θέσης είναι να πάρεις μια κατάσταση, να υποστηρίξεις ότι η μετριοπάθεια είναι η καλύτερη σε αυτήν την περίπτωση και στη συνέχεια να προσποιηθείς ότι αυτό ισχύει καθολικά για όλες τις καταστάσεις. Για παράδειγμα, ένα παλιό επιχείρημα είναι το επιχείρημα της γενναιότητας. Υποτίθεται ότι δεν πρέπει να είσαι πολύ γενναίος, επειδή αυτό θα σε οδηγήσει σε επικίνδυνες καταστάσεις όπου θα μπορούσες να τραυματιστείς. Λίγος φόβος μπορεί να είναι καλό, καθώς μπορεί να σε βοηθήσει να αποφύγεις να τραυματιστείς. Από την άλλη πλευρά, δεν πρέπει να πας πολύ μακριά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η πλήρης έλλειψη γενναιότητας θα οδηγούσε σε δειλία και φυγή, ενώ θα ήταν καλή ιδέα να μην το κάνεις, ακόμη και από πράγματα που δεν θα μπορούσαν να σε βλάψουν. Έτσι, η μετριοπάθεια υποτίθεται ότι είναι καλή ιδέα. Αυτό μπορεί να ισχύει στην περίπτωση της γενναιότητας, αλλά είναι παράλογο να εφαρμόζεται αυτό καθολικά. Η λογική του μετριοπαθούς υπονοεί την υποστήριξη της δουλείας. Η θέση της «μέσης τάξεως» για τη δουλεία θα ήταν να υπάρχει μια μέτρια ποσότητα δουλείας - ούτε πάρα πολλή ούτε πολύ λίγη. Οι «εξτρεμιστικές» θέσεις θα ήταν είτε να υπάρχει πολλή δουλεία είτε καθόλου δουλεία. Σε αυτό το ζήτημα, μια «εξτρεμιστική» θέση είναι αναμφίβολα σωστή — δεν θα έπρεπε να έχουμε καθόλου δουλεία. Η δουλεία είναι ανήθικη· η κατάργησή της ήταν κάτι καλό, παρά τα όσα ισχυρίζονταν οι μετριοπαθείς.
Δεν πρέπει όλα να είναι με μέτρο. Δεν πρέπει να έχουμε βιασμούς με μέτρο. Δεν πρέπει να έχουμε γενοκτονία με μέτρο. Δεν πρέπει να έχουμε δουλεία ή στρατόπεδα συγκέντρωσης ή εγκλήματα πολέμου ή σεξισμό ή ρατσισμό με μέτρο. Αυτά τα πράγματα πρέπει να καταργηθούν εντελώς. Το να τα έχουμε με μέτρο - όπως θα το έθετε η θέση της «μέσης γραμμής» - είναι ανήθικο.
Οι μετριοπαθείς είναι στην πραγματικότητα εξτρεμιστές, και πολύ χειρότεροι από πολλούς από τους «εξτρεμιστές» που καταγγέλλουν. Η ιδέα ότι κάποιος πρέπει ΠΑΝΤΑ να παίρνει τη «μέση θέση» σε ΟΛΑ τα ζητήματα είναι από μόνη της αρκετά ακραία. Εναλλακτικά, κάποιος θα μπορούσε πάντα να παίρνει την εξτρεμιστική θέση, η οποία θα ήταν η αντίθετη μορφή εξτρεμισμού από τον μετριοπαθή. Η μεσαία θέση θα ήταν άλλοτε να παίρνει μια «μέση θέση» και άλλοτε μια «εξτρεμιστική» θέση. Απαιτώντας μια «μέση θέση» σε όλα, ο «μετριοπαθής» στην πραγματικότητα ασκεί μια μορφή εξτρεμισμού. Η μετριοπαθής ιδεολογία είναι...

[…] «Εμείς, οι επαναστάτες αγωνιστές που είμαστε οργανωμένοι στην Αναρχική Ομοσπονδία της Ουρουγουάης, πιστεύουμε ότι έχουμε αφομοιώσει τις εμπειρίες της εποχής μας, ορισμένες θετικές και άλλες οπισθοδρομικές. Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι μια αποτελεσματική κοινωνική οργάνωση (δηλαδή χρήσιμη για τον άνθρωπο και για τη ζωή των σχέσεών του) έχει την αληθινή και σύνθετη δομή της στις οντότητες στις οποίες οι άνθρωποι συγκροτούνται πρωτίστως: συνδικάτα, συνεταιρισμούς, συλλόγους γειτονιάς, πολιτιστικούς θεσμούς κ.λπ. Γνωρίζουμε επίσης ότι, αντίθετα, οι άνθρωποι και οι λαοί συναντούν στους μηχανισμούς που ξεφεύγουν από τον έλεγχό τους και αποφασίζουν χωρίς τη συγκεκριμένη συμμετοχή τους για ζητήματα κάθε είδους, που...

Στις 3 Φεβρουαρίου 1906, το Worker's Friend Club & Institute, χώρος συνάντησης, βιβλιοθήκη, τυπογραφείο και σχολείο για τους αναρχικούς της εβραϊκής κοινότητας του Λονδίνου, άνοιξε τις πόρτες του στην οδό Jubilee 165 στο Λονδίνο.
Η ιδέα προήλθε από την συντακτική ομάδα της εφημερίδας “Arbeter Fraint” (Φίλος των Εργατών) και τον Rudolf Rocker, που σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφεραν να συγκεντρώσουν το κεφάλαιο για να αγοράσουν το κτίριο που στεγαζόταν σε μια παλιά εκκλησία Μεθοδιστών.
Αν και η πρωτοβουλία ήταν μέρος της εβραϊκής ελευθεριακής κοινότητας, ήταν ανοιχτή και στους υπόλοιπους εργατικούς τομείς. Ο Piotr Kropotkin παρευρέθηκε στα εγκαίνια.
Στη φωτογραφία...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

