
Σημείωση Μεταφραστή*: Το συγκεκριμένο κείμενο του Ρώσου Αναρχοκομουνιστή Π. Κροπότκιν αποτελείται από δύο μέρη που δημοσιεύθηκαν στην «Le Revolté», στις 10 & 24 Δεκεμβρίου 1881. Πρόκειται για κείμενα που γράφτηκαν μια δεκαετία πριν την «εποχή των επιθέσεων» του 1892-1894 στη Γαλλία, δηλαδή της προπαγάνδας της δράσης. Αρκετοί θεωρούν ότι ο Κροπότκιν ήταν αντίθετος προς τον επαναστατικό συνδικαλισμό και ότι οι Αναρχικοί στράφηκαν προς το εργατικό κίνημα μετά την διετία της προπαγάνδας μέσω της κρατικής καταστολής που αυτή επέφερε. Η συγκεκριμένη σειρά των κείμενων που δημοσιεύουμε εδώ ενιαία τους διαψεύδει. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το αναδυόμενο αναρχικό κίνημα της εποχής πειραματίστηκε και χρησιμοποίησες όλες τις μορφές δράσης που είχε στη διάθεσή του.
Καθώς η αστική κοινωνία γίνεται όλο και πιο χαοτική, καθώς τα κράτη καταρρέουν και καθώς μπορεί κανείς να διαισθανθεί μια επερχόμενη επανάσταση στην Ευρώπη, αντιλαμβανόμαστε στις καρδιές των εργατών όλων των χωρών μια ολοένα και αυξανόμενη επιθυμία για ένωση, για να σταθούν ώμο με ώμο, για οργάνωση. Στη Γαλλία ιδιαίτερα, όπου όλες οι εργατικές οργανώσεις συντρίφτηκαν, διαλύθηκαν και πετάχτηκαν στα τέσσερα μετά την πτώση της Κομμούνας, αυτή η επιθυμία είναι ολοένα και πιο ορατή. Σχεδόν σε κάθε βιομηχανική πόλη υπάρχει ένα κίνημα για την επίτευξη συμφωνιών και την ένωση. Ακόμα και στα χωριά, σύμφωνα με αναφορές από τους πιο αξιόπιστους παρατηρητές, οι εργάτες δεν απαιτούν τίποτα λιγότερο από την ανάπτυξη θεσμών που έχουν ως μοναδικό σκοπό την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.
Τα αποτελέσματα που έχουν επιτευχθεί σε αυτόν τον τομέα τα τελευταία τρία χρόνια ήταν σίγουρα σημαντικά. Ωστόσο, αν εξετάσουμε το μέγεθος του έργου που έχει αναλάβει το επαναστατικό σοσιαλιστικό κόμμα, αν συγκρίνουμε τους πενιχρούς μας πόρους με αυτούς που διαθέτουν οι αντίπαλοί μας, αν αντιμετωπίσουμε ειλικρινά το έργο που έχουμε ακόμη να κάνουμε, ώστε, σε τέσσερα ή πέντε χρόνια, την ημέρα της επανάστασης, να μπορέσουμε να προσφέρουμε μια πραγματική δύναμη ικανή να βαδίσει αποφασιστικά προς την κατεδάφιση της παλιάς κοινωνικής τάξης - αν το λάβουμε αυτό υπόψη, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ποσότητα της δουλειάς που απομένει να γίνει είναι ακόμα τεράστια και ότι μόλις έχουμε ξεκινήσει τη δημιουργία ενός πραγματικού εργατικού κινήματος: οι μεγάλες εργατικές μάζες απέχουν ακόμη πολύ από το εργατικό κίνημα που εγκαινιάστηκε πριν από τρία χρόνια.
Οι κολεκτιβιστές, παρά το γεγονός ότι δίνουν στον εαυτό τους το φημισμένο όνομα «Εργατικό Κόμμα», δεν βλέπουν ακόμα την ορμή των εργατών προς την οργάνωσή τους που οραματίστηκαν όταν ξεκίνησαν την προεκλογική τους εκστρατεία. Και, καθώς κλίνουν όλο και περισσότερο προς το Ριζοσπαστικό Κόμμα, χάνουν έδαφος αντί να το κερδίζουν. Όσο για τις αναρχικές ομάδες, οι περισσότερες από αυτές δεν βρίσκονται ακόμη σε διαρκή καθημερινή επαφή με την πλειοψηφία των εργατών, οι οποίοι, φυσικά, είναι οι μόνοι που μπορούν να δώσουν την ώθηση και να εφαρμόσουν τη δράση που είναι απαραίτητη για οποιοδήποτε κόμμα, είτε στον τομέα της θεωρητικής προπαγάνδας και των ιδεών είτε στον τομέα της συγκεκριμένης πολιτικής δράσης.
Λοιπόν, ας αφήσουμε αυτούς τους ανθρώπους στις αυταπάτες τους, αν αυτό θέλουν. Προτιμούμε να αντιμετωπίσουμε το έργο σε όλο του το μέγεθος και, αντί να ανακοινώσουμε...

Σημείωση Μεταφραστή*: Σε αυτό το κείμενο του, ο Ερρίκο Μαλατέστα πραγματεύεται γιατί οι αναρχικοί πρέπει να συμμετέχουν στις κοινωνικές εξεγέρσεις και πως μπορούν να συμμαχούν σε μέτωπα χωρίς να χάνουν την ταυτότητα τους. Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο La Questione Sociale (το κοινωνικό ζήτημα) στο Πάτερσον των ΗΠΑ στις 2 Δεκεμβρίου 1899. Θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό ότι τα κείμενα του Ιταλού Αναρχικού είναι συνοπτικά περιφραστικά και κατευθείαν στην ουσία των θεμάτων που διαπραγματεύονται. Σε μια εποχή φλυαρίας και μεγάλων κατεβατων με ξύλινο ή και ακατάληπτο λόγο, να επιστρέψουμε πάλι σε μικρές, μεστές περιεκτικές και ευκολονόητες αναλύσεις που...

Felipe Corrêa και Rafael Viana da Silva*
Το παρόν κείμενο —του οποίου ο πυρήνας προέρχεται από την εισαγωγή που γράψαμε για τη γαλλική έκδοση του Social Anarchism and Organization, της Αναρχικής Ομοσπονδίας του Ρίο ντε Τζανέιρο (FARJ) [1]— έχει ως στόχο να συζητήσει το ζήτημα της ειδικής αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, με βάση τη συμβολή του Μιχαήλ Μπακούνιν, του Ερρίκο Μαλατέστα και της Οργανωτικής Πλατφόρμας για μια Γενική Ένωση Αναρχικών, που γράφτηκε από αγωνιστές οργανωμένους γύρω από το περιοδικό «Dielo Trudá», μεταξύ των οποίων ήταν ο Νέστορ Μαχνό και ο Πιότρ Αρσίνοφ.
Θα εξετάσουμε τη συμβολή του Μπακούνιν και του...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

