Λεπτομέρειες

ngnm

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

26 Δεκεμβρίου 2025

Pierre Ramus*

Έχει ειπωθεί, και όχι άδικα, ότι προτού το προλεταριάτο καταφέρει να νικήσει τις μάστιγες της εξουσίας και της εκμετάλλευσης, θα πρέπει πρώτα να ξεπεράσει την απαγόρευση της πειθαρχίας και του σιδηρού κεντρικού συστήματος που κυριαρχεί στη γερμανική εργατική τάξη με τη μορφή του «σοσιαλισμού», δηλαδή της σοσιαλδημοκρατίας. Πράγματι, αυτό μπορεί να μην απέχει πολύ από την αλήθεια, διότι είναι αυτό περισσότερο από οτιδήποτε άλλο που εμποδίζει τους εργαζόμενους των γερμανόφωνων χωρών να αναλάβουν ορθολογική και επαναστατική δράση στο δρόμο της κοινωνικής ανασυγκρότησης. Η Γερμανία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της αντίδρασης ενάντια στο «αληθινό πράγμα», ένα αυστηρό εργατικό κίνημα, που ασκεί την οικονομική του δύναμη στη Γενική Απεργία, την Άμεση Δράση, τη Σαμποτάζ και τον Αντιμιλιταρισμό, και με αυτόν τον τρόπο προωθεί τον τελικό στόχο του σύγχρονου απελευθερωτικού κινήματος, τον Κομμουνισμό – την Αναρχία.

Λόγω αυτών των γεγονότων, το εργατικό κίνημα της Αυστρίας και της Ελβετίας δεν είναι παρά η ουρά της Σοσιαλδημοκρατίας της Γερμανίας, ακόμη πιο υποτακτικό, πιο στερημένο από κάθε πραγματικά σοσιαλιστική δραστηριότητα και ακόμη πιο διαποτισμένο από οπορτουνισμό από την τελευταία. Και είναι λογικό ότι μια αρχή όπως ο αναρχισμός, με την πλήρη άρνησή του κάθε εξουσίας και διακυβέρνησης των ανθρώπων, μισείται πιο έντονα όχι μόνο από τις κυβερνήσεις αλλά και από τους πολιτικούς εκμεταλλευτές του εργατικού κινήματος στις προαναφερθείσες χώρες. Συνεργάζονται με τις αντίστοιχες κυβερνήσεις τους όταν πρόκειται για την καταστολή των επαναστατικών αρχών του αναρχισμού. Έτσι, τους βλέπουμε να απορρίπτουν κάθε αρχή της ελευθερίας του λόγου όταν στρέφουν τις δηλητηριώδεις προσπάθειές τους εναντίον του αγώνα μας. Η ιστορία του εργατικού κινήματος στη Γερμανία και την Αυστρία – και σε μικρότερο βαθμό στην Ελβετία – είναι μια συνδυασμένη επίθεση της κυβέρνησης και των πολιτικών εναντίον του πραγματικού επαναστατικού σοσιαλισμού, όπως αυτός ενσαρκώνεται μόνο στον αναρχισμό. Σε αυτή τη διαμάχη, με τη βοήθεια της βαθιάς άγνοιας και της υπανάπτυξης της εργατικής τάξης, ο κρατικός ή κοινοβουλευτικός «σοσιαλισμός» και οι επιφανειακές «κοινωνικές μεταρρυθμίσεις» αντικαθιστούν ένα πραγματικά ταξικά συνειδητοποιημένο εργατικό κίνημα στη Γερμανία, την Αυστρία και τις γερμανόφωνες περιοχές της Ελβετίας.

Παρ' όλα αυτά, η φλόγα του ιδεαλισμού και των πραγματικών σοσιαλιστικών δραστηριοτήτων δεν μπορεί να σβήσει εντελώς. Και έτσι υπάρχει και ένα αναρχικό κίνημα σε αυτές τις χώρες, το οποίο γίνεται ακόμη ισχυρότερο καθώς περνάει η πλημμύρα της εξέλιξης και της εμπειρίας. Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια σύντομη επισκόπηση του ίδιου.

Γερμανία

Το αναρχικό κίνημα είναι το ισχυρότερο σε αυτή τη χώρα σε σύγκριση με τις άλλες δύο. Πριν από είκοσι χρόνια, αναπτύχθηκε από μια άκαμπτη μαρξιστική πτέρυγα της εξαντλημένης Σοσιαλδημοκρατίας, η οποία απέκλεισε την πρώτη λόγω των υπερβολικά επαναστατικών της τάσεων. Αυτό συνέβη την εποχή των λεγόμενων Jungen (Νέοι). Από αυτή την ομάδα προήλθε το αναρχικό κίνημα της σύγχρονης Γερμανίας.

Θεωρητικά, το κίνημα βασίζεται στις αρχές του κομμουνιστικού αναρχισμού, όπως τις διατύπωσε ο Κροπότκιν. Στις τακτικές του, είναι απόλυτα επαναστατικό, με μια κλίση προς την παλιά μέθοδο εξέγερσης του Μπακούνιν. Αλλά η τελευταία αντικαθίσταται από τις επαναστατικές συνδικαλιστικές του δραστηριότητες, οι οποίες επικεντρώνονται κυρίως σε μια πολύ έντονη και ενεργητική αντιμιλιταριστική προπαγάνδα, εξαιρετικά απαραίτητη...

Περισσότερα …