
Στην επίσημη ιστορία των επαναστάσεων, τα γεγονότα συχνά περιγράφονται από την οπτική γωνία των νικητών ή τη λογική του κράτους. Ακόμη και εντός των αριστερών κύκλων, οι εμπειρίες που δεν ταιριάζουν με τις αντιλήψεις της εξουσίας ή της κλασικής κομματικής οργάνωσης παραμένουν κρυφές ή περιθωριοποιημένες.
Ένα από τα σημαντικότερα παραδείγματα αυτών των ξεχασμένων εμπειριών είναι η εμπειρία των αδελφών Magon και των συντρόφων τους στο πλαίσιο της Μεξικανικής Επανάστασης, δηλαδή του επαναστατικού αναρχικού ρεύματος που προέκυψε από το Partido Liberal Mexicano (PLM - Μεξικανικό Φιλελεύθερο Κόμμα) στις αρχές του εικοστού αιώνα.
Παραπλανητικό όνομα;
Το όνομα μπορεί να ακούγεται παραπλανητικό: «Μεξικάνικο Φιλελεύθερο Κόμμα» δεν υπονοεί ούτε επανάσταση ούτε αναρχία. Αλλά αυτό το ιστορικό όνομα δεν αντικατοπτρίζει την πραγματική πορεία. Το κόμμα ιδρύθηκε αρχικά ως μεταρρυθμιστικό φιλελεύθερο κίνημα ενάντια στη δικτατορία του Borferio Diaz, αλλά γρήγορα εξελίχθηκε, υπό την επίδραση του Ricardo Flores Magon και των συντρόφων του, σε ένα επαναστατικό αναρχικό κίνημα που ζητούσε την κατάργηση της κρατικής και ιδιωτικής ιδιοκτησίας και την οργάνωση της κοινωνίας με βάση τη συνεργασία και την ελευθερία.
Αν και το κόμμα διατήρησε το όνομά του, η ουσία του άλλαξε εντελώς. Και εδώ έρχεται ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα: πώς μπορεί ένα αυθεντικό πείραμα αναρχίας να διαγραφεί μόνο και μόνο επειδή το όνομά του δεν ταιριάζει με τις έτοιμες ταξινομήσεις;
Χωρίς πατρίδα, χωρίς εξουσία, χωρίς ηγεσία
Οι Μαγονιστές δεν επιδίωξαν την εξουσία, δεν σχημάτισαν κυβέρνηση και δεν πρότειναν ένα μεταβατικό σχέδιο. Απέρριψαν την ιδέα του κράτους ως «προσωρινού» ή «επαναστατικού» εργαλείου. Πίστευαν μόνο σε μια οριζόντια αυτορρύθμιση, βασισμένη στην αλληλεγγύη, που αναδύεται από τα ίδια τα σπλάγχνα των κοινοτήτων και δεν επιβάλλεται από τα πάνω.
Από την ύπαιθρο ξεκινά η επανάσταση
Αυτός ο ριζοσπαστισμός τους έκανε άφθαρτους στις μαρξιστικές σαρδέλες του Λένιν (σ.τ.μ.: Lenin Marxist sardines στο αγγλικό κείμενο), που χαρακτηρίζουν την επανάσταση ως μια οργανωμένη μεταβίβαση εξουσίας από τη μία τάξη στην άλλη μέσω του κρατικού συστήματος.
Σε μια εποχή που οι περισσότερες επαναστατικές δυνάμεις επικεντρώνονταν στην εργατική τάξη, οι Μαγονιστές επέλεξαν να σταθούν στο πλευρό των αγροτών, των αυτοχθόνων πληθυσμών και των περιθωριοποιημένων της υπαίθρου. Στους αγρότες δεν έβλεπαν ούτε ένα βάρος ούτε ένα κοπάδι έτοιμο να καθοδηγηθεί, αλλά μια υποκείμενη δύναμη για εξέγερση και αυτορρύθμιση.
Αυτή η θέση τους έφερε σε αντίθεση με μεγάλο μέρος της «επίσημης Αριστεράς», η οποία συχνά υποτιμούσε την αξία των αγροτικών και λαϊκών πολιτισμών, θεωρώντας τους καθυστερημένους ή μη ταξικούς.
Οργανωμένοι χωρίς πυραμίδα
Ακόμη και μέσα στη λεγόμενη «Junta Organizadora del PLM» (το συμβούλιο του κόμματος) δεν υπήρχε κομματική γραφειοκρατία και δεν αποτελούσε κλειστό κέντρο λήψης αποφάσεων. Η Guanta δεν συνιστούσε ούτε μια στρατιωτική ούτε μια αυταρχική ηγεσία, αλλά μια συντονιστική επιτροπή με στόχο την υποστήριξη του αγώνα, τη διανομή πόρων, τον συντονισμό των μέσων ενημέρωσης και τον πολιτικό συντονισμό, ειδικά από την εξορία.
Με αυτή την έννοια, οι Μαγονιστές δεν ήταν ένα κόμμα με την παραδοσιακή έννοια, αλλά ένα οριζόντιο, δικτυωμένο επαναστατικό κίνημα που ξεπερνούσε τις γνωστές θεσμικές μορφές της εποχής τους.
Γιατί η εμπειρία τους ήταν ασαφής;
Όλοι αυτοί οι λόγοι έκαναν τους Μαγονιστές μια μοναδική,...

Ο Nicolas Trifon, γεννημένος στις 29 Μαΐου 1949 στο Βουκουρέστι, ήταν ένας ελευθεριακός σοσιαλιστής συγγραφέας, εκδότης και κοινωνιογλωσσολόγος αρωμανικής (βλαχικής) καταγωγής. Μετανάστευσε στη Γαλλία το 1977 για να αποφύγει τη δίωξη για τον πολιτικό ακτιβισμό του στην τότε κομμουνιστική Ρουμανία.
Στο Παρίσι συνέχισε να είναι πολιτικά ενεργός: για αρκετά χρόνια παρουσίαζε εκπομπές στο Radio Libertaire, συνεργάστηκε με το γαλλόφωνο ειδησεογραφικό portal Le Courrier des Balkans και εξέδωσε το θρυλικό ελευθεριακό περιοδικό Iztok (Ανατολή) [1979-1991] – ένα περιοδικό που συνέβαλε καθοριστικά στη συλλογή και διάδοση πληροφοριών στη Γαλλία σχετικά με δράσεις, πρωτοβουλίες και ελευθεριακές ομάδες στην Ανατολική Ευρώπη, προσφέροντας...

Η εξατομίκευση της πολιτικής του ατόμου όταν μιλούσε για εθελοντικά συμβόλαια στη δεκαετία του 1880 απαιτούσε ριζικές προσαρμογές στις απόψεις για το φύλο, το γάμο και το ρόλο της γυναίκας. Επειδή αυτά είναι ζητήματα μεγάλου προσωπικού φόβου και ενοχής, ακόμη και οι κομμουνιστές άνδρες δυσκολεύονταν να προχωρήσουν.
Ο David Andrade φάνηκε επίσης να χάνει το ενδιαφέρον του γι’ αυτά τα ζητήματα μετά το 1887-88. Πιθανότατα έγραψε το «Ελεύθερος έρωτας: Explained and Defended» και σίγουρα έγραψε:
«Αφού αφαιρεθούν τα οικονομικά δεσμά και η γυναίκα γίνει ισότιμη με τον άνδρα, η άθλια εξάρτησή της από αυτόν θα έχει εξαφανιστεί και θα...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

