Λεπτομέρειες

ngnm

Ιστορία Διεθνούς Αναρχικού Κινήματος

15 Οκτωβρίου 2025

Στις 4 Οκτωβρίου 1901, γεννήθηκε η ιστορικός και αναρχική αγωνίστρια Jeanne Renée Yvonne Lamberet στο XII Διαμέρισμα του Παρισιού. Προερχόμενη από μια οικογένεια ελεύθερου πνεύματος, οι γονείς της ονομάζονταν François Constant Amédée Lamberet, διευθυντής των Σιδηροδρόμων της Λυών, και Florence Marie Adolphie Lesne.

Γύρω στο 1924, όταν ήταν φοιτήτρια, άρχισε να δραστηριοποιείται στην ομάδα του “Les Temps Nouveaux”, του γιατρού Marc Pierrot. Το 1928 κατέλαβε τη θέση της αναπληρωτή καθηγήτριας Ιστορίας και Γεωγραφίας και αργότερα της καθηγήτριας Ιστορίας.

Στα τέλη της δεκαετίας του '20 έμαθε ισπανικά και κάθε καλοκαίρι περνούσε τις διακοπές της στη Lleida (Catalonia) σε μια οικογένεια, μαθαίνοντας κιθάρα και ζωγραφική από την αδελφή της Madeleine.

Πιστή συνεργάτης του Max Nettlau, το 1936, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιβηρική χερσόνησο, ενθουσιάστηκε με τις συλλογικοποιήσεις της Εθνικής Εργατικής Συνομοσπονδίας (CNT-AIT).

Την 1η Σεπτεμβρίου 1936, έλαβε άδεια από την Επαναστατική Επιτροπή της Seu d'Urgell να εγκατασταθεί σε ένα ξενοδοχείο που είχε κοινωνικοποιηθεί από την CNT-AIT και άρχισε να συλλέγει τεκμηρίωση και να κρατά σημειώσεις για την επαναστατική διαδικασία.

Κάνοντας προπαγανδιστική δουλειά για τους συνεταιριστές, συνάντησε στη Βαρκελώνη Bernat Pou Riera., από τη Μαγιόρκα, γραμματέα Τύπου και Προπαγάνδας της CNT-AIT, ο οποίος θα καταλήξει να γίνει σύντροφός της.

Το 1937 επισκέφθηκε τα συλλογικοποιημένα ορυχεία της Cardona και της Sallent, καθώς και τη γεωργική κολεκτίβα της Balsereny. Από τον Ιούνιο του 1937 συμμετείχε στη Διεθνή Αντιφασιστική Αλληλεγγύη (SIA) και στην παιδική αποικία «Σπάρτακος», που οργανώθηκε στην Αργεντινή από το Σωματείο Σιδηροδρομικών της CNT-AIT, καθώς και στην αποικία Llançà της SIA για τη φιλοξενία παιδιών προσφύγων από τη Χώρα των Βάσκων.

Την περίοδο αυτή συνεργάστηκε με τον αναρχικό Τύπο της χερσονήσου (“Solidaridad Obrera”, “Catalonia”, “Nuestro” κ.ά.). Βοήθησε επίσης τους εξόριστους αγωνιστές στη Γαλλία μετά την ήττα των Δημοκρατικών στην Επιτροπή Βοήθειας προς την Επαναστατική Ισπανία, μαζί με τον Nicolas Faucier.

Κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της Γαλλίας προσπάθησε να οργανώσει κρυφά τη Γαλλική Αναρχική Ομοσπονδία, μαζί με τον Henri Bouyé στο Εργατικό Χρηματιστήριο του Παρισιού, και συμμετείχε με την αδελφή του Madeleine και τη May Picqueray σε ένα εργαστήριο παραποίησης εγγράφων για την αντίσταση που διοργάνωσε ο Ισπανός αναρχικός Nicolas Faucier..

Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου έγινε μέλος της Εθνικής Επιτροπής της Αναρχικής Ομοσπονδίας και συνεργάστηκε με το “Le Libertaire”. Τον Φεβρουάριο του 1947, ήταν μία από τους διοργανωτές της Ευρωπαϊκής Αναρχικής Διάσκεψης.

Προήδρευσε της Επιτροπής Βοήθειας προς τους Βούλγαρους Αντιφασίστες θύματα της σταλινικής καταστολής και το 1949 συνέβαλε στη δημιουργία του Γαλλικού Ινστιτούτου Κοινωνικής Ιστορίας (IFHS) στο Παρίσι, μαζί με τους Jean Maitron και Edouard Dolléans.

Το καλοκαίρι του 1951, μαζί με άλλους αναρχικούς αγωνιστές (Vincey, M. Happy, Danon, Lanen, Henri Bouyé, L. Louvet, Louis Laurent, Roger και Marcelle Auchère κ.ά.), ήταν μέλος της Επιτροπής για τις Αναρχικές Σπουδές (ECA).

Το 1953 εκλέχθηκε γενική γραμματέας της Διεθνούς Εργατικής Ένωσης (AIT) στο Συνέδριο του Puteaux, θέση που κατείχε μέχρι το 1956. Ήταν υπεύθυνη για την έκδοση του Δελτίου της AIT μεταξύ 1953 και 1954. Στα τέλη της δεκαετίας του '60 προσέγγισε την Ομοσπονδιακή Αναρχική Ένωση. Εκείνη την εποχή...

Περισσότερα …