Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

18 Απριλίου 2025

Daniel Rashid*

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές πτυχές του αναρχισμού είναι ο αντιεκλογικός του προσανατολισμός. Όταν ως ιδεολογία συγκεντρωθήκαμε για πρώτη φορά τον 19ο αιώνα, η εχθρότητά μας προς τα κοινοβούλια και τον εκλογικό σοσιαλισμό ήταν ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματά μας. Απέναντι τόσο στους επαναστάτες όσο και στους ρεφορμιστές σοσιαλδημοκράτες, οι αναρχικοί υποστήριζαν την άμεση δράση και την ταξική οργάνωση από τα κάτω, πιστεύοντας ότι η συμμετοχή των σοσιαλιστών στην εκλογική πολιτική θα ακύρωνε την ικανότητα της εργατικής τάξης να πολεμήσει τον καπιταλισμό και θα μετέτρεπε τις οργανώσεις της εργατικής τάξης (όπως τα συνδικάτα) σε εργαλεία της καπιταλιστικής τάξης.

Αν και πολλά έχουν αλλάξει στην πολιτική από τότε, δεν υπήρξε τίποτα που να μας κάνει να εγκαταλείψουμε αυτή τη συγκεκριμένη άποψη. Στην πραγματικότητα, είχαμε πάνω από εκατόν πενήντα χρόνια πρακτικών αποδείξεων που αποδεικνύουν την εγκυρότητα ακριβώς αυτών των σημείων. Η αριστερή πτέρυγα του κατεστημένου στις περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες αποτελείται από ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται, ή αποκαλούνται, σοσιαλιστές: Οι Εργατικοί στο Ηνωμένο Βασίλειο, το Σοσιαλιστικό Κόμμα στη Γαλλία, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα στη Γερμανία, και φυσικά οι Εργατικοί στην Αυστραλία. Όλες αυτές οι οργανώσεις, κάποτε, υποστήριζαν ότι η εργατική τάξη πρέπει να διευθύνει την κοινωνία, αλλά όλες τους συμφιλιώθηκαν και αντ' αυτού επικεντρώθηκαν στη λειτουργία του καπιταλισμού - ακόμη και όταν αυτό τους κόστισε τη δική τους εργατική βάση.

Είδαμε επίσης να αναδύονται κινήματα στα αριστερά αυτών των κομμάτων και στη συνέχεια να υφίστανται τη δική τους διαδικασία μετριοπάθειας. Το Podemos στην Ισπανία και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα τράβηξαν μεγάλη προσοχή όταν ξεκίνησαν και υποσχέθηκαν ένα νέο είδος αντικαπιταλισμού, συνδεδεμένο με τα κοινωνικά κινήματα, αλλά το αποτέλεσμα μετά από τόσα χρόνια ήταν μια αποτυχία - ακόμη και για τα δικά τους δεδομένα. Ο ΣΥΡΙΖΑ συνθηκολόγησε πλήρως με το πρόγραμμα λιτότητας της ΕΕ, αυτό ακριβώς στο οποίο ξεκίνησε να αντιτίθεται. Το 2023 εξέλεξε έναν πρώην τραπεζίτη της Goldman-Sachs ως ηγέτη, και στη συνέχεια ρίχτηκε σε μια άλλη εσωτερική κρίση που παραλίγο να τον καταστρέψει. Το Podemos ενώθηκε με το κεντροαριστερό PSOE σε έναν καταστροφικό νεοφιλελεύθερο συνασπισμό που προκάλεσε την κατακόρυφη πτώση της κάποτε αξιοσημείωτης δημοτικότητάς του, ενώ δεν πέτυχε κανέναν από τους βασικούς του στόχους.

More recently, we have seen a good number of anarchists dissolve themselves into the social-democratic movements around the Democratic Socialists of America (DSA) in the USA, Jeremy Corbyn in the UK, and Jean-Luc Melenchon in France; we have even seen many advocate for supporting Democrats in the US electorally, in the name of fighting “Trump-fascism”. 

Πιο πρόσφατα, είδαμε έναν μεγάλο αριθμό αναρχικών να διαλύονται στα σοσιαλδημοκρατικά κινήματα γύρω από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής (DSA) στις ΗΠΑ, τον Τζέρεμι Κόρμπιν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τον Ζαν-Λυκ Μελενσόν στη Γαλλία- είδαμε μάλιστα πολλούς να υποστηρίζουν την εκλογική υποστήριξη των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, στο όνομα της καταπολέμησης του «φασισμού του Τραμπ».

Ευτυχώς, φαίνεται ότι αυτό το κύμα υποχωρεί, αλλά έχουν εξαχθεί τα σωστά διδάγματα; Εξακολουθεί να υπάρχει μια υποβόσκουσα υπόθεση ότι πρέπει να υποστηρίξουμε την εκλογική πολιτική σε κάποιο επίπεδο, είτε για να υποστηρίξουμε το «μικρότερο κακό» ενάντια στο «μεγαλύτερο...

Περισσότερα …