
Επανάσταση είναι ο πλήρης μετασχηματισμός του τρόπου με τον οποίο ζούμε, εργαζόμαστε και σχετιζόμαστε μεταξύ μας. Οι περισσότερες επαναστάσεις είναι πολιτικές επαναστάσεις. Αναδιατάσσουν το ποιος μας κυβερνά, αλλά αφήνουν ανέγγιχτες τις βαθύτερες δομές της καταπίεσης. Μια κοινωνική επανάσταση προχωράει παραπέρα, αλλάζοντας τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις, μοιράζονται οι πόροι και κατανέμεται η εξουσία.
Μια κοινωνική επανάσταση περιγράφει την εργατική τάξη που παίρνει τον συλλογικό έλεγχο της παραγωγής, της διανομής και της καθημερινής ζωής. Είναι οι άνθρωποι της δουλειάς που παίρνουν τώρα τις αποφάσεις, στους χώρους εργασίας και στις κοινότητές τους. Είναι ένας κόσμος χτισμένος με βάση την αρχή: από τον καθένα ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του.
Για κάποιους, αυτό ακούγεται ουτοπικό. Αλλά αυτό που είναι πραγματικά ουτοπικό είναι η πεποίθηση ότι μπορούμε να ψηφίσουμε ή να μεταρρυθμιστούμε για να ξεφύγουμε από ένα σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση.
Ο καπιταλισμός δεν είναι προβληματικός
Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που βασίζεται στην ανισότητα, τον εξαναγκασμό και την ατελείωτη ανάπτυξη. Η βία του είναι τόσο θεαματική όσο και καθημερινή: βόμβες που πέφτουν σε ένα μέρος, πείνα σε ένα άλλο, ειδοποιήσεις έξωσης που στέλνονται σιωπηλά με email ενώ τα σπίτια μένουν άδεια.
Ο καπιταλισμός δεν χρειάζεται να είναι κακοδιαχειρισμένος για να καταστρέψει ζωές. Δεν μπορεί να γίνει πράσινος, ηθικός ή δίκαιος. Δεν μπορεί να σταματήσει τη λεηλασία της γης, της εργασίας, του πλανήτη, γιατί δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς λεηλασία: λίθιο από αποικιοκρατούμενα εδάφη, εργασία από εξαντλημένα σώματα.
Οι μεταρρυθμίσεις δεν αρκούν
Κάθε μεταρρύθμιση που κερδίσαμε, έπρεπε να την αποσπάσουμε από τα χέρια του κεφαλαίου. Είναι παραχωρήσεις, όχι δώρα, που επιβάλλονται από τον οργανωμένο, διαρκή αγώνα της εργατικής τάξης. Όταν αυτός ο αγώνας εξασθενεί, το κεφάλαιο παίρνει πίσω όλα όσα το αναγκάσαμε να παραχωρήσει.
Γι' αυτό υποστηρίζουμε τις μεταρρυθμίσεις αλλά απορρίπτουμε τον ρεφορμισμό. Η πεποίθηση ότι αυτό το σύστημα μπορεί σταδιακά να μετατραπεί σε κάτι δίκαιο είναι παγίδα. Αγωνιζόμαστε για μεταρρυθμίσεις όχι για να μπαλώσουμε τον καπιταλισμό, αλλά για να χτίσουμε την εμπιστοσύνη, την οργάνωση και τη δύναμη μέσα στην εργατική τάξη, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε και να διαλύσουμε το ίδιο το σύστημα.
Το κεφάλαιο δεν θα φύγει ήσυχα
Η άρχουσα τάξη θα αντισταθεί σε οτιδήποτε απειλεί τον έλεγχό της με όλη τη βία που μπορεί να συγκεντρώσει. Θα εγκαταλείψουν κάθε δημοκρατικό πρόσχημα και θα απελευθερώσουν την πλήρη δύναμη του κράτους για να προστατεύσουν τον πλούτο τους. Αν αυτό σημαίνει να κλείσουν τα κοινοβούλια, να υποστηρίξουν φασιστικά πραξικοπήματα ή να πνίξουν στο αίμα μαζικά κινήματα, δεν θα διστάσουν.
Αυτό δεν συνοδεύεται πάντα από σφαίρες. Το κεφάλαιο λιμοκτονεί επίσης για να υποταχθεί μέσω κυρώσεων, παγίδων χρέους και οικονομικών αποκλεισμών. Όταν διακυβεύεται το κέρδος, κανένας νόμος, σύνταγμα ή εκλογή δεν είναι ιερός.
Η ιστορία το αποδεικνύει αυτό. Από τη Χιλή μέχρι την Ινδονησία και την Αυστραλία, τη στιγμή που ένα κίνημα γίνεται πραγματική απειλή για το κεφάλαιο, οι μάσκες πέφτουν.
Στη Χιλή, ο Σαλβαδόρ Αλιέντε προσπάθησε να φέρει τον σοσιαλισμό μέσω της κάλπης. Γι' αυτό τον αντιμετώπισαν με τανκς και πυροβολισμούς. Η CIA...

Με μεγάλη ικανοποίηση ανακοινώνουμε την ίδρυση της Ελευθεριακής Σοσιαλιστικής Οργάνωσης (Organização Socialista Libertária - OSL), μιας εθνικής αναρχικής πολιτικής οργάνωσης, η οποία γεννήθηκε ως αποτέλεσμα σχεδόν τριών δεκαετιών οικοδόμησης του especifism στη Βραζιλία.
Η OSL ιδρύθηκε στις 9 Ιουλίου του τρέχοντος έτους στο Σάο Πάολο, ως αποτέλεσμα της πρώτης συνεδρίασης του κοινού συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε από αγωνιστές από την Αναρχική Ομοσπονδία του Ρίο ντε Τζανέιρο (FARJ), την Ελευθεριακή Σοσιαλιστική Αναρχική Οργάνωση (OASL), την Ελευθεριακή Rusga και τη Λαϊκή Αναρχική Συλλογικότητα του Μίνας Ζεράις (COMPA), καθώς και αγωνιστές από άλλα μέρη της Βραζιλίας. Οι επιμέρους οργανώσεις διαλύθηκαν και αρχίσαμε να χτίζουμε...

Στις 10 Μαΐου 1911, μετά από πολυήμερες έντονες μάχες με τις ομοσπονδιακές δυνάμεις, ανεμίζει τελικά η Κόκκινη Σημαία της «Γης και της Ελευθερίας» στην Μπάχα Καλιφόρνια (Baja California), κατά τη διάρκεια της μάχης της Τιχουάνα (Tijuana), στην οποία προλετάριοι, εργάτριες, Ινδιάνοι και αναρχικοί-μέλη του Μεξικανικού Φιλελεύθερου Κόμματος νίκησαν τον στρατό του Πορφίριο Ντίαζ.
Απόσπασμα από γραπτό του Ricardo Flores Magón, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Regeneration», σχετικά με τα γεγονότα του αγώνα στην Baja California:
«Το έχουμε πει πολλές φορές: δεν θέλουμε να παραδώσουμε την Baja California στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχουμε πει πολλές φορές ότι το κίνημά μας υπάρχει και...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

