Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχικές Αναλύσεις - Παρεμβάσεις

08 Σεπτεμβρίου 2025

Για να αλλάξουμε τον κόσμο και τελικά να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό, χρειαζόμαστε την εξουσία των εργαζομένων.

Σήμερα, η καπιταλιστική τάξη έχει σχεδόν όλη την εξουσία. Δεν έχει σημασία ποιον εκλέγουμε ή πόσο συχνά βγαίνουμε στους δρόμους. Οι κυβερνήσεις δεν έχουν κανένα λόγο να ακούνε τους εργαζόμενους και έχουν κάθε λόγο να υποκύπτουν στους εργοδότες και τους ιδιοκτήτες. Ελέγχουν την οικονομία, οπότε έχουν τον τελευταίο λόγο.

Η άρχουσα τάξη μπορεί να επιτεθεί στους μισθούς μας και να αυξήσει τα ενοίκια μας. Μπορεί να καταστρέψει τις δημόσιες υπηρεσίες, για να αποφύγει να πληρώσει περισσότερους φόρους ή να υποτιμήσει τα ομόλογά της. Και παρά τα δύο χρόνια μαζικών διαδηλώσεων, μπορεί να συνεχίσει να υποστηρίζει το Ισραήλ καθώς αυτό διαπράττει γενοκτονία στη Γάζα.

Οι καπιταλιστές μπορούν να κάνουν αυτά τα πράγματα επειδή δεν έχουμε δύναμη εκεί που πραγματικά μετράει: στη δουλειά. Η συμμετοχή στα συνδικάτα έχει μειωθεί στο 13%. Οι απεργίες (ειδικά αυτές με σκληρές απεργιακές φρουρές) γίνονται όλο και πιο σπάνιες.

Αλλά αν οι εργαζόμενοι οργανωθούν, έχουμε τη δύναμη να τα αλλάξουμε όλα αυτά. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τους εργοδότες, τους ιδιοκτήτες και τους πολιτικούς. Μπορούμε να κερδίσουμε υψηλότερους μισθούς, καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες και να κόψουμε τους δεσμούς με το Ισραήλ – αλλά μόνο αν ξαναχτίσουμε ένα μαχητικό εργατικό κίνημα.

Για να το κάνουμε αυτό, πρέπει να μεταμορφώσουμε και να ξαναχτίσουμε τα συνδικάτα.

Πώς φτάσαμε εδώ;

Τα συνδικάτα διαδραματίζουν έναν αντιφατικό ρόλο στο πλαίσιο του καπιταλισμού. Από τη μία πλευρά, οι εργαζόμενοι έχουν δημιουργήσει τα συνδικάτα για να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους. Ταυτόχρονα, η συνδικαλιστική μορφή οργάνωσης τείνει να δημιουργεί μια γραφειοκρατία με δικά της οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.

Για τους συνδικαλιστές γραφειοκράτες, ο πραγματικός στόχος είναι η «εργατική ειρήνη»: υπόσχονται στους εργοδότες ότι, αν τους δοθούν ορισμένες παραχωρήσεις, τα μέλη του συνδικάτου θα επιστρέψουν στη δουλειά τους και δεν θα προβούν σε κινητοποιήσεις. Η σύναψη τέτοιων συμφωνιών προστατεύει το νομικό καθεστώς του συνδικάτου, διατηρεί την εξουσία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και εξασφαλίζει τον μισθό της.

Πουλώντας εργασιακή ειρήνη με κάθε κόστος, οι ηγέτες των συνδικάτων έχουν πιέσει τα μέλη τους να αποδεχθούν αδύναμες συμφωνίες και έχουν ξεπουλήσει όλο και περισσότερο το δικαίωμα στην απεργία. Εξαιτίας αυτού, οι περισσότερες μορφές εργατικών κινητοποιήσεων είναι πλέον ουσιαστικά παράνομες. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό έχει οδηγήσει σε ασθενέστερη διαπραγματευτική δύναμη, κακές συλλογικές συμβάσεις εργασίας και μαζική μείωση των μελών των συνδικάτων.

Σε απάντηση, η γραφειοκρατία έχει διπλασιάσει τις προσπάθειές της. Οι περισσότερες από αυτές τις προσπάθειες αποσκοπούν στο να πείσουν την άρχουσα τάξη ότι είναι «υπεύθυνοι ηγέτες». Βασίζονται όλο και περισσότερο στις συγχωνεύσεις συνδικάτων και στις σχέσεις τους με το Εργατικό Κόμμα (Labor Party) για να διατηρήσουν τα συνδικάτα βιώσιμα αλλά και τις άνετες θέσεις τους.

Γιατί να ξαναχτίσουμε τα συνδικάτα;

Παρά τους εγγενείς περιορισμούς τους, τα συνδικάτα εξακολουθούν να είναι οι μεγαλύτερες οργανώσεις ταξικής πάλης στην Αυστραλία. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι που επιδιώκουν να αποκτήσουν δύναμη στον χώρο εργασίας τους εξακολουθούν να στρέφονται προς αυτά, και πρέπει να οργανωθούμε μαζί με αυτούς τους εργαζόμενους.

Αν οι εργαζόμενοι στην Αυστραλία δημιουργούσαν πιο ριζοσπαστικές εναλλακτικές λύσεις, όπως επιτροπές στους χώρους...

Περισσότερα …