Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχική Θεωρία

21 Σεπτεμβρίου 2025

Σημείωση μεταφραστή*: Σε αυτό το ιστορικό και διαχρονικό κείμενο του 1897, ο Ιταλός αναρχικός Ερρίκο Μαλατέστα, αναπτύσσει το ζήτημα της οργάνωσης. Ένα ζήτημα που και στις μέρες μας δεν έχει βρει την οριστική απάντηση του εντός του Αναρχικού Κινήματος διεθνώς. Στην Ελλάδα αν και έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες για την οργάνωση του Αναρχικού χώρου το ζήτημα παραμένει. Όσοι υπερασπίζονται την αναγκαιότητα της οργάνωσης θα πρέπει να είναι κατά την γνώμη μου οι θεματοφύλακες της ελεύθερης ένωσης, της ενδυνάμωσης των μειοψηφικών να μπορούν να διαφωνούν, να πράττουν την αποκέντρωση και να αντιστέκονται σε κάθε λογής κεντρισμό, ενισχύοντας την αυτονομία της περιφέρειας. Μόνο τότε υπάρχει μια ελπίδα η Αναρχική Οργάνωση να πάψει να θυμίζει κάτι το γραφειοκρατικό και να μην αποτελεί έναν μηχανισμό εφαρμοσμένου αριστερισμού ή συναφών κομματικών ομαδοποιήσεων.

Η οργάνωση, η οποία, άλλωστε, είναι μόνο η πρακτική της συνεργασίας και της αλληλεγγύης, είναι μια φυσική και απαραίτητη συνθήκη της κοινωνικής ζωής. Είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός που επιβάλλεται σε όλους, τόσο στην ανθρώπινη κοινωνία γενικά όσο και σε οποιαδήποτε ομάδα ανθρώπων που εργάζεται για έναν κοινό στόχο. Δεδομένου ότι η ανθρωπότητα ούτε επιθυμεί ούτε μπορεί να ζήσει απομονωμένη, είναι αναπόφευκτο ότι οι άνθρωποι που δεν έχουν ούτε τα μέσα ούτε μια επαρκώς ανεπτυγμένη κοινωνική συνείδηση ​​που να τους επιτρέπει να συναναστρέφονται ελεύθερα με άτομα με παρόμοια νοοτροπία και κοινά συμφέροντα, υπόκεινται στην οργάνωση από άλλους, που γενικά συγκροτούνται σε τάξη ή ως άρχουσα ομάδα, με στόχο την εκμετάλλευση της εργασίας των άλλων για προσωπικό τους όφελος. Και η μακραίωνη καταπίεση των μαζών από μια μικρή προνομιούχα ομάδα ήταν πάντα το αποτέλεσμα της αδυναμίας των καταπιεσμένων να συμφωνήσουν μεταξύ τους να οργανωθούν με άλλους για παραγωγή, για απόλαυση και για τις πιθανές ανάγκες άμυνας ενάντια σε όποιον μπορεί να θέλει να τους εκμεταλλευτεί και να τους καταπιέσει. Ο αναρχισμός υπάρχει για να διορθώσει αυτή την κατάσταση πραγμάτων...

Τώρα, μας φαίνεται ότι η οργάνωση, δηλαδή η συνεργασία για έναν συγκεκριμένο σκοπό και με τη δομή και τα μέσα που απαιτούνται για την επίτευξή της, είναι μια απαραίτητη πτυχή της κοινωνικής ζωής. Ένας άνθρωπος σε απομόνωση δεν μπορεί καν να ζήσει τη ζωή ενός θηρίου, γιατί δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει τροφή για τον εαυτό του, εκτός ίσως από τροπικές περιοχές ή όταν ο πληθυσμός είναι εξαιρετικά αραιός. Και θα ήταν, χωρίς εξαίρεση, ανίκανος να ανέβει πολύ πάνω από το επίπεδο ενός ζώου. Αναγκασμένος επομένως να ενωθεί με άλλους ανθρώπους, ή, ακριβέστερα, να βρεθεί ενωμένος μαζί τους ως συνέπεια των εξελικτικών προηγούμενων του είδους, πρέπει να υποταχθεί στη θέληση των άλλων (να είναι υποδουλωμένος) ή να υποτάξει άλλους στη θέλησή του (να έχει εξουσία) ή να ζήσει με άλλους σε αδελφική συμφωνία προς το συμφέρον του μέγιστου καλού όλων (να είναι συνεργάτης). Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτήν την αναγκαιότητα.

Δεχόμενοι ως πιθανότητα την ύπαρξη μιας κοινότητας οργανωμένης χωρίς εξουσία, δηλαδή χωρίς καταναγκασμό — και οι αναρχικοί πρέπει να παραδεχτούν τη δυνατότητα, αλλιώς ο αναρχισμός δεν θα είχε κανένα νόημα — ας περάσουμε στη συζήτηση για την οργάνωση του αναρχικού κινήματος.

Και...

Περισσότερα …