
Η αναρχική ζωγράφος Maria de los Remedios Varo y Uranga γεννήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1908 στην Angles της Καταλονίας. Ήταν κόρη ενός του ελεύθερου στοχαστή υδραυλικού μηχανικού και Ανδαλουσιανού εσπεραντιστή (Rodrigo Varo y Cejalbo, γεννημένου στην Cordobesa Cabra) και μιας ευσεβούς καθολικής βασκικής καταγωγής (Ignacia Uranga Bergareche, γεννημένης στην Αργεντινή).
Από μικρή ηλικία έδειξε φυσική κλίση προς τη ζωγραφική, η οποία θα της χρησιμεύσει ως διαφυγή από τα μοναστηριακά σχολεία όπου φοίτησε. Κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας άλλαζε συχνά κατοικία, ανάλογα με την εργασία του πατέρα της (διάφορες πόλεις της Ιβηρικής χερσονήσου, Ταγγέρη, Καζαμπλάνκα κ.α.).
Το 1924, όταν η οικογένεια εγκαταστάθηκε οριστικά στη Μαδρίτη, ο πατέρας της την ενθάρρυνε, παρά τη δυσαρέσκεια της μητέρας της, να εισέλθει στη Σχολή Καλών Τεχνών του San Fernando, όπου ο Σαλβαδόρ Νταλί ήταν συμμαθητής της.
Το 1930, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της, παντρεύτηκε στο Σαν Σεμπαστιάν τον Βάσκο αναρχικό Gerardo Lizárraga, ο οποίος ήταν συμφοιτητής της στην Ακαδημία, και το ζευγάρι εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για ένα χρόνο.
Το 1932 εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη, όπου ασκούσε μαζί με τοι σύντροφό της το επάγγελμα του διαφημιστικού σκιτσογράφου και αφισογράφου και σύχναζε σε αναρχικούς κύκλους, ειδικά στην Ένωση Σκιτσογράφων της Εθνικής Εργατικής Συνομοσπονδίας (CNT-AIT).
Το 1935 χώρισε από τον Lizárraga και γνώρισε τον ζωγράφο Esteban Francés, ο οποίος την εισήγαγε στον σουρεαλιστικό κύκλο του André Breton. Αργότερα, εντάχθηκε στην ομάδα Logicophobic, η οποία είχε ως στόχο να αναπαραστήσει τις εσωτερικές καταστάσεις της ψυχής, χρησιμοποιώντας υποβλητικές μορφές. Ένα έργο της αυτής της περιόδου είναι το The agent double (1936).
Κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, έρχεται ακόμη πιο κοντά στο αναρχικό κίνημα και μέσω αυτού γνωρίζει τον ποιητή Benjamin Péret (Μπενζαμέν Περέ) -ο οποίος πολέμησε τον Μάρτιο του 1937 στο μέτωπο της Αραγονίας, στην Pina de Ebro, ως μέλος της Φάλαγγας «Durruti»- με τον οποίο συνάπτει ερωτική σχέση και μαζί με τον οποίο κατέφυγαν στην εξορία.
Το 1940 συμμετείχε με τον πίνακά της Remembrance of the Walkyria (1938) στη Διεθνή Έκθεση Σουρεαλισμού της Μεξικανικής Πινακοθήκης και την ίδια χρονιά κέρδισε το πρώτο βραβείο στον Πρώτο Σαλόνι Γυναικείας Ζωγραφικής (First Female Painting Salon) στο Μεξικό.
Το 1941, το ζευγάρι εγκατέλειψε την κατεχόμενη από τις ναζιστικές δυνάμεις Γαλλία, αφού πέρασε από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης της κυβέρνησης του Βισύ, και μετανάστευσε στο Μεξικό με τη βοήθεια του Varian Fry.
Το 1947 χώρισε από τον Benjamin Peret ο οποίος επέστρεψε στο Παρίσι, και την ίδια χρονιά ταξίδεψε στη Βενεζουέλα ως μέλος μιας επιστημονικής αποστολής του Γαλλικού Ινστιτούτου Λατινικής Αμερικής ως εικονογράφος εντομολογίας.
Στη Βενεζουέλα συνέχισε να εργάζεται ως σχεδιάστρια διαφημιστικών αφισών (Bayer, κ.ά.) και εργάστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα για το Ινστιτούτο Μαλαριολογίας της Βενεζουέλας (Venezuelan Institute of Malariology).
Το 1949 επέστρεψε στο Μεξικό, όπου συνέχισε τη δουλειά της ως εικονογράφος διαφημίσεων.
Το 1952 παντρεύτηκε τον Αυστριακό πολιτικό πρόσφυγα Walter Gruen, με τον οποίο παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής της.
Με την ενθάρρυνση του Gruen, εγκατέλειψε τη διαφήμιση και αφιερώθηκε αποκλειστικά στη ζωγραφική. Το 1955 συμμετείχε σε μια ομαδική έκθεση στη Γκαλερί Diana στην Πόλη του...

Τις τελευταίες εβδομάδες, έχουμε δει μια αυξανόμενη έξαρση λαϊκών κινητοποιήσεων στη Λατινική Αμερική και πέρα από αυτήν, οι οποίες καταδεικνύουν τη δύναμη των οργανωμένων λαών απέναντι στις πολιτικές προσαρμογής, καταστολής και ανισότητας.
Στο Περού, τα κοινωνικά κινήματα βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για το συνταξιοδοτικό σύστημα, καθώς και για να εκφράσουν την απόρριψή τους στις πολιτικές και τον αυταρχισμό της Dina Boluarte. Στο Εκουαδόρ, οι διαμαρτυρίες των αυτοχθόνων και των κοινωνικών κινημάτων πολλαπλασιάζονται λόγω της αύξησης των τιμών που οφείλεται στην άνοδο των καυσίμων. Το Μεξικό έχει επίσης γίνει θέατρο μαζικών διαδηλώσεων, είτε για να απαιτηθεί η...

Maria Lidia and Martin Veith*
Σχεδόν από καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν γνωρίζουμε τόσο λίγα για το αναρχικό και αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα όσο η Ρουμανία. Αν και συνορεύει με τη Βουλγαρία, όπου το κίνημα έγινε ένα από τα πιο διαδεδομένα, πολυάριθμα και μακροχρόνια κοινωνικά κινήματα μέχρι εκείνη την εποχή – κηρύχθηκε παράνομο και τελικά εξαλείφθηκε από τους κομμουνιστές – η επιρροή του αναρχισμού ήταν πάντα μικρή στη Ρουμανία.
Μέχρι σήμερα, μελέτες έχουν δείξει ότι το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα έφτασε στο αποκορύφωμα της ανάπτυξής του μεταξύ 1907 και 1916. Ειδικά σε βιομηχανικές πόλεις όπως το Πλοέστι, το Γκαλάτσι και η Μπράιλα, η...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

