
Ο κυβερνήτης, ο καπιταλιστής και ο ιερέας ξεκουράστηκαν εκείνο το απόγευμα στη σκιά μιας μελιάς, που έλαμπε έντονα στο φαράγγι μιας οροσειράς.
Ο καπιταλιστής, εμφανώς αναστατωμένος, χτύπησε τη σάρκα ενός κόκκινου μικρού βιβλίου με τα χέρια του και είπε μεταξύ λυγμού και αναστεναγμού:
“Όλα έχουν χαθεί: τα χωράφια μου, το κοπάδι μου, οι μύλοι μου, τα εργοστάσιά μου, όλα τώρα ελέγχονται από τους επαναστάτες.”
Ο κυβερνήτης, τρέμοντας από οργή, είπε:
“Έχει τελειώσει, τώρα κανείς δεν σέβεται την εξουσία.”
Και ο ιερέας σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και με λύπη είπε:
“Κακή αιτία: αυτή δολοφόνησε την πίστη!”
Οι τρεις πυλώνες της κοινωνίας σκέφτηκαν, σκέφτηκαν και ξανασκέφτηκαν… Το προηγούμενο βράδυ, περίπου 50 επαναστάτες είχαν εισβάλει στο χωριό. Η εργατική τάξη της περιοχής τους είχε υποδεχτεί με ανοιχτές αγκαλιές. Ενώ η πόλη έψαχνε για τον κυβερνήτη, τον καπιταλιστή και τον ιερέα για να απαιτήσει από αυτούς έναν αυστηρό λογαριασμό για τις πράξεις τους, αυτοί έφυγαν για τον φαράγγι αναζητώντας καταφύγιο.
“Η αυτοκρατορία μας πάνω στις μάζες τελείωσε”, είπε ο κυβερνήτης και ο καπιταλιστής με μια φωνή.
Ο ιερέας χαμογέλασε και είπε με πειστικό τόνο:
“Μην ανησυχείτε. Εμφανώς, η πίστη έχει χάσει κάποιο έδαφος. Ωστόσο, σας διαβεβαιώνω οτι, μέσω της θρησκείας, μπορούμε να ανακτήσουμε όλα όσα έχουμε χάσει. Πρώτα απ’ όλα, φαίνεται οτι οι ιδέες που περιέχονται σε αυτό το βιβλιαράκι έχουν θριαμβεύσει στο χωριό. Θα θριαμβεύσουν σίγουρα αν παραμείνουμε αδρανείς. Δεν αμφισβητώ οτι αυτές οι κακές ιδέες χαίρουν συμπάθειας μεταξύ των ανθρώπων. Όμως, άλλοι τις αρνούνται, ειδικά τις ιδέες που επιτίθενται άμεσα στη θρησκεία. Μεταξύ αυτών των τελευταίων ανθρώπων, πρέπει να προωθήσουμε ένα αντιδραστικό κίνημα. Ευτυχώς, οι τρεις μας καταφέραμε να ξεφύγουμε. Αν είχαμε πέσει στα χέρια των επαναστατών, οι παλιοί θεσμοί θα είχαν πεθάνει μαζί μας.”
Ο καπιταλιστής και ο κυβερνήτης ένιωθαν σαν να είχαν ελευθερωθεί από ένα τρομερό βάρος. Εμπνευσμένος από την απληστία, τα μάτια του καπιταλιστή βούρκωσαν. Πώς; Πώς θα μπορούσε να απολαμβάνει ξανά την κατοχή των χωραφιών του, του κοπαδιού του, των μύλων του και των εργοστασίων του; Δεν ήταν απλώς ένας σκληρός εφιάλτης. Θα επέστρεφε υπό την κατοχή του ολόκληρος ο πληθυσμός της περιοχής του, χάρη στον καλό υπουργό θρησκείας; Και, όρθιος, κούνησε την γροθιά του προς την κατεύθυνση του χωριού, του οποίου οι αγροικίες έλαμπαν έντονα κάτω από τις ακτίνες του μαγιάτικου ήλιου.
Ο κυβερνήτης, φορτισμένος συναισθηματικά, είπε με αυτοπεποίθηση:
“Πάντα πίστευα οτι η θρησκεία είναι το πιο σταθερό στήριγμα του αρχηγού της εξουσίας. Η θρησκεία διδάσκει πως ο θεός είναι ο πρώτος ηγέτης και πως οι κυβερνήτες είναι οι υπολοχαγοί του στη γη. Η θρησκεία καταδικάζει την εξέγερση επειδή θεωρεί πως οι κυβερνήτες είναι υπεράνω όλων των ανθρώπων με το θέλημα του θεού. Ζήτω η θρησκεία!”
Παρασυρμένος από τα ίδια του τα λόγια, ο κυβερνήτης άρπαξε το κόκκινο βιβλιαράκι από τα χέρια του καπιταλιστή, και αφού το έσκισε σε κομμάτια, τα έριξε προς το χωριό, σαν να αμφισβητούσε τους ευγενείς εξεγερμένους προλετάριους.
“Σκυλιά”, φώναξε, “πάρτε το με το σάλιο μου”
Τα κομμάτια χαρτιού σκόρπισαν από τον άνεμο, πετώντας χαρωπά σαν πεταλούδες που παίζουν....

Την Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο του διαδικτυακού μέρους της φετινής διάσκεψης ASEEES (Association of Slavic, East European & Eurasian Studies - Θα διεξαχθεί στον Νοέμβριο στις ΗΠΑ), παρουσίασα μια ομιλία με τίτλο: «Για τι αγωνιζόμαστε; Εφημερίδες και διακηρύξεις των Μαχνοβιτών».
Εξέτασα ένα συγκεκριμένο είδος προπαγανδιστικού κειμένου που οι Μαχνοβίτες κυκλοφόρησαν και αναθεώρησαν πολλές φορές το 1919 και το 1920 στις εφημερίδες και τα φυλλάδιά τους με διαφορετικούς τίτλους (Για τι αγωνιζόμαστε, Τι επιδιώκουμε κ.λπ.).
Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο οι Μαχνοβίτες ασχολήθηκαν με βασικές έννοιες όπως η αναρχία, η власть (εξουσία) και η безвластие («ανικανότητα» ή...

Στις 21 Οκτωβρίου 1887, στο San Vicente de Alcántara (Badajoz) γεννήθηκε ο αναρχοσυνδικαλιστής αγωνιστής Ramón Dominguez Basco. Οι γονείς του ονομάζονταν Joaquín Dominguez και Dorotea Basco.
Μεταξύ 1913 και 1920 έζησε στη Βαρκελώνη και έγινε μέλος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CNT). Αργότερα εγκαταστάθηκε στην καταλανική περιοχή της La Selva και ίδρυσε την CNT στο Blanes. Το 1922 συμμετείχε στο συνέδριο της CNT.
Από τον Ιανουάριο του 1925 ήταν μέλος της συντακτικής ομάδας της εφημερίδας “Blanes El Producer”, μαζί με τους Manuel Buenacasa, Joaquín Adelantado, José Alberola, Ramon Suñé και άλλους, όπου συνεργαζόταν επίσης με άρθρα.
Ήταν επίσης μέλος της...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

