Όταν μερικές φορές πραγματοποιείται ένα όνειρο μπορεί να αποβεί το αντίθετο γι’ αυτόν που το ονειρευόταν. Το τελευταίο καλοκαίρι (σ.τ.μ.: καλοκαίρι του 2007) παρουσιάστηκε στη ρωσική τηλεόραση μια τηλεοπτική σειρά για τον Makhno και το κίνημά του (makhnovshchina), το λαϊκό ελευθεριακό αγροτικό κίνημα στην Ουκρανία που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της ρωσικής επανάστασης του 1917-1921 και αντιστάθηκε στις βασιλικές λευκές φρουρές, τους Ουκρανούς εθνικιστές και τους μπολσεβίκους. Οι παραγωγοί της σειράς – και προπάντων μέσω των σχετικών τηλεοπτικών διαφημίσεων - υπόσχονταν ότι θα ήταν «η πρώτη ειλικρινής ταινία για τον Makhno», με την οποία θα αποτεινόταν τελικά φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο για τον οποίο ειπώθηκαν αρκετά ψέματα στην ΕΣΣΔ, αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ από τους ανθρώπους.
Η ταινία – με τίτλο «Οι εννέα ζωές του Nestor Makhno» - είναι πιθανώς η πιο μεγάλη βιογραφία ενός αναρχικού που προβάλλεται στην τηλεόραση – σε 12 μέρη. Γυρίστηκε στην Ουκρανία πριν περίπου 2 χρόνια, αλλά για κάποιους λόγους μεταδόθηκε από το ρωσικό κρατικό κανάλι 1 το τελευταίο καλοκαίρι. Αλλά ακόμη και πριν απ’ αυτή τη μετάδοση, η ταινία εμφανίστηκε σε πειρατικά DVDs και έγινε ανάρπαστη. Λίγο πριν την τηλεοπτική παρουσίαση και την κυκλοφορία της σε «εξουσιοδοτημένης» έκδοσης DVD, κυκλοφόρησε το σενάριο της ταινίας σε δύο τόμους. Αλλά και όταν τελικά η ταινία άρχισε να προβάλλεται τον περασμένο Ιούλιο, κατόρθωσε να αποσπάσει την προσοχή ενός μεγάλου τηλεοπτικού ακροατηρίου. Αυτό βέβαια οφειλόταν εν μέρει στη μεγάλη διαφήμιση, αλλά κυρίως και στο γεγονός ότι ήταν πράγματι η πρώτη χαρακτηριστική ταινία που αφιερώθηκε ποτέ στον Makhno (αν και στο περιθώριο μερικών σοβιετικών ταινιών παρουσιαζόταν πάντα ως ο «κακός τύπος»). Η ρωσική τηλεόραση δεν υστερεί σε σειρές - στην πραγματικότητα σήμερα προβάλλει κυρίως διάφορες σειρές - αλλά πολύ λίγες είναι αυτές που τυχαίνουν τέτοιας προσοχής και ακροαματικότητας. Η ποιότητα των σαπουνόπερων που προβάλλονται σπάνια είναι πολύ υψηλή, όπως μπορείτε να φανταστείτε, αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση οι θεατές ενδιαφέρθηκαν αρκετά για την ίδια την ιστορία.
Αναφέρουμε εδώ μια πολύ θετική, αλλά καθόλου ασυνήθιστη, κριτική: «Σε αυτήν την τηλεοπτική σειρά η αναρχική ιδέα, έτσι όπως εκλαμβάνεται και γίνεται κατανοητή από τον Makhno, είναι η πιο καθαρή και η πιο ηθική των ιδεών που καθοδηγούσαν τους ανθρώπους εκείνες τις θυελλώδεις ημέρες». Δεν θα μπορούσατε ποτέ να φανταστείτε σε ποια εφημερίδα δημοσιεύθηκε αυτή η κριτική. Δημοσιεύτηκε, στην πραγματικότητα, στην «Krasnaya Zvezda» («Κόκκινο Αστέρι») την εφημερίδα του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας!
Αρκετούς μήνες μετά από την προβολή, οποιοσδήποτε μπορούσε ακόμα να διαβάσει συζητήσεις για την ταινία στο Διαδίκτυο - όχι μόνο στα ΜΜΕ και τα blogs, αλλά ακόμα και σε αναρχικούς και αριστερούς ιστοχώρους. Αρκετά συχνά αυτοί που κρίνουν και μιλούν για την ταινία δεν συνδέονται απαραίτητα με τις πολιτικές απόψεις αυτού ή εκείνου του προσώπου - μεταξύ εκείνων που τους άρεσε η ταινία είναι και αναρχικοί αλλά επίσης και ορκισμένοι αντίπαλοί τους. Οι κρίσεις ποικίλλουν, από συνολική συμπάθεια και αποδοχή της ταινίας μέχρι πολύ σκληρή και αρνητική κριτική.
Αυτό που είναι λυπηρό και παραπλανητικό, εντούτοις, είναι ότι η ταινία έχει ελάχιστη σχέση με την οποιαδήποτε πραγματική κατανόηση των...
Το «Red Menace» ήταν ένα ενημερωτικό δελτίο που κυκλοφόρησε στο Λονδίνο από το 1989 έως το 1990 και δημοσίευε άρθρα σχετικά με τους κοινωνικούς αγώνες και διάφορες άλλες πολιτικές εξελίξεις από μια κομμουνιστική προοπτική (1). Αυτοί οι οποίοι αναμίχθηκαν στο «Red Menace» ήσαν πεπεισμένοι ότι ο κομμουνισμός δεν είχε καμία σχέση με τις γραφειοκρατικές κεφαλαιοκρατικές δικτατορίες της Ανατολικής Ευρώπης οι οποίες βρίσκονταν τότε στα τελευταία τους: «Ο κομμουνισμός δεν έχει καμία σχέση με τον κρατικό έλεγχο της οικονομίας (όπως προτείνουν οι λενινιστές) αλλά ούτε και με το ότι οι εργαζόμενοι που είναι κύριοι των εργοστασίων τους...
Ο Giuseppe Bifolchi - ή Viola ή V - γεννήθηκε στο Abruzzi του Balsorano στις 20 Φλεβάρη 1985. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε ατομικιστής αναρχικός, αλλά, αργότερα, προσχώρησε στην τάση του οργανωμένου αναρχικού κομμουνισμού.
Στη δεκαετία του 1920, αναγκάστηκε να καταφύγει στην εξορία στη Γαλλία, όπου έγινε υποστηρικτής της Οργανωτικής Πλατφόρμας των Ελευθεριακών Κομμουνιστών των Αρσίνοφ, Μάχνο, Μετ και άλλων. Μάλιστα, συμμετείχε στις διεθνείς συναντήσεις που οργανώθηκαν από τους «πλατφορμιστές» το 1927.
Στο μεταξύ, το 1924 συμμετείχε στην έκδοση, στις 15 Δεκέμβρη, στο Παρίσι, του μοναδικού τεύχους της ιταλικής εφημερίδας «L’Agitazione a favore di Castagna e
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

