
Johann Most*
Σημείωση μεταφραστή*: Υπάρχει αρκετή παρερμηνεία σχετικά με τον Κομμουνισμό. Οι Αναρχικοί ιστορικά τον βλέπουν ως τρόπο οικονομική οργάνωσης της κοινωνίας. Τα αναρχικά ρεύματα που έχουν ιστορικά χρησιμοποιήσει αυτόν τον επιθετικό προσδιορισμό αναφέρονται σε κάτι πολύ συγκεκριμένο που δεν είχε -ούτε έχει σχέση- με το πως χρησιμοποιείται η λέξη σήμερα. Σε αυτό το κείμενο ο Johann Most εξηγεί και ξεδιαλύνει στο δυνατό μέτρο της εποχής του το 1892 κατά την άφιξη του στις ΗΠΑ, γιατί και πώς είναι (αναρχο)κομμουνιστής.
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ανάπτυξης της σύγχρονης βιομηχανικής παραγωγής είναι η συνεχώς αυξανόμενη οργάνωση της εργατικής δύναμης και των μέσων παραγωγής. Το αποτέλεσμα είναι ότι με λιγότερα "χέρια" παράγεται συνεχώς αυξανόμενη ποσότητα εμπορευμάτων. Από αυτό το τελευταίο μπορεί να συναχθεί το συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να έχει την δυνατότητα να ικανοποιήσει όλες τις πνευματικές και φυσικές του επιθυμίες με μια μειωμένη άσκηση των φυσικών δυνάμεών του. Ωστόσο, δεν υπάρχει τέτοιο αποτέλεσμα. Αντίθετα, όλη η πρόοδος προς την κατεύθυνση της διευκόλυνσης της διαδικασίας παραγωγής έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση του αριθμού των εργαζομένων που απασχολούνται και της αμφισβήτησης όσων είναι εκτός εργασίας για να αυξήσουν την ένταση με την οποία ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Έτσι, μια κατάσταση των πραγμάτων χαρακτηρίζεται από την οποία ο γιγαντιαίος πλούτος συσσωρεύεται στα χέρια ενός συνεχώς συγκεντρωτικού και μειωμένου αριθμού καπιταλιστών, ενώ, αντίθετα, οι μάζες του λαού είναι κακοποιημένοι. Μια τέτοια κατάσταση είναι αφόρητη για οποιοδήποτε χρονικό διάστημα, πολύ περισσότερο, καθώς γίνεται όλο και πιο επιβαρυντικό με την ανάπτυξή της και με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί μια τρομερή αντίθεση. Αυτή η δυσαναλογία δεν προκλήθηκε από κανένα ατύχημα, αλλά είναι η φυσική συνέπεια του θεσμού της ιδιωτικής ιδιοκτησίας.
Ο παραλογισμός μιας τέτοιας πορείας των γεγονότων θα είναι σύντομα εμφανής όταν αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση κάτω από την οποία υπάρχει ένας μικρός αριθμός γιγαντιαίων ιδιοκτητών των οποίων τα εμπορεύματα δεν μπορούν να αγοραστούν σε μεγάλο βαθμό, επειδή η αγοραστική δύναμη των μαζών έχει εξασθενήσει, θα είναι τόσο άθλια ώστε να χρεοκοπούν διανοητικά, ηθικά και με κάθε άλλο τρόπο. Εκείνη τη στιγμή η ερώτηση, "Τι πρέπει να γίνει;" Η ανθρωπότητα πρέπει, καθώς ο αγώνας δεν θα ανεχτεί τη δική της καταστροφή, θα προσέχει ένα νέο σύστημα που θα τεθεί σε ισχύ αμέσως. Τα μέσα παραγωγής που χρησιμοποιούνται τώρα από την οργανωμένη εργασία, αλλά κατέχονται από ιδιώτες ιδιοκτήτες που τους χειρίζονται με σκοπό να καταστρέψουν τις εργατικές μάζες, θα μεταφερθούν στην κατοχή της κοινότητας. Και μια τέτοια μεταφορά δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και την καθιέρωση του κολεκτιβισμού του πλούτου, του κομμουνισμού.
Επειδή βλέπω την αναγκαιότητα μιας τέτοιας οικονομικής ανάπτυξης, είμαι κομμουνιστής. Υπάρχουν κάποιες παρανοήσεις που συνδέονται με την πραγματική έννοια του κομμουνισμού. Υπάρχουν μερικοί που, περισσότερο ή λιγότερο, πιστεύουν ότι είναι κάποιο είδος ουτοπίας, ενώ άλλοι βλέπουν σε αυτό, τουλάχιστον, ένα μηχανισμό που καθορίζει το κράτος. Και όμως, ούτε το ένα, ούτε το άλλο πρέπει αναγκαστικά να συνδεθούν με την ιδέα του κομμουνισμού. Ο σύγχρονος κομμουνισμός είναι ικανοποιημένος με τη διακήρυξη της αρχής της κοινής κατοχής όλου του πλούτου και των...

Στις 9 Μαρτίου 1981, στο Χάσκοβο της Βουλγαρίας, πεθαίνει ο αναρχικός Delcho Vasilev Derimev - συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και θεάτρου, εκδότης, ποιητής, δημοσιογράφος και διανοούμενος. Ο Delcho Vasilev Derimev γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1901 στο Χάσκοβο. Ήταν αναρχικός, τολστοϊστής και αντιφασίστας από πεποίθηση. Εκδότης λογοτεχνικών και αναρχικών εφημερίδων, μέλος της Ένωσης Συγγραφέων της Επαρχίας.
Διωκόμενος για τις πεποιθήσεις και το έργο του, εγκλείστηκε από τις μοναρχοφασιστικές αρχές (που ήταν στην εξουσία στη Βουλγαρία από το 1935 έως το 1944) στο στρατόπεδο συγκέντρωσης «Τσέρνα Ρότα» στην πόλη Ζλάτογκραντ. Μετά την κατάληψη της εξουσίας από το Βουλγαρικό Κομμουνιστικό Κόμμα το 1944 με...
Γρηγόρης Αγκυραλίδης*
Το πρώτο που μπορούμε να σχολιάσουμε για το μισογυνισμό του Ροΐδη είναι ότι απλά αντικατοπτρίζει αιώνες και αιώνες πατριαρχίας και μισογυνισμού. Είναι ολοφάνερο ότι ήταν κάθετα αντίθετος στο εκκολαπτόμενο φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα της εποχής. Αυτό σίγουρα έρχεται σε αντίθεση με το να χαρακτηρίζεται «σύγχρονος». Εμφανίζεται μάλλον ως μία φαλλοκρατική, πατριαρχική και σεξιστική καρικατούρα που ακόμα και κατά την εποχή του συνάντησε αντιδράσεις. Ιδωμένος δε υπό μία σύγχρονη οπτική, αυτή η πτυχή του, τουλάχιστον, μοιάζει μάλλον κωμική…
Ο Εμμανουήλ Ροΐδης γεννήθηκε στη Σύρο το 1836. Καταγόταν από εύπορη και αριστοκρατική οικογένεια. Ταξίδεψε αρκετά, σε χώρες όπως...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

