Ο Giuseppe Bifolchi - ή Viola ή V - γεννήθηκε στο Abruzzi του Balsorano στις 20 Φλεβάρη 1985. Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε ατομικιστής αναρχικός, αλλά, αργότερα, προσχώρησε στην τάση του οργανωμένου αναρχικού κομμουνισμού.
Στη δεκαετία του 1920, αναγκάστηκε να καταφύγει στην εξορία στη Γαλλία, όπου έγινε υποστηρικτής της Οργανωτικής Πλατφόρμας των Ελευθεριακών Κομμουνιστών των Αρσίνοφ, Μάχνο, Μετ και άλλων. Μάλιστα, συμμετείχε στις διεθνείς συναντήσεις που οργανώθηκαν από τους «πλατφορμιστές» το 1927.
Στο μεταξύ, το 1924 συμμετείχε στην έκδοση, στις 15 Δεκέμβρη, στο Παρίσι, του μοναδικού τεύχους της ιταλικής εφημερίδας «L’Agitazione a favore di Castagna e Bonomini» («Η δράση υπέρ των Castagna και Bonomini») που κυκλοφόρησε προς υποστήριξη των αναρχικών Mario Castagna και Ernesto Bonomini, οι οποίοι είχαν κατηγορηθεί ότι είχαν σκοτώσει δύο φασίστες και απειλούντο με απέλαση. Τελικά καταδικάστηκαν σε 7 και 8 φυλάκιση αντίστοιχα.
Το 1927, ο Giuseppe Bifolchi εργαζόταν σε εργασίες με τσιμέντα και ζούσε στο νούμερο 47 της οδού Rebeval του Παρισιού με τη σύντροφό του Argentina Gantelli. Συμμετείχε στην έκδοση της γαλλικής αναρχικής εφημερίδας «Le Libertaire» («Ο Ελευθεριακός») με την υπογραφή «V». Στις 7 Αυγούστου 1927 πήρε μέρος σε μια διαδήλωση στο Bois de Vincennes που κάλεσε η Διεθνής Επιτροπή Αναρχικής Υπεράσπισης των Sacco και Vanzetti. Τον ίδιο χρόνο, εκδόθηκε διαταγή απέλασής του και κατέφυγε στις Βρυξέλλες, όπου στο διάστημα Απρίλη 1929 – Μάη 1931 ήταν ο εκδότης της μηνιαίας αναρχικής ιταλικής έκδοσης «Bandiera Nera» («Μαύρη Σημαία»), από την οποία κυκλοφόρησαν 17 συνολικά τεύχη. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, συνεισέφερε, επίσης, στην γαλλο-ιταλική έκδοση «Il Risveglio», που είχε πρωτοκυκλοφορήσει το 1900 στη Γενεύη από τον Luigi Bertoni, όπως και στο μηνιαίο περιοδικό «Vogliamo», που κυκλοφόρησε στο Λουγκάνο στο διάστημα Αυγούστου 1929 – Γενάρη 1931.
Τον Ιούλη του 1936, μαζί με τους Camillo Berneri, M. Centrone, Girotti, Perrone, Ernesto Bonomini και Fantozzi, συγκρότησαν την πρώτη ομάδα Ιταλών που πήγαν στο Περπινιάν για να προετοιμαστούν να πολεμήσουν στην Ισπανία. Μαζί του συνδέθηκε αργότερα και η σύντροφός του Argentina. Έγινε μέλος του ιταλικού τμήματος της Φάλαγγας Ascaso και ήταν επικεφαλής μιας ομάδας αγωνιστών που στις 25 Αυγούστου 1936 κατάφερε να καταλάβει τα υψώματα Monte Pelato, αν και με πολλές απώλειες. Αργότερα, έγινε υπεύθυνος της Φάλαγγας Rosselli που πολέμησε στη Huesca. Ο Giuseppe Bifolchi ήταν ο κύριος στρατιωτικός επικεφαλής της Φάλαγγας της οποίας πολιτικός υπεύθυνος ήταν ο αγωνιστής της ιταλικής αντιφασιστικής οργάνωσης «Giustizia e Liberta» Carlo Rosselli. Το Νοέμβρη του 1936, σε μια επίθεση στο Almudevar, ήταν υπεύθυνος για τη δεξιά πτέρυγα της επίθεσης.
Ο Bifolchi επέδειξε ασυνήθιστο κουράγιο και ψυχραιμία σε ώρα δράσης και ήταν σημαντικός τακτικιστής. Στα γεγονότα του Μάη του 1937 στη Βαρκελώνη, ήταν μέλος του ιταλικού τμήματος της Επιτροπής Άμυνας της CNT.
Σε ένα γράμμα στον αδελφό του στις 14 Αυγούστου 1937, έγραφε:: «Μπορώ να πω ότι στην Ισπανία πέρασα τα ευτυχέστερα χρόνια της ζωής μου. Εάν πρέπει να πεθάνω,...
…ΤΖΙΝΟ (ένας εργάτης): Άκουσα ότι συζητάτε για τα κοινωνικά ζητήματα τα βράδια και ήρθα να κάνω, με την άδειά σας κύριοι, μια ερώτηση στον φίλο μου τον Τζόρτζιο. Πες μου, είναι αλήθεια ότι εσείς σι αναρχικοί Θέλετε να καταργήσετε την αστυνομία;
ΤΖΟΡΤΖΙΟ: Φυσικά. Γιατί, δεν συμφωνείς; Από πότε έγινες φίλος της αστυνομίας και των καραμπινιέρων;
ΤΖΙΝΟ: Δεν είμαι φίλος τους και το ξέρεις. Όμως δεν είμαι και φίλος των δολοφόνων και των κλεφτών, και Θα ήθελα η περιουσία μου και η ζωή μου να προστατεύονται ..και μάλιστα καλά.
ΤΖΟΡΤΖΙΟ: Και ποιος θα σε προστατεύσει από τους προστάτες; Νομίζεις ότι αναίτια...
(Το κείμενο αυτό γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στην αγγλική «Freedom» το Φεβρουάριο του 1921, λίγο μετά το θάνατο του Κροπότκιν τον ίδιο χρόνο, με τον τίτλο «Kropotkin at Work». Το 1998 κυκλοφόρησε σε ξεχωριστή μπροσούρα από το Barricade Books/Infoshop, στη Μελβούρνη, από όπου και έγινε η ελεύθερη μετάφραση που ακολουθεί).
Η προσωπικότητα και οι ιδέες του Κροπότκιν ήσαν τόσο πολύ διαδεδομένες ανάμεσα στους συντρόφους και το ευρύ κοινό, τουλάχιστον μέχρι το 1914, που ελάχιστα μόνο μένει να ειπωθούν αυτή την ώρα του θανάτου του, όταν κάποιος δεν έχει διάθεση να συλλέξει το πλήθος των...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

