
Η Julia Lafora, δασκάλα της Triana, νωρίς το πρωί, δεν είχε καν χρόνο να ντυθεί, βγάζοντας το νυχτικό της παρουσία των φαλαγγιτών που την φρουρούσαν, για να φορέσει ένα μαύρο φόρεμα σε ένδειξη πένθος για την εκτέλεση του συζύγου της δύο ημέρες πριν. Στο όχημα στο οποίο την έσπρωξαν, ήταν δύο ακόμη γυναίκες που έκλαιγαν και οι δύο, με το πρόσωπό τους γεμάτο αίματα από τις γροθιές των ανακριτών.
Το αυτοκίνητο κατευθύνθηκε αμέσως προς τα νοτιοανατολικά του νησιού, μπαίνοντας σε έναν χωματόδρομο προς την παραλία Melenara στο Telde, όπου υπήρχαν αρκετά μέλη της εθνοφρουράς και του στρατού ξηράς, μερικά γνωστά πρόσωπα της ολιγαρχίας του νησιού, ένας καπνοεπιχειρηματίας, ο γιος του έπαρχου, ένας γαιοκτήμονας αγγλικής καταγωγής και ο ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου τομάτας.
Οι φρουροί έβγαλαν τις γυναίκες με τη βίαια από το αυτοκίνητο. Την Julia την έβγαλαν τελευταία. Οι άλλες δύο κοπέλες ήταν η Josefa Rodriguez από τη γειτονιά της La Isleta, 25 ετών, καπνεργάτρια και συνδικαλίστρια της CNT, και η Dolores Zapata, 22 ετών, από τη Μαδρίτη, εργαζόμενη στην Ομοσπονδία Εργαζομένων και ασχολούμενη με καταγγελίες κατά επιχειρηματιών για κατάχρηση και εκμετάλλευση της εργασίας.
Ήδη δίπλα στην πλατεία πριν από την παραλία, οι άντρες, μερικοί από τυς οποίους κρατούσαν λωρίδες στα χέρια τους, άρχισαν να τις προσβάλλουν, βρίζοντάς τις “πόρνες”, "αηδιαστικές”, “τορτίγιες” και “σκύλες"... Η Julia το μόνο που σκεφτόταν ήταν η δολοφονία του συζύγου της. Το μυαλό της δεν μπορούσε να αφομοιώσει αυτή τη φοβερή στιγμή, ήταν δοσμένη στη μνήμη των καλών καιρών, στη συνεργασία με τον “γιατρό των φτωχών” που αγάπησε τόσο πολύ, “τον νεαρό πτυχιούχο από τη Μαδρίτη, ο οποίος είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της καριέρας του για να δέχεται στο ταπεινό του ιατρείο άτομα που είχαν ανάγκη, χωρίς να τους χρεώνει καν”. “Ίσως αυτός ήταν ο λόγος για τη θανατική του ποινή“ σκέφτηκε, μην μπορώντας να καταλάβει γιατί τόση βία, γιατί τόσο μίσος ενάντια στις γυναίκες, ενάντια σε ό,τι αντιπροσώπευαν όντας μορφωμένες γυναίκες, αφοσιωμένες, λατρευτές, αντιφασίστριες, υπερασπιστές των λαϊκών δικαιωμάτων.
Τότε ένας εθνοφρουρός με καλυμμένο το ένα μάτι πλησίασε τις γυναίκες και έσχισε τα φορέματά τους στο ύψος του στήθους. Έμειναν έτσι ημίγυμνες ανάμεσα στις κραυγές 40 περίπου μεθυσμένων και ξαναμμένων ανδρών. Ο φαλαγγίτης Juan José Samsó, άρχισε να τις κουρεύει με ένα ψαλίδι. Οι τρίχες τους έπεφταν στο έδαφος εν μέσω της γενικής κοροϊδίας όλης της φασιστικής ομάδας. “Oll Follatelas Cabrera!", φώναξε ένας από τους νεότερους της ομάδας. Τότε ένας από τους πιο γηραιούς φαλαγγίτες, ο Froilán Cabrera, εμφανίστηκε αμίλητος, χτυπώντας την Dolores με το άκρο του τουφεκιού του. Η κοπέλα καθώς έπεσε έπεσε ημιλιπόθυμη στο έδαφος, παρέσυρε τη φούστα της Josefa, προκαλώντας τις κοροϊδίες της ομήγυρης.
Οι γυναίκες έμειναν γονατιστές, αγκαλιασμένες στο έδαφος, γεμάτο πέτρες και άμμο, ταπεινωμένες, τρέμοντας από φόβο, προστατεύοντας η μία την άλλη με το σώμα της από τις λεκτικές επιθέσεις, τα φτυσίματα μερικών, κάποιες κλωτσιές και χτυπήματα αυτών των γνωστών προσώπων, αυτών των ανδρών που τους είχαν δει στους δρόμους, στις δουλειές τους, στους χορούς και στα πάρτι των χωριών, άνδρες την τέτοια φρικτή συμπεριφορά των οποίων δεν φαντάζονταν ποτέ. Μια...

Η Elisa Garrido Gracia ήταν μαχήτρια στις αναρχικές φάλαγγες στην Ισπανική Επανάσταση. Υπηρέτησε ως ταχυμεταφορέας του δικτύου Ponzán, συνελήφθη και απελάθηκε στα στρατόπεδα των Ναζί και κατέληξε σαμποτέρ. Το πιο σημαντικό από όλα ήταν ότι επέζησε για να πει την ιστορία της.
Η Elisa Garrido γεννήθηκε στο χωριό Magallón της Αραγόνας στις 14 Ιούνη 1909. Με τον καιρό η οικογένεια αποφάσισε να μετακομίσει στη Βαρκελώνη. Ήταν κόρη ελευθεριακών αγωνιστών, οπότε εξοικειώθηκε νωρίς με την «Ιδέα» που την αγκάλιασε και αμέσως προσχώρησε στο αναρχικό συνδικάτο. Στη Βαρκελώνη συνάντησε τον Marino Ruiz de Ángulo, μέλος του CNT, όπως και η ίδια, τον...

Την 1η Αυγούστου 1902 γεννήθηκε η Lola Iturbe, αγωνίστρια του κλωστοϋφαντουργικού κλάδου, φεμινίστρια, αναρχική και συμμετέχουσα στον ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και τη γαλλική αντίσταση στη ναζιστική κατοχή.
Με προέλευση από την Καταλονία, ξεκίνησε σχεδόν παιδί ακόμα να ράβει και το 1916, σε ηλικία 14 χρόνων, βρίσκει δουλειά σε ένα εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας. Εκεί έγινε μέλος του συνδικάτου της ένδυσης και σχεδόν αμέσως της Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας (CNT).
Στην αρχή της δικτατορίας του Primo de Rivera πήρς το δρόμο της εξορίας με τον σύντροφό της “Juanel” -αναγνωρισμένο ζωγράφο του αναρχικού κινήματος- και τους δύο γιους του, Aurora και Helenio. Πρώτα θα πάνε...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

