
John Patten*
Ο Stuart Christie, ιδρυτής του Αναρχικού Μαύρου Σταυρού και του Cienfuegos Press και συσσυγγραφέας του «The floodgates of anarchy», πέθανε ειρηνικά μετά από μάχη με καρκίνο του πνεύμονα.
Γεννημένος στη Γλασκόβη και μεγαλωμένος στο Blantyre, ο Christie έγραψε ότι χρωστά στη γιαγιά του τη διαμόρφωση της πολιτικής του προοπτικής, δίνοντάς του έναν σαφή ηθικό χάρτη και ηθικό κώδικα. Η αποφασιστικότητά του να ακολουθήσει τη συνείδησή του τον οδήγησε στον αναρχισμό: «Χωρίς ελευθερία δεν υπάρχει ισότητα και χωρίς ισότητα δεν υπάρχει ελευθερία, και χωρίς αγώνα δεν υπάρχει τίποτα». Τον οδήγησε επίσης από την εκστρατεία κατά των πυρηνικών όπλων να ενταχθεί στον αγώνα ενάντια στον Ισπανό φασίστα δικτάτορα Φρανσίσκο Φράνκο (1892-1975).
Μετακόμισε στο Λονδίνο και ήρθε σε επαφή με την παράνομη ισπανική αναρχική οργάνωση Defensa Interior (Εσωτερική Άμυνα). Συνελήφθη στη Μαδρίτη το 1964 μεταφέροντας εκρηκτικά για να χρησιμοποιηθούν σε απόπειρα δολοφονίας του Φράνκο. Για να καλύψει το γεγονός ότι υπήρχε κάποιος πληροφοριοδότης μέσα στην ομάδα, η αστυνομία διακήρυξε ότι είχε πράκτορες που λειτουργούσαν στη Βρετανία - και (ψευδώς) ότι ο Christie είχε τραβήξει την προσοχή πάνω του φορώντας σκωτσέζικη φούστα.
Η απειλή της θανατικής ποινης με την garotte και η εικοσαετής, τελικά, ποινή του, επέστησαν τη διεθνή προσοχή στην αντίσταση στο καθεστώς του Φράνκο. Στη φυλακή ο Christie σχημάτισε μόνιμες φιλίες με αναρχικούς μαχητές της δικής του αλλά και παλαιότερων γενεών. Επέστρεψε από την Ισπανία το 1967, μεγαλύτερος και σοφότερος, αλλά εξίσου αποφασισμένος να συνεχίσει τον αγώνα και να χρησιμοποιήσει τη φήμη του για να βοηθήσει τους συντρόφους που άφησε πίσω του.

Στο Λονδίνο γνώρισε την Brenda Earl, η οποία θα γινόταν η πολιτική αλλά και η συναισθηματική του συντρόφισσα. Συναντήθηκε επίσης με τον Albert Meltzer, με τον οποίο επανίδρυσαν τον Anarchist Black Cross (Αναρχικό Μαύρο Σταυρό) για να προωθήσουν την αλληλεγγύη με τους αναρχικούς κρατούμενους στην Ισπανία και την αντίσταση ευρύτερα. Με το βιβλίο τους «The floodgates of Anarchy» («Οι πύλες της Aναρχίας») προώθησαν έναν επαναστατικό αναρχισμό σε αντίθεση με τη στάση ορισμένων στη Βρετανία που είχαν εισέλθει στον αναρχισμό από το ειρηνευτικό κίνημα της δεκαετίας του '60. Στη Διεθνή Αναρχική Διάσκεψη στην Καρράρα της Ιταλίας του 1968, ο Christie ήρθε σε επαφή με μια νέα γενιά αναρχικών μαχητών που μοιράστηκαν τις ιδέες και την προσέγγισή τους στη δράση.

Η πολιτική δέσμευση και οι διεθνείς συνδέσεις του Christie τον έκαναν στόχο της Βρετανικής Υπηρεσίας Ειδικής Ασφάλειας. Αθωώθηκε από τις κατηγορίες για μια συνωμοσία εκρήξεων στη δίκη των «Stoke Newington Eight» το 1972, ισχυριζόμενος ότι η επιτροπή των ενόρκων θα μπορούσε να καταλάβει γιατί κάποιος θα ήθελε να ανατινάξει τον Φράνκο και γιατί αυτό θα τον έκανε στόχο κάποιων «συντηρητικών αστυνομικών».
Ελεύθερος αλλά προφανώς άνεργος, ο Christie ίδρυσε το εκδοτικό Cienfuegos, μέσω του οποίου εξέδωσε και κυκλοφόρησε μεγάλο αριθμό αναρχικών βιβλίων καθώς και την εγκυκλοπαιδική επιθεώρηση Cienfuegos Press Anarchist Review. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, το Orkney έγινε το κέντρο των αναρχικών του εκδόσεων πριν η έλλειψη χρημάτων τερματίσει το όλο εγχείρημα. Όμως ο Christie συνέχισε να εκδίδει και να ερευνά νέους τρόπους για να το...

Paul Sharkey
Ο Ciriaco Duarte (1908-1996) ήταν αναρχικός τυπογράφος και συγγραφέας που γεννήθηκε στην Encarnación (στην Παραγουάη) στις 8 Αυγούστου 1908. Εκπαιδεύτηκε ως τυπογράφος στη γενέτειρά του από τον Félix Cantalicio Aracuyú στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Ο Aracuyú ήταν αναρχικός αγωνιστής, mestizo (δηλαδή ινδιάνικης και μαύρης καταγωγής) που μιλούσε δύο γλώσσες, Ισπανικά και Guarani.
Στις αρχές του 1900, ο Aracuyú άνοιξε ένα Πολιτιστικό Κέντρο «Rafael Barrett» από αναρχοσυνδικαλιστές της Παραγουάης. Εκεί δημιουργήθηκε μια μεγάλη συλλογή βιβλίων τόσο Παραγουανών όσο και άλλων συγγραφέων. Ήταν σε αυτό το κέντρο που δημιουργήθηκαν τα πρώτα συνδικάτα στην Παραγουάη κατά τα πρώτα χρόνια...

Το όνομα “Acracia” (Α-κράθια - “Χωρίς κράτος) υπήρξε τίτλος αρκετών αναρχικών και ελευθεριακών εκδόσεων στην Ισπανία από τη γέννηση του ελευθεριακού κινήματος και μετά. Εδώ παρατίθενται μερικές από αυτές.
1. Μηνιαία έκδοση με τον υπότιτλο “Κοινωνιολογικό περιοδικό”. Κυκλοφορούσε στη Βαρκελώνη από τον Γενάρη του 1886 μέχρι τον Ιούνη του 1888. Εκδόθηκαν 30 τεύχη. Αρχικά σε 8 σελίδες, αργότερα σε 16 (από το Νο 6) και στη συνέχεια σε 32 (από το Νο 19). Το Νο 5 έφερε επίσης ένθετο 20 σελίδων. Ο Salvador Peris (και αργότερα ο Bienvenido Rius) είχαν τη διεύθυνση, ενώ η υπόλοιπη εκδοτική ομάδα αποτελείτο από τους...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

