
*Σημείωση μεταφραστή: Ο Ζεράρ ντε Λακάζ-Ντιτιέ (Gérard de Lacaze-Duthiers) ήταν Γάλλος, αναρχοπασιφιστής και κριτικός τέχνης. Το ιδανικό του ήταν ένας αντι-ελιτιστικός αισθητισμός: «Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι καλλιτέχνες». Στο κείμενο αυτό ο Ντιτιέ αναπτύσσει το ηθικό υπόβαθρο του επαναστάτη. Είναι πασιφανές ότι επαναστάτης δεν είναι μόνο αυτός που λέει ΟΧΙ, αλλά και αυτός που αρνείται να συμβιβασθεί. Στον εσωτερικό πυρήνα κάθε πραγματικού επαναστάτη η μάχη είναι διαρκής. Κάτι που μας υπενθυμίζει αυτό το κείμενο σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από ύφος και όχι από ήθος.
Οι αληθινοί επαναστάτες ήταν πάντα, σε όλες τις εποχές και σε όλες τις χώρες, εκείνοι των οποίων το μυαλό ήταν αρκετά ευρύ ώστε να συλλάβει τις πιο αντικρουόμενες φόρμουλες, να εξαγάγει από κάθε μία από αυτές το μέρος της αλήθειας που περιέχουν και να προσπαθήσει να τις συμφιλιώσει σε μια ανώτερη αρμονία. Οι «επαναστάτες» δεν είναι πάντα αυτοί που ονομάζουμε με αυτό το όνομα: αντίθετα, αυτοί συχνά αξίζουν το επίθετο «αντιδραστικοί», όπως δικαιολογούν πλήρως οι πράξεις τους.
Ο επαναστάτης είναι το αντίθετο του σεχταριστή. Ένας σεχταριστής επαναστάτης θα ήταν μόνο ένας ψευδοεπαναστάτης. Υπάρχουν πάρα πολλοί επαναστάτες που έχουν σεχταριστικό πνεύμα και έτσι αποδεικνύουν ότι δεν είναι καθόλου επαναστάτες. Ένα σύνθημα δεν είναι τίποτα: Η ειλικρίνεια είναι το παν. Η ανεξαρτησία και ο χαρακτήρας είναι που μετράνε. Η γενναιοδωρία και το θάρρος, η πίστη στο ιδανικό από μόνη της σημαίνει κάτι. Κάθε μέρα βλέπουμε θλιβερούς ανθρώπους να τυλίγονται με μια ετικέτα για να επωφεληθούν από αυτήν, να τοποθετούνται σε ένα ή άλλο κόμμα, από ιδιοτέλεια, και τελικά η συμπεριφορά τους προκαλεί αηδία και ναυτία στους φίλους τους. Απορρίπτονται παντού, επειδή έχουν δει να λειτουργούν παντού, είναι ναυάγια που αξίζουν οίκτο παρά μίσος. Το να τους μισείς θα ήταν σαν να τους παίρνεις στα σοβαρά. Το να τους λυπάσαι είναι σαν να τους τιμωρείς όπως τους αξίζει.
Οι επαναστάτες δεν είναι αυτοί που πιστεύουν ότι κατέχουν την αλήθεια, αλλά αυτοί που γνωρίζουν ότι η αλήθεια είναι παντού και ότι το καθήκον τους είναι να την ανακαλύψουν παντού όπου υπάρχει. Δεν είναι αυτοί που γνωρίζουν μόνο ένα μέσο για να βελτιώσουν την ανθρωπότητα: τη βία. Είναι αυτοί που απορροφούν μια μεγάλη σκέψη, που συλλογίζονται και ονειρεύονται. Δεν επιτίθενται σε κανέναν για να επιβάλουν τις ιδέες τους: ασκούν τη βία τους στον εαυτό τους. Μεταρρυθμίζονται και επιδιώκουν να γίνουν καλύτεροι. Είναι μέσα στην καρδιάς τους και που συνειδητοποιούν τη μεγάλη μέρα [την επανάσταση]. Είναι αυτό το βασίλειο των προκαταλήψεων στο οποίο η κοινωνική επανάσταση τους έβαλε να επιτεθούν. Είναι η δική τους θέληση που ζητούν να τους βοηθήσει να γίνουν νέοι.
Αυτή η εσωτερική επανάσταση, η οποία είναι η καλύτερη προσπάθεια του ατόμου προς την αλήθεια και τη δικαιοσύνη, είναι η κατ' εξοχήν ολοκληρωμένη επανάσταση. Χωρίς αυτήν δεν υπάρχει πρόοδος. Είναι το προοίμιο των μεγάλων κοινωνικών μετασχηματισμών, το χωνευτήριο στο οποίο θα παραχθεί η ανθρωπότητα του αύριο. Πιστέψτε ότι είναι εξίσου δύσκολη, ότι είναι πιο δύσκολη από την επανάσταση μέσω της βίας , και ότι είναι πολύ πιο γόνιμη σε αποτελέσματα. Το να ζητάμε από έναν άνθρωπο να διώξει...

Μετάφραση από τα γαλλικά και εισαγωγή από την Jackqueline Frost
Ο Daniel Guérin (1904-1988), ο Γάλλος ελευθεριακός κομμουνιστής, είναι ίσως περισσότερο γνωστός για την αμφιλεγόμενη προσπάθειά του τη δεκαετία του 1960 να συνθέσει τον μαρξισμό και τον αναρχισμό. Ο ισόβιος μαχητικός αντιρατσισμός του και η υπεράσπιση της ομοφυλοφιλίας ενάντια στην «αντισεξουαλική τρομοκρατία» της πουριτανικής αστικής τάξης, ωστόσο, παραμένουν λιγότερο αξιοσημείωτα. Εν πολλοίς άγνωστη ως αριστερή μορφή εκτός Γαλλίας, η βιβλιογραφία σαράντα δύο βιβλίων του Guérin είναι συνοδευτική μιας μάζας υλικού που τεκμηριώνει τη συμμετοχή του σε μεγάλα παγκόσμια κινήματα στο μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα. Με αυτόν τον τρόπο, το...

Το βιβλίο του Χιλιανού, Benjamín Labatut (Μπενχαμίν Λαμπατούτ), που τιτλοφορείται «Ο λίθος της τρέλας» και κυκλοφορεί απ’τις εκδόσεις «Δώμα» σε μετάφραση της Αγγελικής Βασιλάκου, είν’ αυτό που επέλεξα να παρουσιάσω σήμερα. Πρόκειται για ένα βιβλίο μικρού σχήματος, για μια πολύ κομψή και καλαίσθητη έκδοση μόλις 90 σελίδων, που εμπεριέχει όμως συμπυκνωμένα φιλοσοφικά ερωτήματα για το σημείο στο οποίο βρίσκεται αυτήν την περίοδο, η ανθρωπότητα.
Ο τίτλος του φυσικά σχετίζεται με το γνωστό πίνακα του Ολλανδού Hieronymus Bosch (Ιερώνυμου Μπος), «Η εξαγωγή του λίθου της τρέλας», που έχουμε δει αρκετοί, πιστεύω, άνθρωποι, κι εκτίθεται στο Μουσείο Prado της Ισπανίας. Πρόκειται, όπως...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

