
[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: τα κείμενα που ακολουθούν αντλήθηκαν από διάφορα έργα του Μπακούνιν και συστηματοποιήθηκαν από τον Γκ.Μάξιμοφ. Η παρούσα ενότητα “Ιδεαλισμός και Υλισμός” βρίσκεται στο “Φιλοσοφία – Θρησκεία – Ηθική” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Πανοπτικόν”.]
Ανάπτυξη του υλικού κόσμου
Η βαθμιαία ανάπτυξη του υλικού κόσμου, όπως και της οργανικής ζωικής ζωής και της ιστορικά προοδευτικής νόησης του ανθρώπου – τόσο της ατομικής όσο και της κοινωνικής – μπορεί να συλληφθεί τέλεια. Είναι μια εντελώς φυσική κίνηση από το απλό στο πολύπλοκο, από το κατώτερο στο ανώτερο, από το χαμηλότερο στο υψηλότερο. Μια κίνηση σε συμφωνία με την καθημερινή μας εμπειρία και συνεπώς με τη φυσική λογική μας, με τους νόμους του πνεύματος μας, οι οποίοι, έχοντας σχηματιστεί και αναπτυχθεί μόνο με τη βοήθεια της ίδιας αυτής εμπειρίας, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αναπαραγωγή της στο πνεύμα και τον εγκέφαλο, το πρότυπό της που έχει βγει από τον στοχασμό.
Το σύστημα των ιδεαλιστών
Το σύστημα των ιδεαλιστών είναι εντελώς αντίθετο απ’ αυτό. Είναι η πλήρης αντιστροφή όλης της ανθρώπινης εμπειρίας και εκείνου του καθολικού και γενικού κοινού νου που είναι η αναγκαία συνθήκη κάθε κατανόησης μεταξύ ανθρώπου και ανθρώπου, και που, ανεβαίνοντας από την απλή και ομόφωνα αναγνωρισμένη αλήθεια ότι δύο επί δύο κάνουν τέσσερα στις πιο υπέροχες και περίπλοκες επιστημονικές θεωρήσεις – δίχως να δέχεται, επιπλέον, τίποτε που δεν έχει επιβεβαιωθεί αυστηρά από την εμπειρία ή από την παρατήρηση των γεγονότων και των φαινομένων – γίνεται η μόνη σοβαρή βάση της ανθρώπινης γνώσης [1]
Η πορεία της μεταφυσικής
Η πορεία που ακολούθησαν οι κύριοι της μεταφυσικής σχολής είναι εντελώς διαφορετική. Και μεταφυσικούς εννοούμε όχι μόνο τους οπαδούς της διδασκαλίας του Χέγκελ, από τους οποίου πολύ λίγοι έχουν απομείνει, αλλά και τους θετικιστές και όλους τους τωρινούς θιασώτες της θεάς επιστήμης. Επίσης, όλους εκείνους που, με διάφορα μέσα, ακόμη και με το μέσο της πιο επιμελούς, αν και αναγκαστικά ατελούς, μελέτης του παρελθόντος και του παρόντος, έχουν θέσει για τον εαυτό τους ένα ιδεώδες κοινωνικής οργάνωσης μέσα στο οποίο θέλουν να βάλουν πάση θυσία, όπως σε ένα κρεβάτι του Προκρούστη, τη ζωή των μελλοντικών γενεών. Και όλους εκείνους, με μια λέξη, που δεν θεωρούν την σκέψη και την επιστήμη ως αναγκαίες εκδηλώσεις της φυσικής κοινωνικής ζωής, αλλά στενεύουν τόσο τη φτωχή μας ζωή που μπορούν να δουν σε αυτήν μόνο την πρακτική εκδήλωση της δικής τους σκέψης και της οπωσδήποτε ατελούς επιστήμης τους [2]
Η μέθοδος του ιδεαλισμού
Αντί να ακολουθούν τη φυσική τάξη από το χαμηλότερο στο ψηλότερο, από το κατώτερο στο ανώτερο και από το σχετικά από στο πολυπλοκότερο, αντί να περιγράφουν συνετά και ορθολογικά την προοδευτική και πραγματική κίνηση από τον κόσμο που λέγεται ανόργανος στον οργανικό κόσμο, στο φυτικό και μετά στο ζωικό βασίλειο, και τέλος στον διακριτά ανθρώπινο κόσμο, αντί να περιγράφουν την κίνηση από τη χημική ύλη ή δραστηριότητα στη ζωντανή ύλη ή δραστηριότητα και από τη ζωντανή δραστηριότητα στο σκεπτόμενο ον, οι ιδεαλιστές, ιδεόληπτοι, τυφλωμένοι και σπρωγμένοι από το θεϊκό φάντασμα που κληρονόμισαν από την θρησκεία, ακολουθούν την αντίθετη ακριβώς πορεία.
Αρχίζουν από...

Του Classreverb*
Kάτω απ’ την σκόνη υπάρχει ένας κόσμος να ζήσουμε μόνο εμείς
Όλοι με τάσεις φυγής, όλοι της τελευταίας στιγμής
Ήρωας[1]
Οι άνθρωποι μας είναι αμέτρητοι αρκεί να προσδιορίσουμε το «μας». Το «μας» λοιπόν δεν συγκροτείται αρχικά πάνω σε ένα κοινό επαναστατικό φαντασιακό. Αυτό είναι το επίδικο κι όχι η προϋπόθεση για να δουλέψουμε μαζί. Αυτό χτίζεται αφού οι άνθρωποι οργανωθούν σε πολιτικές κοινότητες. Αφού συναντηθούν, αλληλοδιδαχθούν και εκτεθούν από κοινού. Πριν συμβεί αυτό, εκείνο που προσδιορίζει ευρύτερα το «μας» είναι το μίσος για τα ίδια πράγματα. Το μίσος για τις πειθαρχήσεις της ταξικής κοινωνίας: τον ανταγωνισμό, τις εξετάσεις,...

Του Classreverb*
Όλο μου λες έχουμε αργήσει
μα δεν μου λες πού πάμε
Λόγος Τιμής [1]
Η οργανωτική μορφή «αναρχική συλλογικότητα» βρίσκεται σε κρίση. Όσο κι αν προσπαθήσαμε να το παλέψουμε, σήμερα το πρόβλημα είναι πιο ορατό από ποτέ. Τα τελευταία χρόνια οι αναρχικές συλλογικότητες αποτυγχάνουν όχι μόνο να κερδίσουν νέο κόσμο αλλά και να διατηρήσουν τα ίδια τα μέλη τους. Την ίδια στιγμή μάλιστα που η ελευθεριακή κουλτούρα «κερδίζει», με την έννοια ότι προσελκύει μεγάλα τμήματα του νεανικού (και μη) προλεταριάτου, ποδοπατώντας τις πολιτικο-οργανωτικές παραδόσεις της ασθμαίνουσας εγχώριας αριστεράς. Οι λόγοι της κρίσης και οι τρόποι αντιμετώπισής της ποικίλουν...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

