
Αυτό το άρθρο από την εφημερίδα “Ελευθερία” (Ιούνιος 1888) απορρίπτει τη θέση ότι οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να ζήσουν σε συνθήκες ελευθερίας. Δείχνει το λάθος της υπόθεσης ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να συνεργαστούν, ενώ ταυτόχρονα το να δίνεις εξουσία στα ίδια αναποτελεσματικά άτομα , να θεωρείται καλή ιδέα.
Μία από τις πιο συχνές αντιρρήσεις για τον κομμουνισμό είναι ότι όλοι οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να ζήσουν κάτω από ένα κομμουνιστικό καθεστώς. Δεν θα υποταχθούν σε ένα υποχρεωτικό κομμουνισμό ,αλλά δεν είναι ακόμα ώριμοι και για έναν ελευθεριακό κομμουνισμό.
Αιώνες ατομιστικής εκπαίδευσης έχουν καταστήσει τους ανθρώπους εξαιρετικά εγωιστικούς. Η σκλαβιά,η υποβολή στον ισχυρό και η δουλεία κάτω από το μαστίγιο της αναγκαιότητας τους κατέστησαν ακατάλληλους για μία κοινωνία όπου ο καθένας θα είναι ελεύθερος και δεν θα αναγνωρίσει κανένα καταναγκασμό εκτός από τις δεσμεύσεις προς τους άλλους, που έχουν παρθεί ελεύθερα και
την αποδοκιμασίας τους εάν αυτός δεν εκπληρώσει τη δέσμευσή του. Ως εκ τούτου, μας λένε ότι μία ενδιάμεση μεταβατική κατάσταση στην κοινωνία είναι ένα απαραίτητο βήμα πριν τον κομμουνισμό.
Παλιές λέξεις σε ένα νέο σχήμα, λέξεις ειπωμένες και επαναλαμβανόμενες από την πρώτη προσπάθεια σε κάθε μεταρρύθμιση, πολιτική ή κοινωνική, σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία. Λέξεις που έχουμε ακούσει πριν ακόμα από την κατάργηση της δουλείας, λέξεις που έχουν ειπωθεί είκοσι και σαράντα αιώνες πριν, από κάποιους που τους αρέσει πολύ η ηρεμία τους για να τους αρέσουν και οι ταχείες αλλαγές, που η τόλμη της σκέψης τους φοβίζει και που δεν έχουν υποφέρει αρκετά οι ίδιοι από αδικίες της παρούσας κοινωνίας ώστε να νιώσουν τη βαθιά αναγκαιότητα νέων λύσεων.
Οι άνθρωποι δεν είναι αρκετά ικανοί για τον κομμουνισμό αλλά είναι αρκετά ικανοί για τον καπιταλισμό?
Ίσως, εαν όλοι οι άνθρωποι ήταν καλόκαρδοι ,ευγενικοί και
δίκαιοι ,δεν εκμεταλλεύονταν ο ένας τον άλλον, παρόλο που θα είχαν τα μέσα να το κάνουν. Με τέτοιους ανθρώπους η ιδιωτική κυριότητα του κεφαλαίου δεν θα αποτελούσε κίνδυνο. Ο καπιταλιστής θα έσπευδε να μοιραστεί τα κέρδη του με τους εργάτες και οι καλύτερα αμειβόμενοι εργαζόμενοι, μ αυτούς υπέφεραν από περιστασιακά προβλήματα. Αν οι άνθρωποι ήταν προνοητικοί δεν θα παρήγαγαν βελούδο και είδη πολυτελείας , τη στιγμή που το φαγητό είναι περιζήτητο στις καλύβες. Δεν θα έχτιζαν παλάτια την ώρα που υπάρχουν παράγκες. Αν οι άνθρωποι είχαν ένα βαθιά ανεπτυγμένο αίσθημα δικαιοσύνης δεν θα εξουσίαζαν άλλους ανθρώπους. Οι πολιτικοί δεν θα εξαπατούσαν τους ψηφοφόρους τους,το κοινοβούλιο δεν θα ήταν γεμάτο φλυαρία και απάτη, οι αστυνομικοί της Charles Warren's θα αρνούνταν να ξυλοκοπήσουν τους ομιλητές και τους ακροατές στην πλατεία Trafalgar. Και αν οι άνθρωποι είχαν γενναιότητα, αυτοσεβασμό και λιγότερο εγωισμό, ακόμα και ο χειρότερος καπιταλιστής δεν θα ήταν κίνδυνος. Οι εργάτες θα τον είχαν περιορίσει στο ρόλο απλού συναδέλφου-διαχειριστή.
Ακόμα και ένας βασιλιάς δεν θα ήταν επικίνδυνος, γιατί οι άνθρωποι θα τον θεωρούσαν απλώς σαν έναν τύπο ανίκανο να κάνει χρησιμότερη δουλειά και ως εκ τούτου του είχει ανατεθεί να υπογράφει κάποια ηλίθια χαρτιά και να τα στέλνει σε κάποια άλλα ψώνια που αποκαλούν τους εαυτούς τους βασιλιάδες.
Αλλά οι άνθρωποι δεν είναι...

Οι μεταρρυθμιστές μας έχουν ξαφνικά κάνει μια μεγάλη ανακάλυψη – το εμπόριο λευκής σαρκός. Τα γραπτά τους είναι γεμάτα από "ανήκουστα πράγματα", και οι νομοθέτες έχουν ήδη σχεδιάσει ένα νέο σύνολο νόμων για να ελέγξουν τη φρίκη.
Είναι σημαντικό το γεγονός ότι κάθε φορά που η κοινή γνώμη πρόκειται να εκτραπεί από μια μεγάλη κοινωνική πλάνη, εγκαινιάζεται μια σταυροφορία κατά της προσβολής δημοσίας αιδούς, του τζόγου, των μπαρ κλπ. Και ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτών των Σταυροφοριών; Ο τζόγος αυξάνεται, οι αίθουσες κάνουν ζωηρές επιχειρήσεις μέσω των παράνομων στοιχημάτων, η πορνεία είναι στο αποκορύφωμά της, καθώς και το σύστημα προαγωγών...

Του Anarcho
Αυτή είναι μια έκθεση των σημειώσεων της ομιλίας που πραγματοποιήθηκε το 2014 στο Λονδίνο στην Έκθεση Αναρχικού Βιβλίου. Ένα πρόσφατα μεταφρασμένο άρθρο από τον Κροπότκιν το Μάιο του 1890 («Η δράση των μαζών και το άτομο») επισυνάπτεται.
Νομίζουμε ότι γνωρίζουμε τον Κροπότκιν. Αυτό φαίνεται από το πρόσφατο βιβλίο με τίτλο «The Prince of Co–operation» και σε πολλές άλλες δουλειές. Για παράδειγμα, στο βιβλίο της Carolyn Ashbaugh “Lucy Parsons: American Revolutionary” τον ανακηρύσσει ως τον «ευγενέστερο αναρχικό θεωρητικό της μη-βίας».
Η πραγματικότητα...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

