
Δήλωση αναρχικών του αμερικάνικου νότου
Το κράτος άφησε 100.000 ανθρώπους να πνιγούν σαν ποντίκια, ενώ άλλοι άνθρωποι παντού άνοιξαν τις καρδιές και τα σπίτια τους.
Τουλάχιστον 20.000 άνθρωποι εγκαταλείφθηκαν στο Συνεδριακό Κέντρο της Νέας Ορλεάνης χωρίς πόρους ζωής και κανένα είδος ανακούφισης. Εν τω μεταξύ, η Εθνική Φρουρά με πυροβόλα όπλα και θωράκιση αποτρέπει τους ανθρώπους από το να πάρουν τα απαραίτητα τρόφιμα από μέρη και καταστήματα όπου έτσι κι αλλιώς θα πάνε χαμένα, ονομάζοντάς το καλέσει «urban warfare».
Κάτω από τον καπιταλισμό δεν υπάρχει κανένα τέτοιο πράγμα όπως «φυσικές» καταστροφές και διάφορα τέτοια φρικτά και αναπόφευκτα γεγονότα επιδεινώνονται από τις πωρωμένες πράξεις της κυρίαρχης τάξης. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται η ιρλανδική κρίση της πατάτας και η μεγάλη πείνα του 19ου αιώνα καθώς και η ανάλογη κρίση στη Σομαλία του 20ού, όπου τα τρόφιμα πάρθηκαν από τις ιμπεριαλιστικές χώρες, όπως η Μεγάλη Βρετανία και οι ΗΠΑ, αντί να χρησιμοποιηθούν για να σώσουν το λιμοκτονούντα πληθυσμό, αλλά οι πιο πρόσφατες καταστροφές από τυφώνες στην Αϊτή αμέσως μετά την αντικατάσταση από τις ΗΠΑ της μόνης κυβέρνησης που είχε την υποστήριξη των Αϊτινών με μια στρατιωτική χούντα, ακόμα το καταστροφικό τσουνάμι που επιδεινώθηκε κατά τη διάρκεια των χρόνων κυριαρχίας του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην περιοχή των ακτών του Περσικού Κόλπου που οδήγησε στην μεγάλη υπανάπτυξη και στην παρούσα κατάσταση.
Πώς συνέβαλε η κυρίαρχη τάξη στην καταστροφή αυτή; Έχοντας πλήρη γνώση του γεγονότος ότι η εποχή αυτή (της κυριαρχίας τους) θα ήταν εποχή καταστροφικών τυφώνων, αλλά παρ’ όλα αυτά επιλέγοντας να «βυθίσουν» τα $79 εκατομμύρια που υποδείχθηκαν για να επισκευάσουν το απαρχαιωμένο σύστημα αναχωμάτων στο τέλμα του Ιράκ.
Επιπλέον, αν και ήξεραν από πριν ότι ο επερχόμενος τυφώνας θα ήταν τουλάχιστον της κατηγορίας 4 και ότι το σύστημα των αναχωμάτων μπορούσε να αντισταθεί το λιγότερο σε έναν τυφώνα κατηγορίας 3, η κυρίαρχη τάξη δεν επένδυσε οποιαδήποτε σοβαρά ποσά στην επιχείρηση εκκένωσης της πόλης της Νέας Ορλεάνης και της γύρω περιοχής καθώς πλησίαζε η θύελλα, ενώ οι πλούσιοι πολιτικοί έχουν το θράσος να κατηγορούν τους ανθρώπους της εργατικής τάξης ότι από απροσεξία τους έμειναν στην πόλη!
Όπως αναφέραμε, η πρώτη τους προτεραιότητα ήταν να κινητοποιήσουν τις βαριά οπλισμένες μονάδες της Εθνικής Φρουράς με τη διαταγή να πυροβολήσουν εναντίον κάθε ανθρώπου που προσπαθεί να βρει ή να πάρει τρόφιμα, παρά να παρέχουν τις απαραίτητες ενισχύσεις στους περίπου 20.000 λιμοκτονούντες ανθρώπους στο Συνεδριακό Κέντρο, η οποία πεθαίνουν ένας-ένας, από πείνα και αρρώστιες (για να μην αναφέρουμε και άλλους ανθρώπους που βρίσκονταν από την αρχή σε παρόμοια κατάσταση σε όλη την πόλη).
Οι πολιτικοί συνεχίζουν με απεγνωσμένες προσπάθειες να σώσουν τη σταδιοδρομία τους, καθιστώντας όλο και περισσότερο σαφές ότι δεν τρέφουν καμία ανησυχία για τη ζωή των ανθρώπων που εγκατέλειψαν από την αρχή.
Αντίθετα, χιλιάδες άνθρωποι άνοιξαν τα σπίτια τους στους επιζώντες, σε μια καταπληκτική χειρονομία αλληλεγγύης και συμπόνιας. Παρά την υποτιθέμενη δυνατότητα του κράτους να διοχετεύσει τη βοήθειά του σ’ αυτούς που την έχουν ανάγκη σε περιπτώσεις ανάγκης ως αιτιολόγηση για την ύπαρξή του, καταδείχθηκε ξανά ότι οι περιορισμοί του καπιταλισμού παρεμποδίζουν τη...
Μικρή βιογραφία
Γεννήθηκε το 1920 στο Παρίσι. Αναρχικός, δάσκαλος στο επάγγελμα. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου δραστηριοποιήθηκε ενεργά στο παράνομο και υπόγειο συνδικαλιστικό κίνημα. Από το 1945 μέλος της Αναρχικής Ομοσπονδίας (FA), η οποία ιδρύθηκε τον ίδιο χρόνο. Χρημάτισε γραμματέας της Ομοσπονδίας στα διαστήματα 1946-1948 και 1950-1953 καθώς και διευθυντής της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Le Libertaire» («Ο Ελευθεριακός»). Ίδρυσε και καθοδήγησε την Organisation-Pense΄e-Bataille (OPB), μια μικρή μυστική ομάδα μέσα στην Αναρχική Ομοσπονδία, η οποία απέκτησε γρήγορα τον έλεγχο της Ομοσπονδίας σε αρκετές περιοχές...

Του Γιώργου Σώρου
Αυτό το άρθρο επιχειρεί να διασαφηνίσει τη σχέση ανάμεσα στην ελευθεριακή (1) παράδοση και το ιδιαίτερο ρεύμα του αναρχοσυνδικαλισμού εντός αυτής. Αν και κατά τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας μπορεί να βρει κανείς πάμπολλες φιλοσοφικές ή κοινωνικές αντιλήψεις που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν αντιεξουσιαστικές ή αντικρατικές ο αναρχισμός ως κοινωνικό κίνημα των από κάτω συγκροτείται κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ως αναπόσπαστο τμήμα των εργατικών κινημάτων της εποχής.
Τα δύο βασικότερα ρεύματα στο εσωτερικό του αναρχισμού είναι ο αναρχοκομμουνισμός και ο αναρχοσυνδικαλισμός. Και τα δύο αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως τμήμα του κόσμου της εργασίας...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

