Λεπτομέρειες

ngnm

Αναρχική Θεωρία

25 Ιουλίου 2025

J.A. Andrews*

Για την επαρκή κατανόηση οποιουδήποτε κινήματος απαιτείται μια σαφής αντίληψη της θεμελιώδους ιδέας του και, ως εκ τούτου, θα ξεκινήσω με τη βασική ιδέα της Αναρχίας.  Στην αναζήτηση της ανθρωπότητας για την αλήθεια πάνω στην οποία θα θεμελιώσει την ευτυχία, προέκυψε φυσικά το ερώτημα: «Τι είναι η ευτυχία;». Και ενώ γίνονταν πολλές περίεργες εικασίες πάνω στο θέμα, κάποιος που έψαχνε πιο κοντά στο σπίτι του για μια λύση από τους υπόλοιπους, ανακάλυψε το πολύ απλό γεγονός ότι η «ευτυχία» είναι συνώνυμο του να κάνει και να είναι κανείς ακριβώς όπως του αρέσει και όχι διαφορετικά. Σκέφτηκε επίσης κάποιος τέτοιος ερευνητής ότι, ενώ οι άλλοι μπορεί κάλλιστα να υποδεικνύουν, ο μόνος αρμόδιος να αποφασίσει για το τι πραγματικά αρέσει σε κάποιον είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Καθώς αυτές οι κοινοτοπίες έρχονταν τώρα στο μυαλό, ήταν προφανές το συμπέρασμα ότι η γενική ευτυχία σήμαινε μια κατάσταση στην οποία κάθε άτομο θα έπρεπε να κάνει και να είναι όπως του αρέσει και όχι διαφορετικά. Και, ως εκ τούτου, μεταξύ των πολυάριθμων αναζητητών ενός δρόμου προς την ευτυχία που οι κοινωνικές συνθήκες μπορούν να εξασφαλίσουν, κάποιοι αντιλήφθηκαν σύντομα ότι ο δρόμος ήταν απλά και καθαρά η ελευθερία του καθενός να διαμορφώνει την πορεία της ζωής του, από γεγονός σε γεγονός και από στιγμή σε στιγμή, όπως θα τον ωθούσε η φύση του, κάτω από όλες τις συνθήκες.

Επίσης, έγινε αντιληπτό ότι οι διαφορές στην ιεραρχία, τη θέση, τον πλούτο κ.λπ. που παρατηρούνται στον υπάρχοντα κόσμο, είναι όλοι αποτελεσματικοί περιορισμοί στην ελευθερία ορισμένων προς όφελος των άλλων και, επομένως, ως ουσιαστικό επακόλουθο της ελευθερίας, διατυπώθηκε η ισότητα.

Επιπλέον, ήταν προφανές, αφενός, ότι η πλήρης και ίση ελευθερία του καθενός στην πρωτοβουλία θα μπορούσε να διατηρηθεί στο αποτέλεσμα μόνο με την αρμονία μεταξύ των αντίστοιχων ατομικών κλίσεων - και, αφετέρου, ότι η συμπάθεια, η ειρήνη και η αρμονία ήταν τα γενικά ιδανικά της επιθυμίας της ανθρωπότητας και ότι τους άρεσαν ως ευλογίες, ενώ η εχθρότητα, η διαμάχη και η διχόνοια δεν άρεσαν στην ανθρωπότητα από κοινού ως κακά, και, ως εκ τούτου, ένα περαιτέρω επακόλουθο ήταν η αδελφοσύνη.  Καθώς όμως ορισμένες φύσεις ήταν τόσο κακοζυγισμένες ώστε να προτιμούν τα άμεσα προσωπικά πλεονεκτήματα που θα μπορούσαν να αποκτήσουν με τη θυσία της αδελφοσύνης, με την εγκατάλειψη της ισότητας, ακόμη και με την καταστροφή της ελευθερίας των άλλων ανθρώπων, ήταν προφανές ότι υπό τις περιστάσεις αυτοί οι άλλοι θα ήθελαν -όποτε έφτανε το όριο της αδελφικής ανοχής- να αντισταθούν ή ακόμη και να ανταποδώσουν- έτσι, η ελευθερία εκείνων που ήταν κατάλληλοι για τη γενική ελευθερία δεν απαιτούσε υποταγή, αλλά αγώνα.

Ότι ενώ προηγουμένως είχε επιδιωχθεί να αντιμετωπιστεί το ζήτημα θέτοντας όλους υπό περιορισμό από ορισμένες πράξεις που συμβατικά γίνονται δεκτές ως παραβιάσεις της ελευθερίας των άλλων από κάποιους, η πολιτική αυτή είχε ως μόνο αποτέλεσμα να δοθεί η δυνατότητα στους επιτήδειους να αποφύγουν τον σκοπό της και, μέσω των ίδιων των περιορισμών που επιβάλλονται για να αποτραπεί η ατομική τυραννία, να δεσμεύσουν τους καλούς και νομοταγείς κάτω από την εξουσία τους. Ότι, αντίθετα, η ελευθερία...

Περισσότερα …