Λεπτομέρειες

ngnm

Ιστορία Κοινωνικών Κινημάτων

05 Σεπτεμβρίου 2025

Την παραμονή της 30ής Σεπτεμβρίου 1965, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο - 25 εκατομμύρια άνθρωποι συμμετείχαν σε μαζικές οργανώσεις που ήταν συνδεδεμένες με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Δώδεκα μήνες αργότερα, είχε σχεδόν καταστραφεί.

Το 1965-66, ο ινδονησιακός στρατός ξεκίνησε τη μαζική εξόντωση ενός λαϊκού κινήματος. Αν τα θύματα ήταν μια θρησκευτική ή φυλετική ομάδα, θα ονομαζόταν γενοκτονία. Ένα εκατομμύριο κομμουνιστές, συνδικαλιστές, γυναίκες οργανώτριες και μειονοτικές ομάδες σφαγιάστηκαν. Αυτή ήταν μια μαζική σφαγή που επευφημήθηκε, ενθαρρύνθηκε και υποστηρίχθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία. Για να κατανοήσουμε το γιατί, πρέπει να γνωρίζουμε κάποια πράγματα για την Ινδονησιακή Επανάσταση.

Η Ινδονησία αποικίστηκε από την Ολλανδία από τον 17ο αιώνα και στη συνέχεια καταλήφθηκε από την Ιαπωνία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Με την κατάρρευση της Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας, η Ινδονησία κήρυξε την ανεξαρτησία της. Η Ολλανδία αντέδρασε με έναν βίαιο πόλεμο τεσσάρων ετών για να επιβάλει εκ νέου την αποικιοκρατία, πριν αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Ινδονησίας το 1949.

Η ανεξαρτησία δεν ήταν αυτό που φαινόταν. Οι Κάτω Χώρες παρέδωσαν την κυριαρχία στις λεγόμενες Ηνωμένες Πολιτείες της Ινδονησίας, που προορίζονταν να αποτελέσουν μια συλλογή κρατών-μαριονετών για να διευκολύνουν τη συνέχιση της ολλανδικής κυριαρχίας. Αυτή η προσπάθεια πολιτικού ελέγχου απέτυχε. Το 1950, όλα τα κράτη των Ηνωμένων Πολιτειών της Ινδονησίας διαλύθηκαν. Είχε λάβει χώρα μια πολιτική επανάσταση: η άμεση ολλανδική κυριαρχία είχε τελειώσει, αλλά η οικονομική κυριαρχία παρέμενε. Ολλανδικές και άλλες εταιρείες υπό δυτικό έλεγχο έλεγχαν τις μεγάλες φυτείες, τα ορυχεία και τα εργοστάσια της Ινδονησίας. Η κοινωνική επανάσταση της Ινδονησίας ήταν ένα ημιτελές έργο.

Μετά την ανεξαρτησία, διαφορετικά και ανταγωνιστικά μεταξύ τους μπλοκ εξουσίας αγωνίστηκαν μέσω ασυμβίβαστων ονείρων για το μέλλον της Ινδονησίας. Οι ευρέως φιλελεύθερες δημοκρατικές δυνάμεις αγκάλιασαν τον καπιταλισμό και τη Δύση, ο πρόεδρος της Ινδονησίας μετά την ανεξαρτησία, Σουκάρνο, συγκρότησε ένα όλο και πιο αντιιμπεριαλιστικό εθνικιστικό κίνημα στο πλαίσιο του νέου Τρίτου Κόσμου (που τότε δεν ήταν υποτιμητικός όρος), και τα ισλαμικά κόμματα κυμαίνονταν από συντηρητικές έως σοσιαλιστικές θέσεις. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ινδονησίας (Partai Komunis Indonesia, PKI) καταστέλλεται αρχικά από το νέο κράτος το 1948, αλλά σύντομα ανασυγκροτείται. Το PKI συγκεντρώνει το 16% των ψήφων στις εθνικές εκλογές του 1955 και έχει 2 εκατομμύρια μέλη τη δεκαετία του 1960.

Οι κυβερνήσεις μετά την ανεξαρτησία ήταν ασταθείς. Μετά από μια στρατιωτική εξέγερση που υποστηρίχθηκε από τη CIA το 1957, ο Σουκάρνο κήρυξε στρατιωτικό νόμο και αργότερα ανακοίνωσε αυτό που ονόμασε «καθοδηγούμενη δημοκρατία» (guided democracy). Ο Σουκάρνο καθιέρωσε ένα όλο και πιο αυταρχικό καθεστώς, έναν διευρυμένο ρόλο για το στρατό στην κυβέρνηση και την οικονομία, και μια λαϊκή υποστήριξη που βασιζόταν στη μαζική κινητοποίηση.

Από το 1956-57 και μετά, οι εργάτες και οι αγρότες κατέλαβαν και ανέλαβαν τον έλεγχο ολλανδικών εταιρειών, εργοστασίων, ορυχείων και φυτειών. Το PKI ηγήθηκε εκστρατειών για την αγροτική μεταρρύθμιση, κατά τις οποίες κατασχέθηκαν εκτάσεις γης, αμφισβητήθηκαν οι παραδοσιακοί γαιοκτήμονες και απειλήθηκαν οι παλιές φεουδαρχικές δομές. Το κράτος εθνικοποίησε τις βιομηχανίες και τη γη που κατασχέθηκαν από το λαϊκό κίνημα. Στρατιωτικοί διορίστηκαν γρήγορα για να διαχειριστούν όλο και...

Περισσότερα …