Το παρακάτω κείμενο είναι μια επιστολή που έστειλε στους αναρχικούς της Ισπανίας ο Νέστωρ Μάχνο το 1931 και ενώ βρισκόταν εξόριστος στο Παρίσι.
Αγαπητοί σύντροφοι Carbο και Pestana,
Διαβιβάστε στους φίλους και συντρόφους μας και μέσω αυτών σ’ όλους τους Ισπανούς εργαζόμενους, την ενθάρρυνσή μου να μην αφήσουν να εξασθενίσει η αποφασιστικότητά τους για την επαναστατική πορεία που ήδη έχουν αρχίσει, καθώς επίσης να σπεύσουν να ενωθούν πάνω σ’ ένα πρακτικό πρόγραμμα, καθορισμένο πάνω σε μια αναρχική αντίληψη. Δεν πρέπει με κανένα τίμημα να αφήσουν να επιβραδυνθεί ο ρυθμός της επαναστατικής πράξης των μαζών.
Πρέπει αντίθετα να βιαστούν να τις βοηθήσουν να υποχρεώσουν, ακόμα και με τη βία αν δεν υπάρχει άλλος δρόμος ή μέσο - την προσωρινή δημοκρατική κυβέρνηση, η οποία φρενάρει και αποπροσανατολίζει την επανάσταση, με τα άτοπα θεσπίσματά της, να σταματήσει την απαίσια δραστηριότητά της.
Οι Ισπανοί εργαζόμενοι - εργάτες, αγρότες και εργατικοί διανοούμενοι - πρέπει να ενωθούν και να διαδηλώσουν το μάξιμουμ της επαναστατικής ενέργειας, με σκοπό να δημιουργήσουν μια κατάσταση στην οποία η μπουρζουαζία θα βρεθεί χωρίς καμμιά δυνατότητα αντίδρασης στην κατοχή της γης, των εργοστασίων και των απόλυτων ελευθεριών, μια κατάσταση που θα γινόταν έτσι όλο και πιο γενικευμένη και μη ανατρέψιμη.
Είναι απαραίτητο να εφαρμοστούν όλες αυτές οι προσπάθειες, ώστε οι Ισπανοί εργαζόμενοι να πάρουν σοβαρά υπόψη όλ’ αυτά και να καταλάβουν ότι το ν’ αφήσουν να περάσει αυτή η αποφασιστική στιγμή μένοντας άπρακτοι και με το να περιορίζονται στο να υιοθετούν όμορφες λύσεις χωρίς συνέχεια, θα τους έκανε να παίζουν αθέλητα το παιχνίδι των εχθρών της επανάστασης, αφήνοντάς τους να περάσουν στην επίθεση, δίνοντάς τους το χρόνο να «γδάρουν τα ζώα» και μετά να πνίξουν την εξελισσόμενη επανάσταση.
Μέσα στα πλαίσια αυτού του σκοπού η ένωση των Αναρχικών δυνάμεων είναι απαραίτητη, ιδιαίτερα με την παράλληλη ίδρυση μιας πλατειάς αγροτικής ένωσης, που θα ομοσπονδιοποιόταν με την CΝΤ και για την οποία οι αναρχικοί θα εργάζονταν ακατάπαυστα.
Είναι επίσης απαραίτητο να βοηθηθούν οι εργαζόμενοι στο να δημιουργήσουν, άμεσα και επί τόπου, όργανα οικονομικής και κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης - ελεύθερα σοβιέτ - καθώς και ένοπλα αποσπάσματα για την άμυνα των επαναστατικών κοινωνικών θεσμοποιήσεων, τις οποίες δεν θα πρέπει να διστάσουν να επιβάλουν, έχοντας όμως συνειδητοποιήσει και αρνηθεί κάθε πλαίσιο του δουλοπρεπούς του ρόλου τους.
Μόνο μέσα απ’ αυτό το δρόμο και μ’ αυτά τα μέσα μιας γενικής κοινωνικής πρακτικής, θα μπορέσουν οι αναρχικοί εργαζόμενοι να δράσουν αποτελεσματικά ενάντια σε κάθε τάση διαστρέβλωσης της επανάστασης από ένα νέο σύστημα εκμετάλλευσης.
Κατά τη γνώμη μου η FAI και η CΝΤ πρέπει να καταπιαστούν σοβαρά μ’ αυτήν την υπόθεση και να διαθέσουν γι’ αυτό το σκοπό, ομάδες πρωτοβουλίας σε κάθε πόλη και χωριό· όμοια δεν πρέπει να φοβηθούν να πάρουν στα χέρια την επαναστατική στρατηγική διεύθυνση, οργανωτική και θεωρητική του κινήματος των εργαζομένων.
Είναι φανερό ότι πρέπει να αποφύγουν να ενωθούν με τα πολιτικά κόμματα γενικά, και ιδιαίτερα με τους κομμουνιστές-μπολσεβίκους, γιατί υποθέτω ότι οι ισπανοί «ομοτράπεζοι» θα είναι οι άξιοι συναγωνιστές των ρώσικων αφεντικών τους.
...
Όπως είπε μια φορά ένας μπάτσος κατά τη διάρκεια της ζωής της, η Λούσι Πάρσονς (Lucy Parsons) είναι «πιο επικίνδυνη από χίλιους ταραξίες». Ήταν τόσο ισχυρή η αντιεξουσιαστική της παρουσία, που 62 χρόνια μετά το θάνατό της, το επαναστατικό πνεύμα της Λούσι Πάρσονς (1853-1942) εξακολουθεί να διεγείρει το μίσος της αστυνομίας του Σικάγο.
Προσφάτως, μια νέα γενιά «οργανωμένων ληστών», όπως αποκαλούσε την αστυνομία, αντιτάχθηκε σθεναρά, την άνοιξη του 2004, σε μια πρόταση της Περιφέρειας του Σικάγο για τα πάρκα να δώσει το όνομά της σε ένα μικρό πάρκο στην βορειοδυτική πλευρά της πόλης (που κάποτε έζησε η...

Ντιμιτρώφ, 4 Μαρτίου 1920
Αγαπητέ Βλαδίμηρε Ίλιτς,
Κάποιοι υπάλληλοι από την Υπηρεσία Ταχυδρομείου και Τηλεπικοινωνιών με επισκέφτηκαν με την παράκληση να σε ενημερώσω για την Πράγματι απελπιστική κατάστασή τους. Καθώς αυτό το πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Υπηρεσία Ταχυδρομείου και Τηλεπικοινωνιών. αλλά και την γενικότερη κατάσταση της καθημερινής ζωής στην Ρωσία. σπεύδω να ανταποκριθώ στην παράκλησή τους.
Ασφαλώς γνωρίζεις ότι είναι εντελώς αδύνατον να ζήσει κανείς με τον μισθό που παίρνουν αυτοί οι υπάλληλοι. Είναι αδύνατον ν’ αγοράσεις έστω κι ένα κιλό πατάτες μ’ αυτόν τον μισθό. Το ξέρω από προσωπική εμπειρία. Σε αντιστάθμισμα ζητούν σαπούνι κι...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

