
Του Danny Evans*
Σύντομη βιογραφία του Ισπανού αναρχικού Julián Merino Martínez, ο οποίος έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο στον λεγόμενο ακτιβισμό “μεσαίου επιπέδου” μέσα από τις γραμμές της CNT και της FAI καθώς και των Επιτροπών Άμυνας στη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Δημοκρατίας (1931-1936) και του Εμφυλίου Πολέμου (1936-1939)
Ο Julián Merino γεννήθηκε στο Palacios de la Sierra στο Burgos της βόρειας Ισπανίας. Αγωνιστής της CNT, το διάστημα 1919-1920 βοήθησε στη δημιουργία συνδικάτων στα εργοστάσια επεξεργασίας ζάχαρης γύρω από τη Σαραγόσα, τα οποία προχώρησαν σε απεργία το Νοέμβριο του 1920. Τον ίδιο μήνα, ο Julián συνελήφθη και στην κατοχή του βρέθηκε ένα σημειωματάριο που περιείχε αποδείξεις της οργανωτικής του δραστηριότητας καθώς και σημειώσεις από οδηγίες του πώς να απευθύυνεται κάποιος στο κοινό. Στις σημειώσεις αυτές, εκτός από μια επείγουσα έκκληση προς τους εργαζόμενους να υιοθετήσουν την άμεση δράση στον αγώνα κατά του κεφαλαίου και διακηρύσσοντας “Ζήτω ο αναρχικός κομμουνισμός!”, συμπεριλαμβανόταν, επίσης, ένα κείμενο που υμνούσε “την αναρχία”» και “τον μπολσεβικισμό” καταλήγοντας “ας αφήσουμε τα κεφάλια των βασιλιάδων να θρυμματιστούν όπως και τα θραύσματα του γυαλιού”. (Gaston 2010: 64-66).
Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Merino εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη όπου εντάχθηκε στο Συνδικάτο Ναυτεργατών της Ένωσης Μεταφορών της CNT. Μετά την ανακήρυξη της Δεύτερης Δημοκρατίας το 1931, τάχθηκε με την ριζοσπαστική πτέρυγα της CNT, διαφωνώντας με τις πιο μετριοπαθείς τάσεις και αυτούς που πίστευαν στη θεωρία των σταδίων - τους λεγόμενους trientistas. Το 1932 υπέγραψε ένα μανιφέστο από την φυλακή Modelo της Βαρκελώνης για το σκοπό αυτό, ενώ τον επόμενο χρόνο συνελήφθη ξανά και κατηγορήθηκε για υποκίνηση εξέγερσης κατά της Δημοκρατίας για ένα άρθρο του που δημοσιεύθηκε στην Solidaridad Obrera με το ψευδώνυμο José Bonet. Συνελήφθη και πάλι το 1935 ως υπεύθυνος υποκίνησης και σύστασης παράνομης οργάνωσης. Από το 1932 μέχρι το 1933 εμφανίστηκαν αρκετά άρθρα στον αναρχικό Τύπο με το ψευδώνυμο José Bonet, καθώς και μια μπροσούρα με τίτλο “Ιδέες στην υπηρεσία του ελευθεριακού κομμουνισμού”, αν και είναι άγνωστο αν η εργασία αυτή είχε γραφτεί στην πραγματικότητα από τον Merino.
Ο Merino ήταν τώρα εκπρόσωπος της FAI στις Επιτροπές ‘Αμυνας της Βαρκελώνης (Márquez Rodríguez και Gallardo Romero 1999: 80), οι οποίες ήταν ομάδες ένοπλων εργατών που αρχικά σχηματίστηκαν από την CNT για την πρόληψη ενδεχόμενης ακροδεξιάς κατάληψης της Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Δημοκρατίας οι Επιτροπές Άμυνας της Βαρκελώνης υπάγονταν στην Περιφερειακή Επιτροπή Άμυνας της Καταλονίας, που αποτελείτο κυρίως από τα μέλη της ομάδας συγγένειας Nosotros, ανάμεσα στα μέλη της οποίας ήταν οι λεγόμενοι “Τρεις Σωματοφύλακες του ισπανικού αναρχισμού”, Juan García Oliver, Buenaventura Durruti και Francisco Ascaso.
Στις 17 Ιουλίου 1936 δύο ημέρες πριν από τις μάχες που σηματοδότησαν την έναρξη του εμφυλίου πολέμου, o Julian Merino και ο Juan Yagüe οργάνωσαν επιδρομές στα αγκυροβολημένα στο λιμάνι της Βαρκελώνης σκάφη, αρπάζοντας όλο τον οπλισμό τους που διένειμαν μεταξύ των αγωνιστών της Ελευθεριακής Νεολαίας. Το γεγονός προκάλεσε απογοήτευση μεταξύ των μελών της Περιφερειακής Επιτροπής Άμυνας της Καταλονίας η οποία χρειάστηκε να παρέμβει, προκειμένου να αποφευχθεί η κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Τόσο ο Merino όσο και ο Yagüe αναχώρησαν για το μέτωπο τις...

Τη σήμερον ημέρα οι λέξεις «ελευθερία και ισότητα» είναι μέρος του λεξιλογίου του καθενός μας. Αλλά κάντε μερικές έρευνες και ρωτήστε: Τί είναι ελευθερία; και θα σας ειπωθεί «Ελευθερία σημαίνει ελευθερία της γνώμης, ελευθερία του τύπου, ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και του συνέρχεσθαι, η ελευθερία του απορρήτου της επικοινωνίας.»
Ρωτήστε: Τί είναι ισότητα; και θα σας ειπωθεί: «Όλοι οι πολίτες να είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, χωρίς καμία διαφορά μεταξύ του υψηλής καταγωγής και του χωριάτη». Τώρα, τέτοιοι στενοί ορισμοί δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ελευθερία, την πραγματική ισότητα. Δεν με πιστεύετε; Διαβάστε τότε το παρακάτω.
Η καπνιά πάνω από την ελευθερία των ανθρώπων είναι το Κράτος....

Αγαπητή μου συντρόφισσα.
Είχα σκοπό να γράψω σε όλους εσάς τους συντρόφους υπουργούς, αλλά μόλις πήρα την πένα στο χέρι, αυθόρμητα έγραψα μόνο σε σένα και δεν θέλησα να εναντιωθώ σε αυτό το ενστικτώδικο σπρώξιμο.
Ότι δεν είμαι πάντοτε σύμφωνος μαζί σου δεν σου προξενεί έκπληξη ούτε σε ερεθίζει. Και εσύ δείχτηκες ότι είχες ξεχάσει τις κριτικές που σχεδόν πάντοτε υπήρξαν σωστές, γιατί είναι ανθρώπινο να τις θεωρείς σαν άδικες και υπερβολικές. Αυτό σε ανεβάζει πολύ στα μάτια μου και είναι μάρτυρας της αναρχικής φύσης του πνεύματός σου. Είναι μια βεβαιότητα αυτό πού συμψηφίζει τις ιδιομορφίες τις ιδεολογικές πού έχεις...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

