Λεπτομέρειες

Dimitri (tr.)

Αναρχική Θεωρία

08 Νοεμβρίου 2020

• αναρχικό κίνημα
• κοινωνικοί αγώνες
• Ισπανία,
• επαναστατικό κίνημα

Louis Mercier Vega*

Χτισμένη κυρίως πάνω σε άντρες, η Ισπανική Επανάσταση δεν υπήρξε ούτε κάτι το τέλεια κατασκευασμένο ούτε ένα θρυλικό κάστρο. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε, εάν θέλουμε να είμαστε ισορροπημένοι, είναι να επανεξετάσουμε το αντικείμενο του εμφυλίου πολέμου με βάση τα πραγματικά γεγονότα, αντί να ενθαρρύνουμε τη νοσταλγία μέσω των παιάνων μας. Αυτό είναι ένα καθήκον που δεν έχει αναληφθεί ποτέ συνειδητά και θαρραλέα, γιατί ίσως θα καταλήξει να αποκαλύψει όχι μόνο τις αδυναμίες και τις προδοσίες των άλλων, αλλά ακόμα και τις ψευδαισθήσεις και τις αποτυχίες εμάς των ελευθεριακών.

Η μανία που ισοδυναμεί με υπερηφάνεια για τις ηρωικές μας πράξεις και τις αυτοσχεδιαστικές μας ικανότητες πιστευώ ότι είναι θανατηφόρα, γιατί δεν τείνει μόνο να εκμηδενίσει την αναζήτηση των κοινωνικών λύσεων τουλάχιστον στο ατομικό επίπεδο, αλλά και με ένα προπαγανδιστικό κόλπο, υποβαθμίζει τις καταστάσεις τις οποίες είμαστε ανίκανοι να αντικρύσουμε μέχρι τώρα. Η τάση του να «μιλάμε» για τους μαχητές της CNT και της FAI καλύπτει την αδυναμία μας να λειτουργήσουμε αποτελεσματικά όπου κι αν είμαστε, εκεί μπορούμε και είμαστε σε θέση να παρέμβουμε. Πολύ συχνά σημειώνεται μια απόδραση από την εποχή μας και από τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Για να μην αναφέρουμε το ότι οι ίδιοι οι Ισπανοί μαχητές απαλλάσσονται από τις δικές τους ευθύνες και αιωρούνται σαν εικόνες αγίων που γνωρίζουν ότι δεν είναι και «παγώνουν» σε πόζες όταν έπρεπε να ενεργήσουν με ανοιχτά και όχι κλειστά ή μισόκλειστα μάτια.

Δεν μπορούμε να ζούμε περιφρονώντας το παρόν και να υποστηρίζουμε ότι πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό που κάποτε ήμασταν, καλύπτοντας την τωρινή μας υποχώρηση. Η Ισπανία δεν συνταράχθηκε μόνο από τυχαίες κοινωνικές αλλαγές: περισσότερο από όλα, ήταν το χωνευτήριο στο οποίο συνενώθηκαν και «έλιωσαν» εκατομμύρια μεμονωμένα πεπρωμένα. Ας αποφύγουμε, λοιπόν, τις αφηγήσεις που μεταμορφώνουν το παρελθόν και παρέχουν ένα άλλοθι για την τρέχουσα αδυναμία μας. Όταν τίποτα δεν παραμένει, παρά μόνο οι όποιες τελικές ηρωικές εικόνες, [1] η προδοσία εκείνων που επέζησαν θεωρείται εγνωσμένη.

Το 1956, οι ελπίδες για επιστροφή και εκδίκηση υποθέτουν, πιο ξεκάθαρα ίσως από το 1936, το σχήμα μιας όμορφης και αόριστης τελεσίδικης εφόρησης και όχι της ενασχόλησης με την τωρινή πραγματικότητα. Πολλοί επαναστάτες έσπευσαν, έτσι, σε μια Ισπανία που φλεγόταν και εν μέσω μαχών. Αυτό δεν ήταν μια φιλοδοξία, αλλά η απόλυτη θυσία που ρίχθηκε σαν ένα γάντι σε έναν περίπλοκο κόσμο που δεν είχε νόημα, όπως η τραγική εξουσία σε μια κοινωνία όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ποδοπατείται καθημερινά. Δεσμευμένοι πλήρως στην πραγματοποίηση των ατομικών τους επιλογών και σε ένα πλαίσιο για το οποίο θα μπορούσαν να δώσουν τα πάντα, μόνο μερικοί από αυτούς τους συντρόφους σκέφτηκαν να κάνουν κάτι για το μέλλον.

Έτσι, στην καρδιά τους, το ξεκίνημα του Ιούλη του 1936 έγινε λατρεία, όπως κάποιοι αναμένουν βάρβαρη θρησκευτική γιορτή. Ας αποφύγουμε κάθε τέτοια αναμονή αν δεν θέλουμε να καταλήξουμε σε πίκρα και απογοήτευση. Η έκρηξη του 1936 στην Ισπανία μαράθηκε από τον ήλιο της αθλιότητας. Αυτή η αθλιότητα εκρήγνυται και στις τέσσερις γωνιές της Ιβηρικής χερσονήσου και καταπίνει ό,τι βρει μπροστά της....

Περισσότερα …