
Camillo Berberi
1. Δεν θα πω όπως λένε μερικοί: Δεν μπορώ να μην μιλήσω! Όχι, θέλω να μιλήσω. Έχω καθήκον και δικαίωμα να το κάνω στο όνομα της αυτοκριτικής, η οποία είναι η ουσία κάθε κόμματος ή κινήματος που ασχολείται με το να εξασφαλίσει την εμφάνιση του και να εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή. Πεισμένος ότι η Ισπανική Επανάσταση πλησιάζει ταχύτατα ένα επικίνδυνο σημείο, πήρα την πένα μου όπως θα έπαιρνα ένα τουφέκι ή ένα ρεβόλβερ, με την ίδια αποφασιστικότητα, αλλά επίσης και με την ίδια ωμότητα. Παρακαλώ επιτρέψτε μου ένα ύφος που να ταιριάζει στην ατμόσφαιρα του πολέμου στον οποίο ζω: το ύφος ενός καταιγισμού πολυβολισμών.
2. Η στρατιωτική κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί. Αυτοί είναι οι βασικοί λόγοι: έλλειψη ή σπανιότητα όπλων και πυρομαχικών, απουσία ενός ενωμένου επιτελείου, γενική ανεπάρκεια των ηγετών, υποχωρητική συμπεριφορά της κεντρικής κυβέρνησης, δυαδισμός και ανταγωνισμός ανάμεσα στην Μαδρίτη και την Βαρκελώνη. Φαίνεται καθαρά ότι πρέπει ν’ αλλάξουμε από έναν πόλεμο θέσεων σε έναν πόλεμο κινήσεων, εξαπολύοντας την επίθεση σύμφωνα με ένα ευρύ και σταθερό γενικό πλάνο. Από δω και στο εξής, ο χρόνος είναι εναντίον μας. Πρέπει αποφασιστικά να επιταχύνουμε την διαδικασία του πολέμου με σκοπό να ξεπεράσουμε την φάση του πολέμου και να μπούμε στην πιο πλήρη και φανερή φάση της Κοινωνικής Επανάστασης.
3. Πρέπει να κυριαρχήσουμε τον πόλεμο, αλλά δεν πρέπει να κυριαρχήσουμε τον πόλεμο περιορίζοντας το πρόβλημα στις αυστηρά στρατιωτικές συνθήκες της νίκης. Πρέπει πάνω απ’ όλα να λάβουμε υπ’ όψιν τις «κοινωνικοπολιτικές» συνθήκες της νίκης. Ο Εμφύλιος Πόλεμος στην Ισπανία όντας μια διεθνής σύγκρουση, είναι σε διεθνές επίπεδο που πρέπει να θέσουμε το πρόβλημα της επαναστατικής δράσης με όρους πολέμου, είναι στα αδύναμα του σημεία, το Μαρόκο και την Πορτογαλία, που πρέπει να πληγώσουμε σκληρά τον Ισπανικό Φασισμό. Μέχρι τώρα η εμμονή απασχόληση με τον πολεμικό εξοπλισμό δεν μας επέτρεψε να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο δράσης το οποίο εκτελεσμένο με έναν διαρκή και επιδέξιο τρόπο θα ήταν ικανό να νικήσει το Φασιστικό πραξικόπημα. Οι Αναρχικοί οι οποίοι έχουν αναλάβει τον ρόλο στρατηγών καλά θα έκαναν να θυμούνται τις δικές τους εμπειρίες σαν επαναστάτες.
4. Όταν η κυβέρνηση στην Μαδρίτη δηλώνει ότι “el gobierno de Madrid no sabe dingir la Guerra” ( «η κυβέρνηση στην Μαδρίτη δεν ξέρει πώς να διευθύνει τον πόλεμο»), αυτό αναπόφευκτα θέτει το θέμα όχι μόνο της παρέμβασης της C.N.T στην διεύθυνση του πολέμου, αλλά επίσης και των συνθηκών και των μορφών μιας τέτοιας επέμβασης. Δεν είναι ζήτημα υπεράνθρωπων μεταρρυθμίσεων, αλλά απλά ενός πλατύ, βαθύ και ταχύτατου μετασχηματισμού των ελεγκτικών ομάδων, των οργάνων και των συνδέσμων ανάμεσα στις διάφορες ταξιαρχίες. Η στρατιωτικοποίηση των πολιτοφυλακών δεν είναι μια λύση τεχνικής φύσεως μόνο, και είναι πολιτικό λάθος να την αποδεχτούμε ειρηνικά χωρίς να δηλώσει τις προθέσεις της, χωρίς να φωτίσει τα σκοτεινά της σημεία και χωρίς να έχουμε συζητήσει τα βασικά της σημεία. Το «πνεύμα της φάλαγγας» τερματίζει την σύγχυση ανάμεσα στην εξουσία του πολιτικού ελέγχου και η εξουσία της στρατιωτικής διαταγής μπορεί εν μέρει να δικαιολογήσει το διάταγμα της Χενεραλιντάντ της Καταλωνίας, αλλά ένα τέτοιο διάταγμα δεν βοηθά καθόλου...

*Το παρόν κείμενο γράφτηκε από τον Δ.Τ. στις 25 Γενάρη 1985, στο πλαίσιο της εσωτερικής δουλειάς της τότε Αναρχικής Οάδας «Διεθνιστής» (της Αθήνας - καμία οργανωτική σχέση με την ομάδα που κυκλοφορούσε την ομώνυμη αναρχική εφημερίδα στον Πύργο Ηλείας σχεδόν την ίδια περίοδο). Το κείμενο μένει έως τώρα ανέκδοτο και θα συμπεριληφθεί σε μια μεγαλύτερη εργασία. Δημοσιεύεται εδώ έτσι όπως γράφτηκε τότε, χωρίς καμία παρέμβαση.
«Εκείνο που χωρίζει τους αναρχικούς σήμερα στην Ελλάδα σε δύο τάσεις είναι το ζήτημα της οργάνωσης. Υπάρχουν αυτοί που είναι υπέρ της οργάνωσης κι αυτοί που είναι ενάντιά της.
Όμως αυτό που είναι καθ’ όλα θλιβερό,...

Υπάρχουν πολλοί ανάμεσ’α μας, που έχουν φτάσει στο σημείο να περιγράφουν την ένοπλη επέμβαση των δυνάμεων που έχουν οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα αντίθετα με εκείνα της Ιταλίας και της Γερμανίας.
Αν αυτά τα δύο έθνη μπουν στις λίστες με όλες τις δυνάμεις που έχουν στη διάθεση τους, είναι καθαρό ότι μόνο η επέμβαση της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Μ. Βρετανίας μαζί, θα μπορούσε να εξασφαλίσει τη νίκη στον Ισπανικό αντιφασισμό. Αλλά είναι επίσης σαφές ότι πριν η ένοπλη επέμβαση αυτών των δυνάμεων μπορέσει να συντρίψει τις φασιστικές δυνάμεις, θα έχει περάσει αρκετός χρόνος έτσι ώστε να επιτρέψει στους φασίστες...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

