
Στις 6 Οκτωβρίου επρόκειτο να πραγματοποιηθεί στην Εξ-αν-Προβάνς (Aix-en-Provence) μια ημερομηνία της περιοδείας «Η Νύχτα του Κοινού Καλού» (La Nuit du bien commun), που παράγεται και χρηματοδοτείται από τον ακροδεξιό δισεκατομμυριούχο Πιερ-Εντουάρ Στερέν (Pierre-Édouard Stérin”. Αυτές οι βραδιές ευεργεσίας συγκεντρώνουν από τη μία πλευρά έναν κύκλο ακροδεξιών επενδυτών και από την άλλη επιλεγμένους συλλόγους. Στόχος είναι να προσφέρουν στους μεν μια φιλανθρωπική φοροαπαλλαγή, και στους δε χρηματοδότηση αντιδραστικών πολιτικών δράσεων.
Αν γνωρίζουμε τον Πιερ-Εντουάρ Στερέν για το σχέδιό του PERICLES, συνδέεται λιγότερο συχνά με τη «Νύχτα του Κοινού Καλού», η οποία ωστόσο προωθείται από την εταιρεία του, Obole. Αυτό το ίδρυμα αποτελεί ανοιχτή πόρτα στη διάδοση ακροδεξιών ιδεών, στην ακμάζουσα ανάπτυξη συλλόγων που εφαρμόζουν αυτές τις πολιτικές και στην αποδαιμονοποίηση των φασιστικών κινημάτων.
Η περιοδεία της «Νύχτας του Κοινού Καλού» επρόκειτο λοιπόν να κάνει στάση στο 6MIC, έναν χώρο στην Εξ-αν-Προβάνς. Από την ανακοίνωση της εκδήλωσης, αγωνίστριες και αγωνιστές έκαναν καμπάνια ενημέρωσης για την πραγματικότητα αυτής της βραδιάς και ευαισθητοποίησαν τις ομάδες του χώρου καθώς και τους κατοίκους της πόλης. Αυτή η ευρεία κινητοποίηση (σύλλογοι, συνδικάτα, επιτροπές αγώνα, πολιτικές οργανώσεις) επέτρεψε να γίνουν γνωστά τα παρασκήνια της συμφωνίας: υπό εξουσιοδότηση του δήμου Εξ-αν-Προβάνς, ο χώρος μισθωνόταν από αυτόν. Μπροστά στη σιωπή του δημαρχείου και παρά τη δέσμευση των εργαζομένων του 6MIC υπέρ της κινητοποίησης, η καμπάνια ενάντια στην εκδήλωση —παρότι μαζικά επενδεδυμένη— δεν κατάφερε να ακυρώσει την ημερομηνία. Το χρώμα είχε ανακοινωθεί: θα ήμασταν παρόντες και παρούσες την ημέρα της εκδήλωσης αν αυτή διατηρούνταν.
Η αρχή: η απεργία
Εδώ και πολλούς μήνες, ο πολιτιστικός τομέας κινητοποιείται ενάντια στις ολοένα και πιο δύσκολες συνθήκες ύπαρξής του: περικοπές επιχορηγήσεων, υπουργικές μεταρρυθμίσεις, επισφαλείς συμβάσεις, μειωμένη ανεργιακή ασφάλιση κ.ά. Η έλλειψη πόρων ανοίγει τον δρόμο σε μια νέα ακροδεξιά μορφή ευεργεσίας. Οι πολυάριθμοι εκατομμυριούχοι που τη στηρίζουν μπορούν έτσι να ασκήσουν ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή: τα χρήματα είναι με το μέρος τους και είναι πλέον απαραίτητα για την επιβίωση του τομέα. Αγορά τηλεοπτικών καναλιών (CNews και Canal+), εφημερίδων (JDD, αλλά και ολόκληρης της αλυσίδας Relay) και εκδοτικών οίκων (ο όμιλος Hachette: Fayard, Grasset, Larousse κ.λπ.), έλεγχος δισκογραφικών (Les Plus Belles Fêtes de France), φεστιβάλ-βιτρινών υπό το πρόσχημα της κληρονομιάς (οι Ιωαννικές Γιορτές της Ορλεάνης)· η εμπλοκή της ακροδεξιάς στις πολιτιστικές σφαίρες διευρύνει την επιρροή και την εμβέλεια των λόγων της. Η δέσμευση των εργατριών και εργατών είναι επομένως ακόμη μεγαλύτερη για να αναχαιτίσουν την κυριαρχία της πάνω στους συλλόγους, διεκδικώντας δημόσιους πόρους ώστε να πάψει η εξάρτηση από ιδιωτικές χορηγίες.
Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες με διακεκομμένη απασχόληση στον χώρο του θεάματος πλήττονται ιδιαιτέρως. Πολλές εμβληματικές απεργίες έχουν ήδη γίνει το τελευταίο διάστημα για να ευαισθητοποιήσουν σχετικά με την επιδείνωση των συνθηκών εργασίας τους [2]. Όσοι και όσες είχαν προσληφθεί για τη βραδιά από υπεργολάβο της «Νύχτας του Κοινού Καλού» ανταποκρίθηκαν στο εθνικό κάλεσμα της CGT Spectacle και κήρυξαν την έναρξη της απεργίας τους το πρωί της 6ης Οκτωβρίου. Υποστηριζόμενοι/ες από τη διασυνδικαλιστική ένωση των τεχνών και του θεάματος (CGT Spectacle, CNT-SO, Sud Culture), κράτησαν δώδεκα ώρες απεργίας υπό την πίεση των διοργανωτών.
Ένα...

Σε συνέχεια των προηγούμενων κειμένων μου για ένα Σοσιαλιστικό Μη-Αριστερό Αναρχισμό, σε αυτό θα αναλύσω διεξοδικότερα αυτή την αυτο-ηττούμενη συμπόρευση και όχι μόνο. Θέλω να το αφιερώσω στην νεοσύστατη Φεντεραλιστική Ένωση Αναρχικών (ΦΕΑΝ), ευελπιστώντας να πετύχει αυτό που όλοι επιζητούμε.
Ο αναρχικός χώρος στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση και μετά είναι αποτέλεσμα της εισαγωγής από το εξωτερικό των ιδεών της «Νέας Αριστεράς» που αναδύθηκε τη δεκαετία του 1960. Ο χώρος προσπάθησε να διακριθεί από την παλιά αριστερά των καθιερωμένων κομμουνιστικών κομμάτων, της σοσιαλδημοκρατίας, του Εργατικού Κόμματος και του σταλινοποιημένου σοσιαλισμού γενικότερα. Αγκάλιασε το λεγόμενο «Δεύτερο κύμα» του φεμινισμού,...

Η παράλογη πραγματικότητα στην οποία ζούμε, όπου η καταστολή που πλήττει την τάξη μας και αφαιρεί ζωές νέων από τον λαό γίνεται ολοένα και περισσότερο μια πολιτική εξαιρετικής «κανονικότητας»· ή όπου η χιμαιρική εκλογική διαμάχη ανάμεσα στους προοδευτικούς, τις σοσιαλδημοκρατίες και τις δεξιές δυνάμεις μεταμφιέζεται σε δημοκρατική φλυαρία, στηρίζοντας την εφαρμογή νέων φασιστικών τάξεων, οξύνοντας την επισφάλεια της ζωής μας. Όμως, είναι μέσα σε αυτή την ίδια πραγματικότητα που, ως αναρχικοί, τιμούμε μια ακόμη Πρωτομαγιά και διεκδικούμε τους λαϊκούς αγώνες του παρελθόντος, από τους οποίους τρεφόμαστε και χωρίς τους οποίους δεν πρόκειται να παραιτηθούμε στη διεκδίκηση του μέλλοντος.
Η...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

