Στις 2 & 3 Μάρτη 2012 οργανώνουμε διήμερο στο Πολυτεχνείο με θέμα την οργάνωση του αναρχικού κινήματος. Η πρώτη μέρα θα έχει 2 βιβλιοπαρουσιάσεις πάνω στην ιστορικότητα του ζητήματος δοσμένες από συντρόφους που τοποθετούνται σε διαφορετικά αναρχικά ρεύματα (αναρχοκομμουνιστικό – αναρχοσυνδικαλιστικό). Στόχος της είναι η παρουσίαση και η συζήτηση πάνω σε αυτήν, των απαντήσεων που εδώ και 150 χρόνια το αναρχικό επαναστατικό κίνημα δίνει στο ζήτημα της οργάνωσής του, στις μορφές, τους στόχους και τα αποτελέσματα της.
Η δεύτερη μέρα αφορά το «χώρο». Όλους/ες εμάς εδώ, σήμερα. Σαν αυτό που είμαστε, στις συνθήκες που τώρα ζούμε, με τη διαδρομή, τους αγώνες, τις ελλείψεις και τις αντιθέσεις που μας χαρακτηρίζουν. Εδώ και καιρό, έξω από διαδικασίες (αλλά όλο και περισσότερο μέσα σε αυτές) το ερώτημα της οργάνωσής μας τίθεται όλο και πιο επιτακτικά: πότε κάτω από την επιδίωξη μιας καλοπροαίρετης ενότητας, πότε ως κριτική στις ανεπάρκειες του αφορμαλισμού που ως τώρα εφαρμόζουμε, πότε ως καταδίκη η υπεράσπιση του ατομικού δρόμου που ακολουθεί η μεγάλη πλειοψηφία των «ενεργών» συντρόφων/ισσών.
Θα μπορούσε κανείς να στοιχηματίσει ότι πρόκειται για μια ακόμα «μόδα» στο εσωτερικό του «χώρου - χωριού» αν αυτός ο διάχυτος προβληματισμός δεν συνυπήρχε με το γνήσιο άγχος των καιρών που έρχονται, των προοπτικών, των διλλημάτων, των κινδύνων τους. Το ιστορικό σταυροδρόμι στο οποίο βρισκόμαστε σε συνδυασμό με την ποσοτική και ποιοτική ισχυροποίηση της αναρχίας στην Ελλάδα, φαίνεται να οδηγεί στο ερώτημα της οργάνωσής μας με φυσικό τρόπο.
Οι προσεγγίσεις μέσα στο «χώρο» είναι πολλές. Και με διαφορετικό βαθμό σαφήνειας και ολοκλήρωσης. Και κατά κανένα τρόπο δεν μπορούν να αποκοπούν από το συνολικό φάσμα αντιλήψεων που έχει το κάθε πολιτικό σχήμα ή άτομο. Κάτι που βέβαια ισχύει και για εμάς.
Ο ουσιαστικός σκοπός της δεύτερης μέρας είναι αυτός: να ακουστούν συγκροτημένες απόψεις, να δωθεί ένας κοινός τόπος εκφοράς στις διαφορετικές προσεγγίσεις του ζητήματος της πολιτικής μας οργάνωσης και κατά συνέπεια στο τρόπο διεξαγωγής του ίδιου του πολιτικού και κοινωνικού αγώνα. Να μεταφέρει το θέμα από το πεδίο ενός διάχυτου προβληματισμού στο πεδίο των πολιτικών διεργασιών. Θα ήμασταν αφελείς αν θεωρούσαμε ότι μπορούν να δοθούν τελικές προοπτικές από μια τέτοια συζήτηση και μόνο, λες και τα πολιτικά διακυβεύματα τέτοιας έκτασης εξαρτώνται από το να «ρίξει κάποιος την καλή ιδέα».
Θα ήμασταν ακόμα περισσότερο αφελείς, αν κομίζαμε κάποια έτοιμη λύση, χώρια που είναι ερώτημα το σε τι είδους σχήματα αναλογούν πρωτοβουλίες για τόσο μεγάλα ζητήματα…
Αυτό που θέλουμε είναι η πρωτογενής ζύμωση που θα εξασφαλίσουν κάποιες ώρες παράθεσης απόψεων, η συζήτηση, αλλά και κάτι ακόμα: να δοθεί η ευκαιρία σε αυτούς που ήδη συμφωνούν να συμφωνήσουν καλύτερα…
Για να δώσουμε ένα στίγμα, η δική μας άποψη θεωρεί πως η πολιτική οργάνωση των αναρχικών είναι απαραίτητη, ειδικά σήμερα, μέσα από μια σειρά προϋποθέσεις και κεκτημένα και γιαυτήν προσεγγίζουμε το ομοσπονδιακό μοντέλο. Αναγνωρίζοντας όμως τον, λανθάνοντα έστω, κινηματικό χαρακτήρα του «χώρου», τα δεδομένα και την ιστορία του, αλλά και την πολυτασική φύση του αναρχισμού καθαυτού, δεν μπαίνει καν ως ζήτημα (από εμάς) η δημιουργία της «μίας οργάνωσης όλων»…
Ακριβώς επειδή δεν επιδιώκουμε να καλέσουμε μόνο όσους...
Στο τέλος του 2011 είδαμε μια ολοένα μεγαλύτερη επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη από τους καπιταλιστές και τους συμμάχους τους – τις κυβερνήσεις. Υπάρχει μια σιωπηρή συμφωνία μεταξύ των αριστερών και δεξιών κυβερνήσεων σε όλη την Ευρώπη να εφαρμόσουν πολιτικές λιτότητας με βάση την αρχή ότι οι άνθρωποι πρέπει να πληρώνουν για την κρίση. Η Ελλάδα είναι εμβληματική στο θέμα αυτό: έχει σχηματιστεί μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας που περιλαμβάνει υπουργούς από την άκρα δεξιά, απόδειξη του ότι οι καπιταλιστές δεν θα διστάσουν να βασιστούν σε αυταρχικά μέσα για να αναγκάσουν τους εργαζόμενους άνδρες και γυναίκες να πληρώσουν για την κρίση....
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε με τον τίτλο “Να οργανώσουμε τις ελεύθερες ανεξάρτητες κι αλληλέγγυες κομμούνες” στο τεύχος 38, 11 Οκτώβρη 1990, του Δελτίου Πληροφόρησης “Ο Αναρχικός”.
Δημοτικές εκλογές. θεσμός που έχει άμεση σχέση με τις εξαγγελίες της εκάστοτε κυβέρνησης σχετικά με τη λαϊκή συμμετοχή, την αποκέντρωση και την ενίσχυση του ρόλου των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης (Ο.Τ.Α.)
Στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα όπου έχουμε ήδη μπει σε μια νέα φάση ανάπτυξης του συστήματος εξουσίας και εκμετάλλευσης, είναι, όλο και πιο φανερό ότι η τοπική αυτοδιοίκηση είναι πλέον ένας τομέας, που όταν αναπτυχθεί κατάλληλα από τους εκμεταλλευτές, θα παίξει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

