Κιλελέρ: Η εξέγερση της αγροτιάς
Στις 6 Μαρτίου του 1910, τα αιματηρά επεισόδια που ξεκίνησαν από το χωριό Κιλελέρ και εξαπλώθηκαν σε άλλες πόλεις της Θεσσαλίας, αποτέλεσαν την κορυφαία εξέγερση της ελληνικής αγροτιάς ενάντια στην εκμετάλλευση των τσιφλικάδων.
Ο Μάρτιος του 1910 είναι ένας σταθμός για το γεωργικό ζήτημα της Θεσσαλίας καθώς και για την ίδια την ιστορία του αγροτικού κινήματος στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τις αποφάσεις του αγροτικού κινήματος Θεσσαλίας, οι δυναμικές κινητοποιήσεις των αγροτών θα εντείνονταν την περίοδο εκείνη με αφορμή τη συζήτηση στη Βουλή για το αγροτικό νομοσχέδιο και θα κορυφώνονταν με το μεγάλο πανθεσσαλικό συλλαλητήριο που θα γινόταν στη Λάρισα στις 6 Μαρτίου 1910. Την ημέρα εκείνη, έξω από τη Λάρισα «κάμποσοι χωρικοί για πρώτη φορά σήκωσαν ψηλά το κεφάλι από την πολύχρονη σκλαβιά του τσιφλικά και ζήτησαν να μπουν στο τραίνο και να πάνε στη Λάρισα για να οργανώσουν εκεί κοινή διαμαρτυρία κατά της τότε κυβέρνησης Δραγούμη και να βάλλουν τις πρώτες βάσεις της ομαδικής εξεγέρσεως των κολίγων κατά της βαριάς δουλοπαροικίας του Θεσσαλού». Από πολύ νωρίς, άρχισαν να συγκεντρώνονται με μαύρες σημαίες στη Λάρισα οι αγρότες των γύρω χωριών. Σύνθημά τους ήταν ένα: «θέλουμε τα χωράφια που ποτίζουμε με τον ιδρώτα μας και τα οργώνουμε και τα καλλιεργούμε για να πλουτίζουν τα αφεντικά μας. Φτάνει πια η σκλαβιά». Με την πρωινή αμαξοστοιχία κατέφτασαν και οι επαναστατικότεροι αγρότες του Δήμου Κρανώνος κρατώντας κόκκινες και μαύρες σημαίες. Λίγο αργότερα θα φτάσουν και οι αγρότες των Δήμων Ογχηστού και Συκουρίου. Στο σιδηροδρομικό σταθμό του Κιλελέρ, διακόσιοι περίπου αγρότες επιχείρησαν να επιβιβαστούν στη διερχόμενη αμαξοστοιχία χωρίς εισιτήριο, πράγμα το οποίο δεν επέτρεψε ο ευρισκόμενος μέσα στο τρένο Διευθυντής των θεσσαλικών σιδηροδρόμων, ο οποίος συνόδευε ένα Γερμανό δημοσιογράφο μαζί με τη σύζυγό του. Διέταξε λοιπόν τους σιδηροδρομικούς υπαλλήλους να εκδιώξουν με τη βία τους σκαρφαλωμένους στο τρένο. Οι αγρότες υπάκουσαν υποχρεωτικά καθώς μέσα στο τρένο, που εκτελούσε το δρομολόγιο Βελεστίνο, Γκερλί–Λάρισα υπήρχε μια στρατιωτική δύναμη. Εκνευρισμένοι όμως από την προσβλητική συμπεριφορά του Διευθυντή των θεσσαλικών σιδηροδρόμων, άρχισαν να γιουχάρουν και να λιθοβολούν το ήδη κινούμενο τρένο, με αποτέλεσμα να προκαλέσουν την οργή της στρατιωτικής δύναμης η οποία δεν άργησε να απαντήσει με τα όπλα σκοτώνοντας και τραυματίζοντας αρκετούς χωρικούς.
Παρόμοια επεισόδια λαμβάνουν χώρα και στο σταθμό του χωριού Τσουλάρ (σημ. Μελία) όπου νέοι πυροβολισμοί από τους στρατιώτες που επέβαιναν στο τρένο είχαν ως αποτέλεσμα το θάνατο και τον τραυματισμό και άλλων χωρικών. Στο πανθεσσαλικό συλλαλητήριο στη Λάρισα, οι αγρότες προσέρχονται με μοναδικό όπλο κυανόλευκες, μαύρες και κόκκινες σημαίες και με την πίστη τους στο συνειδητό πια αγώνα. Οι δυνάμεις καταστολής έχουν τοποθετήσει φρουρές στις εισόδους της πόλης, στις τράπεζες και στα δημόσια καταστήματα και έφιπποι διατρέχουν την πόλη απ’ άκρη σ’ άκρη προκειμένου να διατηρήσουν την κοινωνική “ειρήνη”. Οι διαδηλωτές στη Λάρισα δεν άργησαν να πληροφορηθούν τα γεγονότα που συνέβησαν στο Κιλελέρ και στο Τσουλάρ και κυρίως τους θανάτους και τους τραυματισμούς των αγροτών, καθώς και το γεγονός ότι ο στρατός εμπόδιζε τους αγρότες να εισέλθουν στην πόλη από την πύλη των Φαρσάλων και έτσι αποφάσισαν να κατευθυνθούν προς...
«ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ», ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΑΠΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, 19.3.1952, ΠΟΛΩΝΙΑ
Είχε οριστεί από πριν σα μέρα του συλλαλητηρίου στη Λάρισα η 6/19 Μάρτη. Το συλλαλητήριο ήταν να γίνει ένοπλο. Με την επέμβαση όμως των δημάρχων των χωριών αποφασίστηκε να γίνει ειρηνικά. Απ’ το πρωί της 6/19 Μάρτη οι αγρότες απ’ όλα τα χωριά της περιφέρειας Λάρισας άρχισαν να πλημμυρίζουν την Λάρισα με μαύρες και κόκκινες σημαίες και συνθήματα «απαλλοτρίωση των τσιφλικιών», «η γη στους αγρότες», «ζωή ή θάνατος» κλπ. Οι αγρότες των απομακρυσμένων χωριών της Λάρισας, θα έρχονταν στη Λάρισα με το πρωινό τραίνο. Ο πρώτος σταθμός στον οποίο θα...
Σύντομη βιογραφία του Γάλλου αναρχικού και αγωνιστή εργάτη André Nedelec.
André «Dede» Nedelec γεννήθηκε το 1926 και πέθανε στις 15 Οκτώβρη 2000, λίγες μέρες πριν τα 75α του γενέθλια και μετά από μακρόχρονη αναπηρία. Μέχρι το τέλος διατήρησε αξιοσημείωτη διαύγεια και επέδειξε συνεχές ενδιαφέρον για το ελευθεριακό κίνημα.
Ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Organisation Pensee Bataille (OPB – Οργάνωση Σκέψη και Αγώνας), μια τάση στο εσωτερικό της Federation Anarchiste (FA - Αναρχική Ομοσπονδία) μαζί με τον Georges Fontenis.
Η όλη διαμάχη και συζήτηση για την OPB συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

