ΣΤΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ
Ένας από τους πρώτους αναρχικούς προπαγανδιστές στη Λατινική Αμερική ήταν ο Χιλιανός, Φρανσίσκο Μπιλμπάο (1823-18660, ο οποίος πήρε μέρος στα γεγονότα του 1848-1849 στη Γαλλία.
Στη Χιλή και στη Νέα Γρανάδα ιδρύθηκαν λέσχες οπαδών του Προυντόν και Λερού.
Το 1852 κυκλοφόρησε στην Μπογκοτά της Κολομβίας η «Ανάλυση του σοσιαλισμού και σαφής ερμηνεία, μεθοδική και ακομμάτιστη, των ιδεών των Σαιν Σιμόν, Ρ. Όουεν, Λερού και Προυντόν».
Το 1853 κυκλοφόρησαν στο Σαντιάγκο της Χιλής διάφορες αναρχικές μπροσούρες.
Το 1857 αναρχικοί ίδρυσαν στην Αργεντινή την «Τυπογραφική Εταιρία».
Το 1872 ιδρύθηκε στο Μπουένος Άιρες ένα γαλλικό τμήμα της Διεθνούς από Γάλλους που κατέφυγαν εκεί μετά την πτώση στης Παρισινής Κομμούνας.
Στο Μοντεβίδεο της Ουρουγουάης την ίδια εποχή ιδρύθηκε μια μπακουνικής επιρροής ομάδα. Ο Μπακούνιν το 1872 έστειλε απεσταλμένους του εκεί.
Στις 6 Νοεμβρίου 1875, η ομάδα «Διεθνιστές» του Μπουένος Άιρες, θέλησε να ανακηρύξει την πόλη σε Κομμούνα.
Το 1877 στο Ροζάριο και στο Μπουένος Άιρες οργανώθηκαν τον ίδιο μήνα άγριες απεργίες των τυπογράφων.
Την 1η Σεπτεμβρίου 1879, αναρχικοί της Ουρουγουάης και στις 18 του ίδιου μήνα αναρχικοί του Μπουένος Άιρες προσχώρησαν στην «Απολυταρχική Διεθνή».
Το 1879, ένα κέντρο αναρχικών στην Αργεντινή κυκλοφόρησε την εφημερίδα
«Η Ιδέα».
Την ίδια εποχή εκδίδονταν διάφορες αναρχικές εφημερίδες στις λατινοαμερικάνικες χώρες, όπως η «Πρωτοπορία» του Εδουάρδο Καμάνο, η «Ντεσκαμιζάντο» του Πέδρο Σαραρού, η «Αναρχία» στο Μπουένος Άιρες, η «Κοινωνική Επανάσταση» στο Μοντεβίδεο το 1880.
Το 1885 έφτασαν στην Αργεντινή οι Ερρίκο Μαλατέστα, Γαλιλέο Πίζα, Φραντσέσκο Νάτα και Φραντσέσκο Πέτσι, και κυκλοφόρησαν το «Κοινωνικό Ζήτημα», στα ιταλικά και ισπανικά.
Το 1885, επίσης, με πρωτοβουλία του Εττόρε Ματτέϊ, οργανώθηκε συνδικάτο ξυλουργών, ενώ ο ίδιος πρωταγωνίστησε στην ίδρυση της Αναρχοκομμουνιστικής Λέσχης Μπουένος Άιρες και το 1887 στην ίδρυση του συνδικάτου αρτοποιών.
Την ίδια εποχή εκδίδονταν και κυκλοφορούσαν στην Αργεντινή διάφορες αναρχικές εφημερίδες, όπως η αναρχοκομμουνιστική «Ο Διωγμένος» το 1890, η «Ανθρώπινη Διαμαρτυρία» του Γκρεγκόριο Ινγκλάν Λαφάργκα το 1897 η οποία το 1903 μετονομάστηκε σε «Διαμαρτυρία» με τον Ντιέγκο Αμπάντ ντε Σαντιγιάν.
Το 1898 υπήρχαν σε όλη την Αργεντινή, περίπου 30 συνδικάτα με αναρχικές απόψεις και δράση και όταν έφτασε εκεί ο Πιέτρο Γκόρι αυτό το χρόνο, συνεχίστηκε το έργο του Μαλατέστα και των συντρόφων του. Ο Πιέτρο Γκόρι ίδρυσε και το περιοδικό «Σύγχρονη Εγκληματολογία» και ήταν εκπρόσωπος των μεταλλωρύχων του Ροζάριο και από τους πρωτεργάτες της σύγκλησης του Συνεδρίου στις 25 Μαΐου 1904 από το οποίο προήλθε η FORA, η οποία στην καλύτερή της στιγμή έφτασε να έχει 500.000 μέλη (την ίδια εποχή ανάλογα συνδικάτα στη Χιλή είχαν μόνο 50.000 μέλη).
Στη Βολιβία το 1908 ιδρύθηκε η Ομοσπονδία το Λα Παζ.
Το 1923 ιδρύθηκε μια αναρχική ομάδα στην Μπογκοτά της Κολομβίας από την οποία ιδρύθηκε τον ίδιο χρόνο η Κολομβιανή Συνδικαλιστική Ένωση η οποία συγκέντρωσε στους κόλπους της συνδικάτα οδηγών τραμ, αρτοποιών, ηλεκτρολόγων, εφημεριδοπωλών, τυπογράφων, μεταλλωρύχων, εργατών φωσφόρου, βιοτεχνών και άλλων.
Ο αναρχικός Μανουέλ Γκονζάλες Πράντα, ήταν ένας από τους καλύτερους συγγραφείς της Λατινικής Αμερικής την εποχή αυτή.
Στο Περού, αναρχικοί άρχισαν το 1904 προπαγάνδα για το οκτάωρο και τον Μάιο του 1919 έγινε μια γενική απεργία με...
Ernestan ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Ernest Tanrez (1898-1954), γόνου οικογένειας της μεσαίας τάξης, με γαλλόφωνο πατέρα και φλαμανδόφωνη μητέρα.
Βαθιά επηρεασμένος από τη σφαγή του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, άρχισε να γράφει από το 1921 για το βελγικό ελευθεριακό Τύπο, για τα δελτία «Libertaire» και «L’Emancipateur» και έπειτα για το διεθνή αναρχικό Τύπο («Le Libertaire», «Le Combat Syndicaliste», «CNT»).
Εξέδωσε, επίσης, διάφορες μπροσούρες, όπως το «Socialism Against Authrority» και το «Libertarian Socialist Manifesto».
Για να υποστηρίξει την Ισπανική Επανάσταση, άρχισε την έκδοση της εφημερίδας «Rebellion».
Το 1940, αναζητώντας καταφύγιο στη...
Λίγα λόγια για την εξέγερση της Κρονστάνδης (1-17 Μάρτη 1921)
«Αυτή η μεγαλόκαρδη γυναίκα, που είχε υπηρετήσει την κοινωνική επανάσταση όλη της τη ζωή, θανατώθηκε απ’ τους ανθρώπους που καμώνονταν πως ήταν η εμπροσθοφυλακή της επανάστασης». Λόγια της Έμμα Γκόλντμαν για την αναρχική Φάνια Μπαρόν, που εκτελέστηκε το 1921 απ’ την Τσεκά (μυστική αστυνομία) κατ’ εντολή του ίδιου του Λένιν (βλ. Έμμα Γκόλντμαν, Η επιπλέον απογοήτευσή μου στη Ρωσία, 1924). Ο Τρότσκι είχε σχολιάσει για την υπόθεση των 13 αναρχικών, μεταξύ των οποίων κρατούνταν κι η Φάνια: «Δεν φυλακίζουμε τους πραγματικούς αναρχικούς αλλά ποινικούς εγκληματίες και συμμορίτες που κουκουλώνονται λέγοντας...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

