Σύντομη βιογραφία του αναρχικού μαχητή Benigno Mancebo, που έδρασε στην Αργεντινή και την Ισπανία.
Ο Benigno Mancebo γεννήθηκε στο Sanchorreja της Avila, στην Ισπανία, το 1906.
Καταγόταν από οικογένεια αναρχικών, αλλά επί 15 χρόνια (1908-1923) ήταν υπό την φροντίδα της γιαγιάς τους καθώς οι γονείς του είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ.
Το 1923 μετανάστευσε στην Αργεντινή, όπου ήρθε σε επαφή με επαναστάτες αναρχικούς εργάτες και γρήγορα αποτέλεσε μέλος της ομάδας που τύπωνε την εφημερίδα «La Protesta» («Η Διαμαρτυρία»), όπου εργάστηκε ως τυπογράφος και βελτίωσε τις γενικές του γνώσεις. Επίσης, καλλιέργησε ενδιαφέρον για το θέατρο και συμμετείχε στην ομάδα «Arte y Natura», ενώ ήταν μέλος και της ομάδας βιβλιόφιλων (Booklovers Guild) που είχε συγκροτηθεί από τον Ισπανό αναρχικό Diego Abad de Santilln.
Συνελήφθη από το στρατιωτικό καθεστώς της Αργεντινής το 1930 και κρατήθηκε πρώτα στο νησί Demarchi, μετά στο Martin Garcia και, αργότερα, στις φυλακές Ushuaia, για να απελαθεί τελικά μαζί με τον πατέρα του Pedro στην Ισπανία
Ακόμα δεν είχε φτάσει καλά-καλά εκεί, όταν συνελήφθη εκ νέου ως λιποτάκτης του στρατού και στάλθηκε στη Valencia για να υπηρετήσει τη θητεία του. Μόλις απολύθηκε, έγινε μέλος της CNT και της FAI και κυκλοφόρησε τη σημαντική εφημερίδα «El Libertario» στη Μαδρίτη, αλλά έγραφε και για τις άλλες εφημερίδες του αναρχικού κινήματος όπως τις «Tierra y Libertad» και «Solidaridad Obrera», δραστηριότητα που τον έφερε αρκετές φορές στις φυλακές.
Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, συμμετείχε σε αρκετές σημαντικές δραστηριότητες, ενώ ήταν μέλος της πρώτης περιφερειακής επιτροπής της CNT της Καστίλης καθώς και της επιτροπής που ασχολήθηκε με τη διατήρηση της εθνικής κληρονομιάς.
Το Φλεβάρη του 1939 έγινε μέλος της ονομαστής Επιτροπής Άμυνας της CNT. Αργότερα, πήγε στο Alicante, όπου, όμως, συνελήφθη και τουφεκίστηκε από φασιστικό απόσπασμα στις 27 Απρίλη 1940.
Αν και είναι πιο λίγο γνωστός από άλλους αναρχικούς από την Αργεντινή, ο Benigno Mancebo ήταν ένας από εκείνους τους σπουδαίους αγωνιστές που συνδέονταν με την «La Protesta» και έπαιξαν και έναν τόσο αποφασιστικό ρόλο στο αναρχικό κίνημα της Ιβηρικής χερσονήσου στη δεκαετία του 1930.
* Γράφτηκε από τους συντρόφους της Kate Sharpley Library. Δημοσιεύτηκε στο libcom.org. Ελληνική μετάφραση «ούτε θεός-ούτε αφέντης», 18 Σεπτέμβρη 2007.
...
”Ο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν, ο αναρχικός, ήταν πολιτικός στοχαστής. Η υπόληψή του, βασισμένη εν μέρει στη δίψα του για δράση και εν μέρει σε μια ευνοϊκή προς το πρόσωπό του ιστοριογραφία, επισκιάζεται…” λέει ο Robert Cutler, ανοίγοντας με αυτά τα λόγια την εισαγωγή στην ανθολογία του με γραπτά του Μπακούνιν. Ένας άλλος ιστορικός, ο Nunzio Pernicone, θρηνεί για τη σύγχρονη μόδα του “ραπίσματος κατά του Μπακούνιν” (“Bakunin-bashing”). Και ο Arthur Lehinng, σε μια κριτική στο πλαίσιο μιας ιστορικής λογοτεχνικής εργασίας το 1978, αναφέρεται σε συνομωσία σιωπής, ισχυριζόμενος ότι από τη μελέτη του έργου του Μπακούνιν...
Ταξικός πόλεμος, αντίδραση και οι Ιταλοί αναρχικοί
ΜΙΑ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ
ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΟΥ 2Οού ΑΙΩΝΑ
Της Adriana Dada
Στην αρχή του 20ού αιώνα, το ιταλικό αναρχικό κίνημα ανακάλυπτε εκ νέου τις δυνατότητές του να εμφανιστεί ως μια οργανωμένη παρουσία, χάρη εν μέρει στη δουλειά του μεταξύ των μαζών και των οργανικών δεσμών που αρκετοί αγωνιστές είχαν δημιουργήσει από τη δεκαετία του 1890 με τις νέες οργανώσεις εργατών και αγροτών (1). Στη δεκαετία του 1880, ως αποτέλεσμα της μετάβασης προς την τακτική «της προπαγάνδας με την πράξη» εκ μέρους του διεθνούς αναρχικού κινήματος ως απάντηση στην καταστολή...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

